Om een beeld te geven van de eindredacteur, laat Boeggolf hem zelf aan het woord.

Mijn naam is Klaas Scheepvaart, ik ben 6 januari 1969 geboren in Hilversum, de plaats waar ik na enige omzwervingen woon.

Ik hou van ‘the American way’. Iedere politicus die gekozen is, heeft dat zelf bereikt. Zelf een verkiezing gewonnen. Zelf standpunten ingenomen, debatten gevoerd en contacten met de media onderhouden.
Om kennis te maken met de wijze waarop campagne wordt gevoerd in Amerika, heb ik een seminar bijgewoond in New York van Campaigns & Elections. Toen Leefbaar Nederland een in Amerika gepokt en gemazelde campagneleider aantrok, gaf mij dat de hoop dat de Nederlandse politiek eindelijk over een andere boeg gevoerd zou worden.

Het contact met Kay van de Linde werd gelegd en ik werd actief als vrijwilliger bij Leefbaar Nederland. Bij het oprichtingscongres werd ik gekozen in één van de commissies. En ik was actief betrokken bij het organiseren van het memorabele congres van 25 november 2001, waar Pim Fortuyn tot lijsttrekker werd gekozen.
De informele kennismaking met Pim had toen al plaatsgevonden. Op 3 oktober in Den Haag. Bij een optreden van Meike van de Linde, een zus van Kay. Pim wilde die avond al vijf keer naar huis, maar het was te gezellig. Hij hield erg van een goed gesprek onder het genot van een glas rode wijn.

Na het congres, dat te laat begon en tot ieders verbazing een uur te vroeg eindigde, was Pim verkozen. Dit is gevierd met een euforisch feest in de bar onder het toenmalige partijkantoor. De adrenaline joeg door d’aderen en neutraliseerde de rijkelijk vloeiende alcohol. Dat was een keerpunt voor mij.

De volgende dag ging ik ‘gewoon’ aan het werk. Maar mijn werk als projectmanager was in één klap niet boeiend meer. Tijd voor een moeilijke beslissing. Ik heb mijn vaste baan opgezegd en ging voor veel minder geld werken voor de campagne. Als er ooit in Nederland een kandidaat was opgestaan die het zelf bereikt had, dan was het Pim. De mogelijkheid om dat van dichtbij mee te maken, dat was een unieke kans.
Ik werd de bodyman van Pim, reisde mee in de Daimler en was verantwoordelijk voor de regiotour. Die Pim later, na zijn vertrek bij LN, op de website van de LPF typeerde als: ‘voortreffelijk georganiseerd’.
Bij de nacht van Fortuyn op zaterdagavond 9 februari 2002 was ik aanwezig en sprak met Pim in de talrijke bilateraaltjes in de werkkamer van Kay van de Linde.

Nu kwam er een moeilijke periode. Er kwam een breuk tussen Pim en LN. Ik zat contractueel vast in het campagneteam van LN en ik had van zeer dichtbij mijn twijfels gekregen over de weg die Pim ingeslagen was. Ik heb daarom besloten de verkiezingscampagne bij LN af te maken, nu als adviseur van Fred Teeven. Ik organiseerde talrijke werkbezoeken en verzorgde briefings.
Dit was natuurlijk een tamelijk hopeloze zaak, zeker in het licht van alles wat nog zou gebeuren. De verkiezingen van mei 2002 waren van Pim, daar was niets aan te veranderen. Het niet-aanvalsverdrag tussen Pim en Balkenende heeft beide heren geen windeieren gelegd. LN won toch nog 2 zetels.
De moord op Pim heb ik als een verschrikking ervaren, iets waar ik eigenlijk nog steeds niet over kan praten. Ik heb hierna ook een periode enige afstand genomen van de politiek, zeker toen ik zag hoe LN ten onder ging, de LPF niet al te veel bleek voor te stellen en de grote partijen nergens een antwoord op hadden.

De vriendschappelijke banden met de familie van de Linde waren in en sinds de mei campagne heel hecht geworden. Toen 8 december 2002 tot ieders verrassing Haitske van der Linde en niet Emile Ratelband tot lijsttrekker van LN gekozen werd, heb ik op verzoek van haar vader Wibo en haar broer Kay, Haitske begeleid gedurende de verkiezingscampagne.
Met name het verzorgen van briefings en voorbereidingen op televisieoptredens hoorde deze ronde tot de activiteiten. Dit was erg leuk om te doen, helaas voor Haitske was het resultaat niet geweldig. Campagne voeren voor een kleine partij, als de strijd gaat om de macht, blijkt extreem moeilijk.

En nu kijk ik naar de huidige situatie in Den Haag en word niet echt vrolijk. En ik zie dat twee verkiezingen binnen een jaar niets gebracht hebben. Het heeft ons, net als in omringende landen, andere en zwakkere politieke leiders gebracht. Er is nog steeds ruimte voor iets nieuws