1 augustus 2005

In de Duitse Spiegel Online is de Nederlandse auteur Leon de Winter bijna een vaste columnist, zo frequent wordt hij geïnterviewd. Hij is natuurlijk altijd goed voor een aantal duidelijke uitspraken, die dikwijls goed beargumenteerd zijn.

Vandaag volgt zijn redenering een vreemd pad. In de geschiedenis is het volgens hem wel vaker gebeurd, dat een staat ontstaan is door dreiging van een (gewapend) conflict. Een externe dreiging bindt, dat op zich is geen uitzonderlijke zienswijze.

Maar om die door te trekken naar Europa, is dat wel. De aanslagen in Madrid of Londen zijn te klein. Een aanslag zo groot als in Amerika op 11 september, die zou wel groot genoeg zijn om de Europese landen bij elkaar te brengen. Er is geen grondwet nodig om Europa te verenigen, maar een grote aanslag.

Die redenering gaat mank. Een dreiging kan leiden tot verder gaande integratie op het gebied van defensie, grensbewaking, politie en informatie uitwisseling (wat voor de Europese 9-11 nog spionage heette). Er is geen enkele reden waarom dat zou moeten leiden tot politieke integratie. De politieke integratie die Europa heet, is een experiment dat zijn gelijke niet kent in de geschiedenis. Een groter land is niet per definitie beter voorbereid tegen terreur dan een klein land.

Het is zo gezocht, dat de vraag opkomt of de verklaard tegenstander van de grondwet niet heimelijk op zoek is naar een argument voor de Europese integratie. Wordt het niet tijd onder ogen te zien, dat hét argument er niet is?

14 september 2004

Als afscheid geeft Prodi, de vertrekkende voorzitter van de Europese Commissie, een aantal interviews. Vandaag de Volkskrant. Daarin koppelt Prodi gedurende het interview enkele malen macht aan het kunnen beschikken over een leger. Verder heeft hij en de Commissie alles prima gedaan. Dat de burgers afhaken deert hem niet. Over veertig jaar heeft zijn opvolger een eigen leger.

13 september 2004

Door inwonertal te kiezen als basis voor de stemverhoudingen, zal de angst voor de grootte van Turkije zo groot worden, dat toelating vanzelf onmogelijk wordt.

In een voorpagina artikel in de Herald Tribune van vandaag beweert Ana Palacio, dat de machtsverhouding op basis van inwonertal bewust is gekozen in de Europese Grondwet. Zij maakte onderdeel uit van de commissie die onder leiding van Giscard d´Estaing de Grondwet heeft geformuleerd. Zij beweert te weten waar ze het over heeft.

Dit zet de verhoudingen verder op scherp, nadat Bolkestein en Fischler (commissaris van Oostenrijk) zich de laatste dagen hun bedenkingen al geuit hadden. Turkije staat nu echt op de agenda. Waarbij de Tribune de Nederlandse regering als pro-Turkse toetreding typeert.

Geen wonder dat het probleem Wilders getackeld moest worden voor de stemming in de Europese Raad. De regeringspartijen moesten een gesloten front vormen. Dat zal een achterhoedegevecht blijken. Nederland is weliswaar dit halfjaar voorzitter, maar er tekent zich een duidelijke kentering af.

Des te lachwekkender het voorstel van van Aartsen. Om over vijftien jaar een referendum te houden. De keuze is nu al duidelijk, maar de Nederlandse politiek steekt weer de kop in het zand.

13 september 2004

De recent aangetreden Duitse president Köhler heeft afgelopen weekend de knuppel in het hoenderhok gegooid met de droge constatering, dat er verschillen zijn in welvaart in zijn land. En dat die niet door subsidiestromen kunnen worden opgelost.

Eindelijk iemand die de discussie durft te openen. Nu nog iemand, die de stelling breder dan Duitsland durft te trekken. In het Westen dan wel te verstaan. Dat die discussie in het Oosten al begint op te bloeien, mag niemand verbazen.

12 september 2004

Naast de 9-11 herdenkingen dit weekend in NRC en Volkskrant ook prominent aandacht voor de ‘ziel van Europa’. Beide onderwerpen kennen een schril contrast. Na 11 september is er in Amerika iets veranderd. In Europa is nog niets veranderd: Europa gaat nog steeds nergens over. Conferentie of niet.

Typerend is het paginagrote interview in de NRC. JP haalt de filosoof Etzioni aan. De interviewer komt hier scherp op terug in zijn vraag: Volgens Etzioni ontleent Europa zijn eenheid aan een gemeenschappelijke vijand: de geschiedenis.

Hierop was Balkenende duidelijk niet voorbereid. Zijn antwoord begint met: ‘Dat is een interessante gedachte’. Zijn ingestudeerde antwoord over de ziel van Europa kent drie punten:

1 De strijd tegen onveiligheid en terrorisme
2 De dreiging van armoede
3 Culturele tolerantie en begrip; respect uitdragen.

En dit van de huidige voorzitter van de EU, die zijn kabinet als sterk ideologisch ziet en degene die de conferentie over de ziel van Europa heeft gestart. Ook hij kan geen positieve binding definiëren.

Onveiligheid en dreiging van armoede door banenverlies (outsourcing) zijn per definitie geen puur Europese thema’s. Speelt identiek in Noord-Amerika. En Europa doet nog weinig aan terrorisme bestrijding. Er wordt veel gepraat, er is een coördinator benoemd en dat was het. Is bijna wekelijks nieuws in de kranten.

Economische hervormingen blijven met name in de grote Europese landen achter. Meest in het oog springende achterhoedegevecht is het willen afdwingen van een minimaal belastingtarief. Landen die niet voldoende kunnen concurreren hebben een hoog tarief voor bedrijven. In plaats van intern orde op zaken te stellen om het tarief te kunnen verlagen, willen ze goedkope concurrenten dwingen hun tarief te verhogen. Dat kun je binnen Europa nog proberen, landen buiten Europa lachen je uit. En die strijd verlies je.

Blijft over: respect uitdragen, culturele tolerantie. En jawel: internationale Multicul. Tot zover de ideologische benadering. Die gaat nergens over.

Dan de meer realistische benadering uit de Volkskrant. In een interview met de Duitse historicus Karl Schlögel wordt geschetst, dat Europa naar elkaar toegroeit op ‘moleculair’ ofwel individueel niveau. Handelaren, truckchauffeurs en scharrelaars die in alle uithoeken – met name in het Oosten – de regels kennen.

Schlögel ziet met de ontmanteling van nationale staten de kans afnemen op conflicten tussen landen. Daarvoor komen nieuwe conflictlijnen: enkele ketens van steden die hij metropolitan corridors noemt, de haves. Daar is het werk, hoop en toekomst. Gebieden die daar buiten vallen zijn de nieuwe have-nots.

Schlögel benoemt wel een Europese ziel. De ziel die oorlog en crisis uit het bewustzijn heeft laten verdwijnen. Die zich niet realiseert kwetsbaar te zijn, die zich in een tijd waant van eeuwige vrede. En zich niet adequaat wapent tegen gebeurtenissen op eigen grondgebied, die zich in New York en Moskou al hebben voorgedaan.

Wat Europa bindt? Een veranderende realiteit niet tijdig onder ogen zien.

6 juni 2004

De strijd om Turkije is begonnen. Zoveel is op te maken uit een klein artikel in de NRC van afgelopen zaterdag. De krant meldt dat Oostenrijk af zou willen van de formulering dat de onderhandelingen over toetreding ‘onverwijld’ zullen starten, zodra aan de toelatingscriteria is voldaan.

De bewoordingen die de NRC gebruikt zijn interessant:
‘Oostenrijk heeft zich… fel verzet… dat althans was het verhaal dat… even de ronde deed’ [cursief Boeggolf]
‘Jammer alleen dat andere aanwezigen... zich weinig… kunnen herinneren’
‘… verzet niet dermate hoog opgespeeld dat er sprake was van een voorbehoud…’

Wat Boeggolf hieruit concludeert is, dat Europa terugvalt in haar bekende gedrag van problemen ontkennen. Dat het gezegd is, leidt geen twijfel. Het zou Boeggolf niet verbazen als het uit de officiële notulen wordt gehouden. Een Oostenrijkse vertegenwoordiger heeft dit waarschijnlijk aan de pers gelekt en de anderen hebben onderling afgesproken niet te bevestigen dat het ter tafel is gekomen.

Het echte machtspel is begonnen over Turkije en de inzet zal hoog zijn. Hoe het spel zich ontrolt zal zoveel mogelijk weggehouden worden uit de pers. Dat dit kleine artikel het gehaald heeft zegt Boeggolf voldoende. Dit is een heel heet hangijzer en er zijn landen in Europa die toetreding van Turkije als volwaardig lid niet gaan meemaken. Waarschijnlijk Oostenrijk voorop, maar nog meer waarschijnlijk: niet alleen.

31 mei 2004

In Europa hangt alles met elkaar samen. Op een manier dat het bijna voor niemand meer te volgen is. Na de verkiezingen moet er op 17 juni een nieuwe voorzitter worden gekozen door de regeringsleiders. En er moet duidelijkheid komen over de grondwet. Het lijkt toch overzichtelijk te worden.

Er zijn maar twee kampen. Engeland aan de ene kant en Frankrijk en Duitsland samen aan de andere kant. Engeland wil vetorechten houden voor bijna alles. Engeland volgt een consequente koers dat ze het recht willen houden om de uitzondering te blijven. De ‘opt out’ heette dat lange tijd, de keuze om erbuiten te blijven.

Frankrijk en Duitsland willen de voorgestelde Grondwet liefst ongewijzigd doorvoeren en een nieuwe voorzitter van de Europese Commissie die erkend voorstander is van verdergaande integratie. Dientengevolge valt de naam Verhofstadt veelvuldig, de huidige premier van België. Hoe kunnen beide zaken met elkaar verbonden worden?

De ruil is: de voorzitter naar de ene kant, de grondwet naar de andere. Als Verhofstadt als keuze van Frankrijk en Duitsland, dan zal Engeland vetorechten krijgen in de grondwet. Een andere mogelijkheid in één van de internationale kranten geopperd: Blair als voorzitter voor de Europese Unie. Dan hoeft er minder in de grondwet geregeld te worden, want Engeland heeft dan zijn eigen man aan het stuur.

Over het stabiliteitspact wordt nog maar nauwelijks geschreven. Het lijkt wel of Nederland vrijwel alleen staat in haar wens om een toezichthouder te krijgen op het stabiliteitspact. Deze wens is te groot voor een klein land, we hebben geen wisselgeld. Zoals dat er wel is tussen Engeland en Frankrijk/Duitsland.

18 mei 2004

In Brussel zijn de ministers van Buitenlandse Zaken bijeen om te onderhandelen over de nieuwe Grondwet. Als voorbereiding op de top van de regeringsleiders net na de Europese Verkiezingen in juni.

De kranten melden alleen de landen die er geen heil in zien. Dat zijn er vijftien, verdeeld in een coalitie van dertien kleine landen en Engeland en Polen apart. Frankrijk en Duitsland zijn voor de grondwet zoals die er nu ligt, met nog maar weinig aanpassingen. Nederland behoort niet tot de dertien. Blijven nog zeven andere landen over, waar niet specifiek over gerept wordt.

De score na dag één van een tweedaagse bijeenkomst is dus: voor twee, tegen vijftien, neutraal acht. Maar ook: 50-50 waar het gaat om de Europese economie. En een verdeling voor Irak-tegen Irak. Nauwelijks nog een touw aan vast te knopen, maar het gaat toch maar door. Iedereen denkt dat het zo´n vaart niet loopt en dan is er opeens een vreemd compromis.

Ondertussen lijkt het echte economische onderwerp meer en meer te gaan over de stijgende olieprijzen en de mogelijke negatieve invloed daarvan op de economie. Een hogere olieprijs is slecht voor de economische groei. Die er überhaupt nog maar nauwelijks is in Europa.

In Amerika is de olieprijs een onderwerp aan het worden voor de presidentsverkiezingen. Het is immers iets wat de consument direct raakt, aan de pomp. Europa raakt de consument noch de kiezer voldoende, dat willen de politici voorlopig graag zo houden. En dit is de manier.

17 mei 2004

In de politiek zijn alle internationale verhoudingen op z´n kop gezet. Er is nu een voor-Irak en na-Irak. Links-Rechts tegenstellingen van vroeger zijn ondergeschikt geworden aan voor of tegen een Iraakse invasie. Het opmerkelijke is, dat landen die tegen de oorlog waren hetzelfde gedrag gaan vertonen als de landen die voor waren.

Waar een normaal mens zich kan herinneren waar hij was toen hij voor het eerst hoorde van de vliegtuigen die het World Trade Center invlogen. Zo kunnen politici van elkaar herinneren waar zij stonden toen de ´coalition of the willing´ onder leiding van Amerika Irak binnen vielen.

Voor de Europese integratie heeft dat ook grote gevolgen. Frankrijk heeft een rechtse president, Duitsland een linkse minister-president. Beiden waren tegen de oorlog in Irak en sindsdien hebben Chirac en Schröder een band. Waar ze dat jaren daarvoor nooit hadden gehad. Er was immers nooit een reden voor.

Die is er nu wel. Zelfs de Financial Times besteedt in een column van Wolfgang Munchau vandaag aandacht aan het ´verstandshuwelijk´ van beide landen. Politiek is weer terug gebracht tot één wordt, dat iedereen begrijpt: macht. De Europese integratie gaat niet snel genoeg en door de uitbreiding verliezen de grote oprichters aan macht binnen de EU.

Frankrijk en Duitsland zoeken elkaar op: een bilaterale integratie. Het Europa van twee snelheden hebben ze opgegeven, want dan moeten ze toch meerdere landen op sleeptouw nemen. Terwijl ze samen bijna de helft van de Europese economie uitmaken. Die macht hebben ze al, met 140 miljoen inwoners.

Waarom vertonen ze dan hetzelfde gedrag als de landen die de oorlog wel steunden? Ze gaan hun eigen weg, zonder zich iets aan te trekken van hun bondgenoten. Frankrijk en Duitsland zijn net zo ´unilateraal´ als Amerika. Ze drijven hun zin door, tegen de zin van hun buurlanden.

We gaan 10 juni een Europees Parlement kiezen, ´best belangrijk´. De macht in Europa blijft bij de overlegvormen waar alle Europese regeringsleiders bij elkaar komen. En als Duitsland en Frankrijk daar één lijn trekken, dan hebben zij in praktijk de macht in handen. Desnoods kunnen ze Europa afremmen en samen versneld verder integreren.

Zo is een ´coalition of the EU willing´ ontstaan. Waar Nederland niet bij hoort, want wij steunden Irak politiek en sinds het einde van de officiële oorlog ook met manschappen. Wat wij van de bilaterale integratie vinden, zal Chirac en Schröder om het even zijn. Zij gaan hun eigen weg. Net zo ongegeneerd als waar ze Amerika van betichten.

14 april 2004

Eindelijk een antwoord op de vraag ´waar gaat Europa eigenlijk over?´. In de Financial Times van vandaag een human interest reisverhaal van Stefan Wagstyl. De auteur begint in Zuid-Spanje, waar hij een Poolse seizoenarbeider ontmoet. Justyna, een jonge vrouw van 19. Hij besluit zijn reis in het Poolse dorpje waar het meisje vandaan komt.

Bij één van zijn tussenstops ontmoet hij de heer Cohn-Bendit, een leider van de Parijse studentenopstand van 1968. Nu Europarlementslid. Cohn-Bendit beschrijft in drie fases waar Europa over gaat:
1) Vrede in Europa, ofwel ´nooit meer oorlog´ bij de start
2) Europa als bastion van democratie en anti-fascisme bij de uitbreiding met de Zuidelijke landen
3) Europa als bescherming tegen dictatuur in het algemeen bij de uitbreiding naar het Oosten

Het is eindelijk een antwoord, maar tegelijk een grenzeloze ambitie. En daarmee een utopie in de ogen van Boeggolf. Hoort Rusland ook bij Europa, Afrika? Het geeft weer dat van de Europese politici niemand precies weet waar de grenzen liggen van Europa.

Het artikel rept ook over een ´oudere scheiding die blijft, gebaseerd op ras en religie´. Dat zou een logische grens zijn. Maar veel West-Europeanen zijn zich weinig bewust van de (recente) geschiedenis, die wordt het liefst ontkend. Daarom moet voor vele voorvechters van Europa de Joods/Christelijke traditie liefst vergeten worden. Dat zou alleen maar conflicten geven met Moslims.

Heel kort tipt het reisverhaal die scheiding wel aan. Het Poolse meisje verdringt hem, volgens Yusuf (een illegale arbeider uit Marokko), uit het seizoenswerk. ´De boeren hebben liever een Christelijke arbeiders dan Moslims´. Volgens Boeggolf wordt hier een belangrijk onderwerp voor de toekomst aangekaart. De Oost-Europese arbeider verdringt de Noord-Afrikaanse arbeider.

13 april 2004

In de Financial Times van gisteren een laatste poging van Engeland om het nationale parlement het veto-recht te geven. Over EU-wetgeving die de nationale soevereiniteit aantast, in de ogen van het (nationale) parlement. Naar verluid heeft Nederland dit voorstel gesteund.

In de voorgestelde grondwet is dit niet mogelijk. Een nationaal parlement kan een ´gele kaart´ geven, maar die kan genegeerd worden door de Europese Commissie. Geheel volgens Europese logica: het nationale parlement is gekozen en de Commissie niet.

Een beetje dubbel is het wel van Engeland. Premier Blair wil geen referendum uitschrijven over de Grondwet. Hij wil dus wel invloed krijgen, maar het niet geven. Geen sterke case, die zal hij waarschijnlijk niet gaan winnen. En de kiezer verliest sowieso.

13 april 2004

In de Herald Tribune van vandaag bespreekt John Vinocur de ommezwaai van Joschka Fischer. Duitsland´s minister van Buitenlandse Zaken. In 2000 sprak hij in zijn Humboldt rede nog van een Europa van twee snelheden, met Duitsland in de kopgroep. Vinocur besteedt hier nadrukkelijk aandacht aan, omdat Fischer met zijn partij de Grünen de reden is dat de coalitie in Duitsland nog bestaat. En waar Fischer spreekt, zwijgt Schröder over het onderwerp.

Lenig denker als Fischer is, heeft hij zijn visie ingrijpend geupdate. Zeker ook na de aanslagen in Madrid. Het Europa van 25 landen moet nu een strategische macht worden, gelijk aan Amerika. Zonder duidelijk te maken hoe Europa haar status militair moet waarmaken. Duitsland heeft haar militaire uitgaven verlaagd tot 1.5% van het nationaal product. Waar het dubbele nodig is voor een leger dat de ambities kan waarmaken.

Met name interessant is hoe Turkije past in de nieuwe blik van Fischer. Turkije opnemen in de EU is volgens hem ´een strategische overwinning op terrorisme´. Turkije als de ´brug naar de Islam´. Kennelijk als hét middel om onheil goedkoop af te wenden. Deze minister had voor zichzelf de post in gedachten als eerste minister van Buitenlandse Zaken van Europa. Boeggolf vindt dat een gevaar, dat voor nu afgewend lijkt te zijn. Maar in Europa is weinig zeker.

Op 17 juni wordt alles geregeld. Een week na de verkiezingen voor het parlement wordt de Grondwet beslist, de nieuwe President (Go Paavo!) en de minister van Buitenlandse Zaken. Lipponen en Fischer zijn allebei sociaal-democraat, dat is hoogst onwaarschijnlijk. Maar als Paavo mocht verliezen van een christen-democraat, dan is Fischer toch mogelijk. En is Turkije binnen.

In Europa is alles op ondoorzichtige wijze met elkaar verbonden. Een modelstudie van Hix en Marsh mag voorspellen – niet gebaseerd op peilingen – dat centrum-rechts licht gaat winnen, hoe de stof neerdaalt wordt niet bepaald door de verkiezingsuitslag. Only in Europe.

8 april 2004

In navolging van de CDU/CSU, Duitsland´s grootste oppositiepartij, heeft nu ook de nieuwe Franse minister van Buitenlandse Zaken zich uitgesproken tegen een snelle toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Minister Barnier heeft deze uitspraak gedaan in Le Figaro, wat is overgenomen door de Financial Times Duitsland. Omdat de CDU zich bevestigd ziet.

De Turkse minister van Buitenlandse Zaken, Abdullah Gül, heeft verondersteld dat de uitspraak vooral voor intern Frans gebruik was. Dat is een te verwachten reactie, maar Barnier staat niet alleen. Ook voormalig Frans premier Alain Juppé heeft zich uitgelaten over voor het CDU-voorstel van een ´derde weg´. Een verbond met privileges, maar geen volwaardig lidmaatschap.

Boeggolf verwacht dat Turkije een heikel issue gaat worden in meer landen, als de verkiezingen naderen in juni. In Nederland claimt de VVD schoorvoetend dit standpunt. Hirsi Ali heeft dat gisteren weer eens bij het RTL-journaal gemeld. Zij refereerde vooral aan de rechten van de vrouwen in Turkije. Dat is natuurlijk slechts een heel klein onderdeel van de problematiek rond Turkije.

Maar in hetzelfde journaal keert de ongekende arrogantie terug, die Europa kenmerkt. Ergens is een besluit gevallen, er is een trein gaan rijden die niet meer te stoppen zou zijn. Volkomen onzin natuurlijk. Maar PvdA´er Frans Timmermans moet het toch weer zeggen: het is in 1999 al aan Turkije toegezegd. We mogen het Turkije niet moeilijk maken.

Wie durft dit thema in Nederland echt te claimen? Zonder - zoals Hirsi Ali en de hele VVD - op het cruciale moment toch weer terug te krabbelen of sorry te zeggen. Boeggolf voorspelt dat een partij ook in Nederland dit zal gaan doen. En dat gaat golven maken.

6 april 2004

Vanavond blijkt er een debat te zijn geweest over Europa. In Utrecht. De Telegraafsite meldt dat er vijftig mensen waren. Boeggolf zoekt actief naar nieuws over Europa en had het ook niet op tijd ontdekt. De Volkskrant meldde vandaag wel de Lutherse Kerk, maar vergat Utrecht erbij te vermelden. Niet onbelangrijk.

De organisator blijkt het Instituut voor Publiek en Politiek (IPP). Te bereiken op hun site www.publiekdebateuropa.nl. Reserveren lijkt mogelijk te zijn geweest op www.tumultdebat.nl. De server was niet bereikbaar. Wederom wordt Europa zo slecht gepromoot, dat er niemand komt. En politici kunnen zeggen dat ze toch het debat hebben opgezocht.

Dan de International Herald Tribune vandaag. Bijna één op de drie Poolse stemmers is volgens polls genegen te stemmen op de - vrij vertaald - anti-EU Zelfverdedigingspartij. Samen met nog eens 10% van de stemmen op extreem-rechts, bestaat de mogelijkheid dat deze anti-EU partijen een regering kunnen vormen.

Het lijkt nog onwaarschijnlijk, maar hun verkiezingsthema kon wel eens worden om Polen uit Europa te halen. De angst bestaat voor stijgende prijzen bij gelijkblijvend inkomen. En dus een teruggang van de levensstandaard. Een voedingsbodem voor nationalisten. Zoals Meciar in Slowakije heeft gewonnen in presidentsverkiezingen. De Poolse premier Miller verloor zeer recent zijn positie terwijl hij op een Europese topconferentie was. Hoe ironisch.

Nog even terug naar Utrecht. Het Telegraafverhaal laat Edith Mastenbroek aan het woord, kandidaat voor de PvdA: ´We hebben hier ook veel te laat gediscussieerd over de euro en de uitbreiding van de EU, maar het gebeurt nu tenminste.` Nee mevrouw Mastenbroek. Het gebeurt pas als er niets meer aan te doen is. En daarom komt er niemand. Iedereen voelt op zijn klompen aan dat het weinig zinvol is om te praten over de uitbreiding, als die net voor de deur staat.

Het debat had jaren geleden moeten plaatsvinden. Net als met Turkije. Dat debat is nu. Maar dat durft niemand aan in Nederland. Als het aan u ligt, gaan we dat debat pas voeren als alles besloten is. Liefst in een zaaltje waar niemand van af weet.

25 maart 2004

De Financial Times gebruikt een headline die eerder doet denken aan een tabloid, the Sun bijvoorbeeld. Europa´s grondwet wordt een nachtmerrie. De FT trekt de conclusie dat van alle slechte momenten die er zijn voor de grondwet, nu de minst slechte is.

De echte nachtmerrie is niet in Brussel tot een compromis komen, maar het ´thuis´ verkopen. Diverse politieke leiders staan er in eigen land niet al te rooskleurig voor. Blair wil de grondwet niet vermengen met de landelijke verkiezingen volgend jaar. Chirac krabbelt terug van een mogelijk referendum omdat de populariteit afbrokkelt van Europa. Een poll over heel Europa komt voor het eerst onder de 50% steun. Geen goed gesternte.

Voor Ierland is wellicht de enige mogelijkheid om het – daar verplichte – referendum te winnen als het compromis bereikt wordt onder Iers voorzitterschap. Polen heeft wisselgeld nodig, want de minderheidsregering zal het zwaar krijgen in het parlement. En Nederland wil niet meer gaan betalen, anders zal een referendum hier waarschijnlijk ook negatief uitpakken. Slechts één land hoeft maar nee te zeggen.

Het lijkt een catch-22 te worden. Er is geen andere weg voorwaarts meer denkbaar dan binnen enkele maanden tot een overeenkomst te komen en te hopen op een wonderbaarlijke oplossing in de toekomst. Voor als de nationale parlementen de Grondwet moeten gaan goedkeuren. Niemand durft nu spelbreker te zijn en niemand ziet de echte oplossing. In deze omstandigheden kan maar één politiek leider excelleren: Schröder.

Tegelijk zijn er vandaag in Europa twee Nederlanders benoemd: Gijs de Vries en Wim Kok. Op het eerste gezicht geen slecht resultaat. En meer dan Boeggolf gisteren verwacht had. Maar met name de benoeming van de Vries blijft een Europees compromis. Hij krijgt drie maanden de tijd om een rapport op te stellen over hoe vertrouwelijke informatie beter gedeeld kan gaan worden tussen landen.

Men wilde niet géén beslissing nemen, maar tegelijkertijd ook niet teveel beslissen. Dus is er een persoon benoemd, die gaat meepraten zonder duidelijke opdracht of mandaat. Europeser kan het bijna niet.

24 maart 2004

Had het anders gekund? Na Madrid komt Europa niet verder dan het willen benoemen van een speciale anti-terreur commissaris. Vandaag heeft Nederland haar kandidaat officieel bekend gemaakt. En nu blijken de Europese landen het niet eens te kunnen worden over de precieze taakomschrijving. Dit meldt de Gazet van Antwerpen aan de vooravond van een top in Brussel.

De benoeming gaat waarschijnlijk doorgeschoven worden naar de top in juni, die met name zal gaan over de Grondwet. Nu Schröder van Polen officieel met de eer mag gaan strijken dat ze Polen ´om´ hebben gekregen. Geld heeft Duitsland niet, met vandaag weer een tegenvaller van ruim drie miljard Euro. Het zal nog wel even duren voor duidelijk wordt welke prijs ervoor betaald moet worden. Het ligt in het Poolse parlement gevoelig om verworven stemrechten op te geven, er zal iets geboden moeten zijn.

In juni zal een ´package-deal´ van allerlei besluiten tegen elkaar uitgeruild worden. Nederland kan natuurlijk nooit de anti-terreur commissaris leveren en Kok benoemd krijgen. Kok zou in de race zijn voor een evaluatie van het Lissabon-verdrag, waarin de ambitie is verwoord om als Europa concurrerender te worden dan Amerika. Het moge duidelijk zijn dat we niet op koers zitten voor die doelstelling, dus er zal iets moeten gebeuren om gezichtsverlies te voorkomen.

De reactie op Madrid is nu al verzand. Desondanks wordt de Grondwet in versneld tempo klaargestoomd. En zegt ook de Engelse minister van Buitenlandse Zaken Straw nogmaals openlijk dat Turkije opnemen in de EU de spanningen met de moslimlanden zal verminderen.

Boeggolf zal haar uitgesproken mening blijven geven. Het is nog een raadsel waarom Buitenhof commentator Cliteur zijn columns gaaf afvlakken, zelf zal Boeggolf niet zwichten.

21 maart 2004

Hoe maak je de complexe discussie over Turkije in de EU zo simpel mogelijk? Godsdienst. Door alleen te benadrukken dat Turkije een overwegend islamitisch land is. En het huidige Europa joods/christelijk.

Dit is de strekking van een halve pagina artikelen in de Volkskrant van dit weekend over Turkije in Europa. De kop laat zich dan ook raden: alleen klein rechts is tegen. Later in het artikel staat dat de LPF haar standpunt nog niet bepaald heeft. Maar de boodschap is: islam versus christendom. En dus zijn alleen de kleine christelijke partijen tegen Turkije.

De lijsttrekkers slaan stoere taal uit. Eurlings van het CDA en van den Berg (PvdA) willen niet de indruk wekken dat alles al in kannen en kruiken is. Er is een rapport aangekondigd voor november. Tot die tijd kan iedereen een standpunt uitstellen. Maar met allerlei rapporten over bijvoorbeeld de nieuwe landen die toetreden, is weinig gedaan.

En de beslissing over toetreding valt met name in Duitsland en Italië. Beide landen leveren veel grotere fracties in de grootste Europese partij EVP. Waar het CDA ook toe behoort. Belangrijk om te horen is, dat beide heren nu geen blokkade zien. En met alle kennis die nu al verzameld is in EU-rapporten, verwacht Boeggolf niet dat Eurlings en van den Berg ooit blokkades gaan opwerpen. Alle essentiële informatie is al bekend.

De Volkskrant meldt ook dat Turkije een verkiezingsthema is in Duitsland. Dat heeft Boeggolf al eerder gemeld (Inzet Duitse Euroverkiezingen bepaald: Turkije ). Stoiber van de CDU, de grootste oppositiepartij in Duitsland, gaat het debat wèl aan en in de breedte. De CDU argumenten gaan verder dan godsdienst. De kosten zijn ook een belangrijk punt. Hetgeen recent is gebagatelliseerd door onze minister Bot (Bot: Turkije niet geïnteresseerd in €14 miljard ). Maar geld is een issue.

Turkije in de EU is meer dan godsdienst. Die discussie moeten we durven voeren. Boeggolf zal haar Turkije standpunt binnenkort publiceren, met referentie naar de CDU. Het mag niet verworden tot laagdunkend verwijzen naar de kleine christelijke partijen. Een echt debat is nodig. Boeggolf zal haar bijdrage leveren.

18 maart 2004

Het ANP meldt de volgende uitspraak van Bolkestein in het Nederlandse parlement. Turkije zal lid worden. Turkije nu nog afwijzen zou onbehoorlijk bestuur zijn. Het ANP meldt nog wel iets over referenda die lidstaten kunnen houden, maar de boodschap is duidelijk. Bolkestein staakt zijn openlijke verzet. Zeer betreurenswaardig.

Wat is eigenlijk onbehoorlijk bestuur? Valt daar ook onder, dat een indirect benoemd bestuur zoals de Europese Commissie volledig haar eigen gang kan gaan?

17 maart 2004

De Commissie Buitenlandse Zaken van het Europees Parlement heeft vandaag een rapport uitgebracht over Turkije. Deze commissie gaat over de onderhandelingen met nieuwe lidstaten. Het CDA parlementslid Oostlander is rapporteur.

De voor Boeggolf opmerkelijkste zin uit het rapport is: Turkije zou de Europese veiligheid significant verbeteren en de Europese politiek in de regio effectiever maken en meer autoriteit geen. U leest het goed: Turkije is goed voor onze veiligheid. Als dat geen gelegenheidsargument is.

Turkije wordt door dezelfde commissie met name aangevallen dat de binnenlandse veiligheid voor haar eigen burgers niet gegarandeerd is. Martelingen zijn er dagelijkse praktijk, hetgeen door niemand ontkend wordt. De protestantse en de katholieke gemeenschap zijn slachtoffer van een volstrekt onaanvaardbare discriminatie. Wederom volgens dezelfde commissie.

Maar volgens de Financial Times is op Bolkestein na niemand in de Europese Commissie principieel tegen het opstarten van de toetredingsonderhandelingen nog dit jaar. Waarom twijfelt Bolkestein over een mogelijke tweede termijn? Zou hij onder druk gezet worden om zijn verzet op te geven, omdat juist onder Nederlands voorzitterschap de onderhandelingen gaan beginnen.

Niet zwichten mijnheer Bolkestein. De hele Europese pers heeft het onvertaalbare woord appeasement herontdekt. U mag niet toegeven. Integendeel. Boeggolf zou graag zien dat u meer nog dan in boekvorm uw mening gaat uitdragen.

16 maart 2004

In de Financial Times van vandaag staat een interview met Romani Prodi, de voorzitter van de Europese Commissie. In het interview zegt hij dat het duidelijk is, dat geweld alleen de strijd tegen terrorisme niet kan winnen. Europa´s antwoord moet breder zijn dan de Amerikaanse reactie. Hij benadrukte de noodzaak voor een beleid waarbij naburige landen zoals Marokko, Rusland en Libië zich niet geïsoleerd voelen.

Hij voegde hieraan toe. Eén ding is duidelijk: de zaken zullen pas vlot getrokken kunnen worden wanneer we het conflict tussen de Israëli´s en Palestijnen opgelost hebben.

Boeggolf is van mening dat Prodi een fatale koppeling legt tussen terrorisme en het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Dit vindt Boeggolf een vorm van antisemitisme. Israël is op geen enkele wijze schuldig aan de Spaanse doden.

Europa heeft haar interne veiligheid niet op orde. Het mag de schuld niet buiten zichzelf leggen en de oplossing ook niet buiten zichzelf zoeken. Op ons continent moet het opgelost worden, met gebruik van geweld en veel strengere veiligheidsmaatregelen. Geen extra commissaris, maar actie.

In de NRC van vandaag staat een artikel met commentaren uit Israëlische nieuwsmedia. Daarin wordt o.a. verwoord dat toenemend geweld zal leiden tot een politieke verrechtsing. Dat zou overal ter wereld zo zijn, behalve in Europa. Daar verlinkst de politiek. De linkse partijen denken terrorisme te kunnen afwenden door aardig te blijven tegen agressors. Een ongekend gevaarlijke ontwikkeling.

Wil de volgende Churchill zich alvast gaan warm lopen?

15 maart 2004

Europa vervalt in een oude impuls. Laten we maar niet onaardig doen tegen de vijand, dan zal hij ons niets doen. De vijand is het terrorisme, moslim-terrorisme. Wat doen de Spanjaarden? Ze kiezen de partij die afstand wil nemen van Amerika. Die de troepen wil terugtrekken. Ze denken bestraft te zijn voor de steun aan Amerika.

Dit is een herleving van appeasement. Het toedekken van conflicten, doen alsof er niets aan de hand. Maar er is wel degelijk iets aan de hand. Europese landen moeten beginnen meer geld uit te geven voor defensie en interne veiligheid. Dit gaat niet over Europese integratie, maar over je interne veiligheid prioriteit geven en voldoende middelen beschikbaar stellen.

De verkiezingsuitslag in Spanje is in feite een overwinning voor het terrorisme. Dat Spanjaarden denken voorgelogen te zijn over de bekende identiteit van de daders is één ding en zeker niet onbelangrijk. Maar Boeggolf is ervan overtuigd dat daar de omslag niet aan toe te schrijven is. De socialistische partij voerde al campagne tegen Amerika en de Irak-oorlog.

De aanslagen waren een externe factor die de deze campagne geholpen heeft. Net als de anti-Irak standpunten en de overstromingen in Duitsland Schröder geholpen hebben herkozen te worden. Spanje heeft inmiddels ook al kenbaar gemaakt haar Europa-standpunten te veranderen, Spanje wil geen spelbreker meer zijn waar het gaat om de grondwet. Op méér dan een front heeft de aanslag consequenties voor de rest van Europa.

15 maart 2004

Een beschamende vertoning moet het geweest zijn, de partijraad van de VVD. Als je NRC leest van vandaag. Een eerder standpunt over Turkije is afgezwakt, zonder dat er iets duidelijks voor in de plaats is gekomen.

Van Aartsen is volgens het artikel principieel voorstander van Turkije. Waar de Volkskrant ook vandaag wederom bericht dat Bolkestein tegen is. Uiteindelijk ramt de VVD zichzelf dan maar op de borst dat het de religie over de uitbreiding ter discussie durft te stellen. Wedden dat ze als het er op aankomt gewoon voorstemmen?

Interessanter is het genoemde Volkskrant artikel over Bolkestein. Daar wordt hij afgeschilderd als geïsoleerd in de Commissie, omdat hij een ´minimalistische visie´ heeft op Europa. In schril contrast tot het grote aantal commissarissen van linksen huize, die minder sceptisch zijn over verdere integratie en uitbreiding.

Geen burger gaat over de samenstelling van de Commissie. Als die bevolkt wordt door benoemde linkse commissarissen, die overwegend voor uitbreiding zijn, dan is er zeker iets te bevechten. Moge Bolkesteins geluid nog lang gehoord worden. Ook binnen zijn eigen partij.

8 maart 2004

In de NRC van vandaag aandacht voor het nieuwe boek van Bolkestein over Europa. Of de NRC houdt de opmerkelijke en vernieuwende uitspraken achter of ze zijn er eenvoudigweg niet.

Ambivalent over Turkije mag je niet zijn. Natuurlijk is het een moeilijk onderwerp, maar vanuit zijn positie moet er een antwoord zijn. Een los statement, geen oorzaak-gevolg: Als Turkije erbij komt, dan kunnen we Oekraïne niet tegenhouden. En daarmee verwatert Europa tot een vrije interne markt. En wat is daar op tegen?

Daar is niets op tegen, maar dat mag geen toevallig gevolg zijn. Van ingezet beleid wat niemand meer durft te stoppen. Wat wilt u zelf mijnheer Bolkestein. Boeggolf gelooft niet dat u daar geen uitgesproken mening over heeft.

Als u uw mening niet mag ventileren, stop dan met de commissie en ga als vrij man publiceren. Zo kennen we u niet. ´We moeten streven naar een Europa van kerntaken´ is niet ´catchy´. U kunt beter, u moet beter.

3 maart 2004

Er bestaat grote twijfel of de doelstelling van Lissabon, 3% groei, wel haalbaar is. Zo heeft minister van economische zaken Brinkhorst geconcludeerd. Het Financieel Dagblad meldt dit vandaag. Ondanks zijn twijfel wil hij de agenda van Lissabon gewoon uitvoeren. Lissabon gaat over Europa economisch meer concurrerend maken dan Amerika.

Daarvoor zijn in Nederland maatregelen nodig in de sociale zekerheid. Afstand nemen van het gelijkheidsdenken noemt hij dat. Een prachtige zin volgt: de kortebaanbelangen van politici om herkozen te worden staan in heel Europa langetermijnkeuzes in de weg.

Dit van de minister die de sterkste voorstander is van onbeperkte toelating van arbeidsmigranten uit de nieuwe EU-landen. Geen woord over hoe ondernemerschap gestimuleerd kan worden. Geen woord over hoe meer mensen aan het werk te krijgen uit de beroepsbevolking die er al is. U wil het prepensioen aanpakken, terwijl collega Remkes ambtenaren met 57 met pensioen laat gaan.

Als dit alles is dat u te bieden hebt, uw pensioen is geregeld. Laat uw post aan een jonger iemand die het wel kan brengen. Desnoods een miljonair met een Bentley, die nog iets wil.

3 maart 2004

De Financial Times meldt een rapport van de Europese Commissie. De conclusie zal zo willicht niet bedoeld zijn, maar het is er wel uit te lezen. Dat Europa niet kan concurreren met Amerika ligt aan de burgers. Europeanen zijn te risicomijdend. Durven minder snel een eigen bedrijf op te zetten als er een risico is op mislukken.

Volgens de FT omvat het raport slechts zeer beperkte concrete voorstellen over hoe wetgeving starters kan ondersteunen. Dat verbaast niet. Dat we achterblijven bij Amerika ligt evenzeer aan psychologie als aan structurele (wettelijke) zwaktes, aldus het rapport.

Ofwel: U mag het de Europese Commissie niet kwalijk nemem, tenzij u het uzelf ook kwalijk neemt. Dit zal echt helpen om het ´best belangrijk´ gevoel te laten groeien.

3 maart 2004

Op bezoek in Berlijn waagt Bot, onze minister van buitenlandse zaken, zich aan een omstreden uitspraak: Turkije wil bij de club horen, het gaat ze niet om die €14 miljard van de EU. Exit minister Bot wat Boeggolf betreft. Volkomen ongeloofwaardig.

Fischer, de Duitse minister van buitenlandse zaken, voegt nog toe dat hij geen onderscheid wil maken. Geen b-status. Alle landen gelijk behandelen. Prima plan, geen enkel land krijgt dan nog miljarden vanuit Europa.

Alleen vrijhandel.

29 februari 2004

In opinie en debat van de NRC van dit weekend plaatst NRC buitenland redacteur Peter Michielsen een prikkelend artikel. Over de in zijn ogen lage kosten van de eenwording van Europa. Boeggolf reageert op een aantal stellingen.

Einde aan de verdeling van Europa
Michielsen: De uitbreiding is een historische ommekeer in de geschiedenis van Europa, dat ze het eind bezegelt van een verdeling van Europa die een halve eeuw heeft geduurd.

Boeggolf: Europa is nooit een eenheid geweest. Er is een scheidslijn geweest tussen oost en west, communisme versus kapitalisme. Maar voor het communisme was er ook geen sprake van één Europa. Het is geen historisch onrecht dat rechtgezet moet worden.

Voor een paar tientjes wijkt het communisme
Michielsen: Hoe zouden we tijdens het hoogtepunt van de koude oorlog hebben gereageerd als toen iemand had gezegd: voor een paar tientjes per persoon per jaar wijkt dat gevaar… wijkt het communisme … en wordt Europa … democratisch en vooral één?

Boeggolf: De enige juiste reactie zou zijn geweest: vrede is niet te koop.
Dat heeft de geschiedenis ons juist geleerd, appeasement - het toedekken van conflicten - werkt niet. De idee dat het communisme afgekocht had kunnen worden is ridicuul. Het is daarbij twijfelachtig of ´Europa één´ ooit aantrekkingskracht gehad zou hebben. Op anderen dan de elite. Nu leeft het ook niet bij de burgers.

Oost-Europa heeft ons bevrijd van enorme defensiebegrotingen
Michielsen: Oost-Europa heeft zichzelf bevrijd, het heeft ons niets gekost. Ze hebben ook ons bevrijd van een wapenwedloop, van enorme defensiebegrotingen, van de Koude Oorlog.

Boeggolf: Onder Reagan is de wapenwedloop opgevoerd en de Sovjet-Unie heeft die wedloop niet meer kunnen betalen. Omdat het economische systeem niet klopte. Gorbatsjov verdient de credits dat hij op vreedzame wijze de teugels heeft laten vieren, waardoor hervormingen mogelijk werden. En of dat proces geld heeft gekost. Van de Koude Oorlog zijn we af, van de hoge defensiebegrotingen niet. De wereld is niet veiliger geworden, de dreiging is anders. Onze bezuinigingen op defensie zijn te ver gegaan. Europa kan zichzelf niet eens verdedigen.

Uit: de bekoelde liefde van Oost voor West, geplaatst 15 februari:
´Zo maakte de rijke EU sinds 1989 rond de vijftig miljard over aan te toetreders. De helft van de Marshallhulp, omgerekend naar huidige koers. En eendertigste van de zeshonderd miljard die de Duitsers stopten in de wederopbouw van de voormalige DDR.´
Michielsen noemt vijftig miljard euro dus niets? Wanneer gaat het tellen, vanaf zeshonderd of een veelvoud daarvan?

Het Europa waar we van hebben gedroomd
Michielsen: De EU-uitbreiding kost ons nog geen zeven eurocent per persoon per dag. Daarvoor krijgen we een Europa waar we decennia van hebben gedroomd.

Boeggolf: Hier zal waarschijnlijk bedoeld zijn: het Europa zonder oorlog waar we decennia van hebben gedroomd. In voormalig Joegoslavië is afdoende aangetoond dat ons continent niet vrij van oorlog is. En dat Europa zelf niet in staat is daar iets tegen te doen. Europa één is een wellicht een droom geweest van een politieke elite. Het blijkt niet uitvoerbaar, het is voor geen geld te koop.

Hoeveel geld mag een fictie kosten? Sommigen, waaronder Jacques Delor, spreken de angst uit dat met de uitbreiding Europa verwordt tot ´slechts´ een vrijhandelszone. Voor Boeggolf is dit de wens. En dat hoeft geen miljarden te kosten.

27 februari 2004

´In naam van het verenigd Europa nemen de afzonderlijke lidstaten maatregelen, waarmee de burger eerder verleende voorrechten worden ontnomen.´

´Het tot versobering manende Europa is voor de burgers van die staten geen politiek inzichtelijk en daarmee hanteerbaar instrument geworden.´

Twee zinnen die heel compact zijn en heel krachtig. Twee zinnen op de opiniepagina van de NRC van vandaag, geschreven door J.H. Sampiemon. Een oud-redacteur van diezelfde NRC. Van Boeggolf mag hij direct weer actief worden als redacteur.

27 februari 2004

In de Financial Times Duitsland wordt een serie artikelen aangekondigd over de nieuwe lidstaten. Over de economische risico´s die we lopen. Als opwarmer publiceert de FTD een paar cijfers waar je stil van wordt:

* Estland importeert zoveel meer dan het exporteert, dat het tekort op de (handels-) balans 14.6% van het bruto binnenlands produkt is
* Dat is vijfmaal zoveel als in Argentinië toen eind 2001 de financiële crisis uitbrak.

* De buitenlandse schuld van Letland is 64% van het bruto binnenlands produkt, voor Hongarije 58%
* Toen de financiële markten het vertrouwen in Brazilië hebben opgezegd in 2002, was het 46%

De werkloosheid is in Polen bijna 20%, Slowakije 17%. Met een gerede kans dat het nog oploopt als nu nog beschermde sectoren (bijvoorbeeld verzekeringen en energie) aan vrije concurrentie worden blootgesteld.

Het is lovenswaardig dat een kwaliteitskrant als de FTD hier aandacht aan besteed. Van onze politici zullen we niets horen over deze risico´s. De EU publiceert vandaag weer een studie dat het echt wel gaat meevallen met de arbeidsmigratie uit de nieuwe landen. Gelooft u dat, als u leest dat 20% van de Polen werkloos is.

De Financial Times (UK) formuleert daarom heel voorzichtig: de EU studie suggereert dat slechts 1% van de werkende bevolking zal migreren. Daarnaast - wederom - suggereert de studie dat de vertrekkers waarschijnlijk jong, hoog opgeleid zijn en single zijn.

Dat komt goed uit, want eerder kon u het volgende al lezen op deze site in het artikel ´meer ruimte voor ongelijkheid´: Immigratie van laag opgeleiden in een verzorgingsstaat vormt een economisch risico.

Hoog opgeleid en jong en niet teveel, daar kun je niet tegen zijn. En dat is de conclusie van de EU-studie. Net even te mooi om waar te zijn. Boeggolf kijkt uit naar de artikelen in de FTD.

26 februari 2004

In het Financieele Dagblad de eerste van twee artikelen over de mogelijke toetreding van Turkije tot de EU. De belangrijkste stelling is dat er geen weg meer terug is als de Turkse premier Erdogan het probleem met Cyprus oplost. Daarmee zou voldoende bewezen zijn dat de democratie functioneert evenals de rechtstaat en dat de mensenrechten gerespecteerd worden.

Dat waren de kritiekpunten waarover in oktober een voortgangsrapport zal verschijnen van de Europese Commissie. Inmiddels is genoeglijk bekend hoe er met dergelijke rapporten is omgegaan over de tien nieuwe landen die nu gaan toetreden. Voldoende kritiekpunten, maar niemand die het proces stopt.

Dat is ook de strekking van de drie Nederlandse europarlementariërs die worden aangehaald. VVD´er Maaten vreest enorme problemen voor de bestuurbaarheid en hij ziet de economische logica niet meer. Voor Groen-Linkser Lagendijk is er al geen weg meer terug, wat er ook in het rapport komt te staan.

In Duitsland ontstaat een duidelijk debat, met stellingname voor en tegen toetreding. In Nederland is het van VVD tot Groen-Links weer geen onderwerp waarover gesproken hoeft te worden. En nog is iedereen verbaasd dat er een record lage opkomst verwacht wordt. Van links tot rechts geen strijd.

Turkije is een wezenlijk punt van discussie, dit gaat niet over de kromming van bananen of electrische bedrading van caravans. Dit is een van dé thema´s waar de verkiezingen over zullen gaan. Nederlandse politici: neem stelling. Het is onmogelijk dat alle partijen voor zijn. Wie neemt de handschoen op?

20 februari 2004

In de NRC van vandaag staat op de opinie pagina een artikel van Timothy Arton Gash. Onderstaande zin is volgens Boeggolf de kern van zijn pleidooi:
`Ook nu nog geldt dat er, als Frankrijk en Duitsland niet samenwerken, in Europa niet veel gebeurt; het is alleen niet meer zo dat wanneer zij wél samenwerken, er wél iets gebeurt.´

De spellingchecker van Word reageert met de melding: vaag taalgebruik. Boeggolf vat dit samen als: Er gebeurt niet veel in Europa. Of Frankrijk en Duitsland nu samenwerken of niet.

Dat is een trieste, maar op zich juiste constatering. Zoals zo velen al hebben gedaan. Eigenlijk geen opiniestuk waard. Dat geldt ook voor de oplossing van de auteur:
´Van nu af aan moet worden onderzocht hoe andere lidstaten rechtstreeks betrokken kunnen worden bij het uitstippelen van de strategie voor Europa. Dat betekent waarschijnlijk meer miniconferenties in wisselende samenstelling.´

Volgens Boeggolf is het probleem niet om meer landen te laten meepraten. Het gaat over het veel te grote aantal onderwerpen waarover gepraat wordt. Over twee of drie dingen kunnen landen het nog eens worden. Over twintig of dertig niet meer. De voorgestelde grondwet is teveel omvattend. Opbouwen via vrijhandel als speerpunt.

Een andere kop in de NRC van vandaag sluit hierbij aan: Privatisering dikwijls te ambitieus…. door het vooraf stellen van onhaalbare einddoelen. Exact dat is wat er met Europa nu gebeurt.

17 februari 2004

Met een bezoek van Angela Merkel aan Ankara is de verkiezingsstrijd voor het Europees parlement losgebarsten in Duitsland. De CDU heeft de inzet bepaald op deelname van Turkije. De standpunten zijn duidelijk. De huidige regering is voor, de oppositie is tegen.

Het enorme voordeel van deze keuze is dat deze voor velen abstracte verkiezingen opeens over iets concreets gaan. Iets waar het Europees parlement een rol in speelt en wat mensen raakt. Bijvoorbeeld over bruiden uit het land van herkomst, waarmee de integratie weer van voren af aan begint. Als Turkije lid wordt is die discussie klaar voor Turkse bruiden.

De rol van de islam is een andere. Bij de onderhandelingen over de grondwet is er veel onenigheid of opgenomen moet worden dat Europa haar oorsprong vindt in de Joods/Christelijke traditie. Ook die discussie is klaar met het toetreden van Turkije.

Boeggolf hoopt dat de inzet van Turkije duidelijk maakt aan veel meer mensen, dat Europa wel degelijk dichtbij is. Dat keuzes in Brussel gaan over het dagelijkse leven. En dat de opkomst hierdoor stijgt.

Naast de vreugde over de concrete verkiezingsinzet, heeft u van Boeggolf natuurlijk ook een standpunt tegoed inzake Turkije opnemen in de Europese Unie. Dit zult u binnenkort op deze site kunnen lezen.

16 februari 2004

In het artikel ´Een bekoelde liefde´ (Volkskrant 14 februari jl.) schetst auteur Ralf Bodelier een grimmig beeld van hoe Oost tegen West aankijkt. Bodelier schrijft op zijn site worldsunlimited.nl dat hij een rondreis heeft gemaakt door de nieuwe EU-landen. En lezingen geeft over de toetreding van de tien nieuwe toetreders.

Bij het lezen van het artikel, bekruipt Boeggolf het gevoel: als Oost Europa ook niet meer ziet zitten, waarom doen we dit dan überhaupt nog?

Natuurlijk is het een mening van de auteur en een eenzijdig beeld. Maar hij heeft gelijk als hij schrijft dat we erg weinig afweten van de Oost-Europese landen. Bekend is de band tussen het nieuwe Europa en Amerika. Die bijna nauwer is dan met West-Europa.

Het artikel geeft vooral aan waarin Oost-Europa teleurgesteld is geraakt. Wat Oost en West bindt blijft onderbelicht. Anders dan de Oost-Europese hoop op betere economische tijden. Als dat het enige zou zijn, dan vindt Boeggolf dat een reden te meer om alleen een vrijhandelszone aan te gaan.

Lees de stellingen uit De bekoelde liefde van Oost voor West.

15 februari 2004

Deze vraag wordt opgeroepen door Charles Krauthammer, een columnist van de Washington Post. Misschien vaart president Bush wel de juiste koers. Een denkrichting die in Europa tot koude rillingen leidt.

In Europa is een vertrouwelijk rapport opgesteld. Die komt tot de conclusie dat het bestrijden van terreur jaarlijks twee miljard euro kost. Het nog vertrouwelijke ontwerprapport verwoordt: ‘er is geen reden waarom Europees veiligheidsonderzoek niet op hetzelfde niveau wordt gefinancierd als het Amerikaanse’.

Hiermee kan Boeggolf het volledig eens zijn. Dit is bij uitstek een onderwerp waar Europese samenwerking wel zin heeft, zonder dat dit onderdeel hoeft te zijn van een Europese grondwet.

Om terug te komen op Krauthammer. Hij komt tot twee hypotheses. Eén is dat Al-Qaeda zo ernstig is aangetast dat het niet in staat is een volgende grote aanslag te organiseren. Als dat zo zou zijn, dan vraagt de auteur zich af waarom er geen aanslagen op kleinere schaal hebben plaats gevonden. Dat leidt tot hypothese twee. Na de grootste terroristische aanslag van de wereldgeschiedenis, willen ze hun reputatie niet bezoedelen door terug te vallen op de goedkope autobom.

De auteur neigt tot de tweede theorie en voegt daarbij de Amerikaanse strategie om ook staten aan te vallen die terroristen steunen. Die combinatie zou pleiten ten gunste van de gekozen strategie van de Amerikaanse regering, aangezien er geen tweede grote aanval is geweest. Maar niemand durft het hardop te zeggen, want het kan morgen opnieuw gebeuren.

In ieder geval is het niet hebben van een anti-terrorisme strategie altijd slecht. Europa is het aan haar burgers verplicht om hier werk van te maken voordat de eerste grote aanslag succesvol is gepleegd. Amerika heeft een koers, Europa nog niet. Wie doet het nou fout?

12 februari 2004

In de pers weer drie artikelen over geldstromen uit Brussel:
* Toezicht op subsidies slecht
* Europarlement kan hoger budget afdwingen
* Duits Europarlementariër om declaratie-openheid uit fractie gegooid

Europese subsidiegelden worden in Nederland slecht aangevraagd en verantwoord. Nederland liep tussen 1994 en 1999 liefst €648 miljoen subsidie mis. Daarnaast rapporteert de Algemene Rekenkamer ook nog eens dat de EU de afgelopen jaren steeds geld overhield. Uit voorzorg wil Prodi het budget toch maar opschroeven.

Eerder heeft Zalm laten weten dat de verhoging van het EU-budget onbespreekbaar was. Met steun van Duitsland en Frankrijk denk je, dit gaat lukken. Niet in Europa. Want dan gelden andere regels. Als de politiek leiders een laag budget indienen, dan wijst het Europarlement dat af. Dan geldt het budget van het laatste jaar, jaarlijks opgehoogd met een bepaald percentage. Daarmee stijgt de begroting aanzienlijk meer dan Prodi vraagt in de meerjarenplanning. Je kunt niet winnen, alleen maar geld verliezen.

De Duitse Europarlementariër Hans-Peter Martin, die het declaratiegedrag van collega´s aan de kaak stelde, is uit zijn eurofractie gegooid. Intekenen op een vergadering, die niet doorgaat, levert €262 op. En het werd Martin verweten dat hij anderen erop attent maakte, dat dit niet langer kan.

Bezuinigen in eigen land, terwijl Brussel geld overhoudt en desondanks een steeds groter budget wil. Parlementariërs die daar vooral zelf beter van worden.

De geldkraan moet dicht. Wel de handel, niet de bureaucratie.

10 februari 2004

Frankrijk, Duitsland en Nederland kunnen het toch eens zijn over één onderdeel van het Europese beleid. Allen willen een beperking van het budget. Terwijl Romani Prodi voorstelt het budget fors te verhogen. Van €100 naar €158 miljard.

* Prodi wil het budget verhogen om een aantal redenen. Een zeer voorname is de uitbreiding met tien landen en het daardoor oplopende budget voor landbouw.
* Als de wens van Prodi doorgaat, kan dat ons €1.5 miljard gaan kosten. Zo becijfert Zalm vandaag.
* Precies op de dag dat beide gegevens bekend worden, gaat de Eerste Kamer akkoord met uitbreiding. Zonder debat over hoe de kosten gedekt moeten worden.

Grote woorden van Zalm nog zaterdag in de krant over de uitbreiding. Maar Den Haag gaat gewoon akkoord met jaarlijks €1.5 miljard extra lasten.

De Duitse minister van financiën roept in Financial Times nog dat hij extra geld naar Brussel ergens anders moet bezuinigen. Voor Duitsland gaat het nog meer in de papier lopen, €17 miljard extra. Over consequenties voor de begroting hebben we van Zalm nog niets gehoord. Maar u weet inmiddels ook wel: die gaat komen.

De financiële gevolgen werden niet bekend gemaakt toen er gesproken werd over de uitbreiding. Dat komt nu pas. Voorbij het ´point-of-no-return´. Dit was voorspelbaar, maar niemand heeft het aangekaart en aan de kaak gesteld.

Zalm verwacht niet dat de budgetverhoging er door komt, omdat er zoveel landen tegen zijn. Maar Frankrijk en Duitsland kunnen toch gewoon het tekort nog wat verder laten oplopen? En er is ja gezegd tegen uitbreiding, dus het geld moet ergens vandaan komen.

Het bewijst eens te meer hoe slecht besluitvorming is in Europa. Honderd procent Salami-tactiek. Een zo klein mogelijke beslissing nemen, waardoor vervolgbeslissingen onvermijdelijk zijn geworden. En toch wel worden geslikt. En alsjeblieft geen communicatie naar de burgers, die zouden het toch maar niet begrijpen.

En wie gaat die €1.5 miljard betalen? U.

6 februari 2004

Nog maar enkele weken geleden liep een poging stuk om het inkomen voor alle Europarlementsleden gelijk te trekken. Nu is het salaris gelijk aan het salaris in het nationale parlement. In Brussel verdienen mensen die hetzelfde werk doen daarmee heel uiteenlopende salarissen. Het heette toen dat het te duur werd.

Het grote punt blijkt nu weer eens. Het gaat niet om het salaris, maar om de vergoedingen, voor reis en verblijf bijvoorbeeld. Easyjet vliegen en KLM business class declareren. Cash geld in het handje, dat je niet hoeft te verantwoorden. Niet af te dragen zoals in de SP.

Radio 1 heeft aan het licht gebracht, dat de vrijwillige code van de Nederlandse Europarlementariërs om niet teveel te declareren niet wordt nageleefd. De linkse partijen zijn goed voor nagenoeg al het teruggestorte geld.

Lousewies van der Laan van D66 geeft openlijk toe dat ze geld niet heeft terug gestort in de tijd dat ze nog Europarlementariër was. Ze heeft het geld voor extra bijeenkomsten en dergelijke gebruikt. Bent u ook zo benieuwd wat het ´en dergelijke is´? Ze probeert niet eens te Mabelen, dat moet je haar nageven.

Toen zij in de Tweede Kamer over Europese thema´s nog wel eens van zich liet horen, werd de interesse van Boeggolf in haar gewekt. Zij gaf meermalen aan dat zij Europa juist beter begreep, het spel doorhad. Zij wees ons erop dat Polen mensen wilde laten meetellen die niet meer in Polen wonen, om zo een nog groter stemrecht te krijgen.

Ja, ze kent Europa beter. En wat is ze er beter van geworden. Van de sympathie die Boeggolf gevoeld heeft voor Lousewies van der Laan is niets meer over. Als je als politicus eenmaal dubieus bent als het om geld gaat, is het vertrouwen weg.

5 februari 2004

Vanmiddag heeft Bolkestein zich bij een boekpresentatie wederom geuit over het aanstaande EU-lidmaatschap van Turkije. Hij ziet in het toelaten van Turkije het laatste slot op de deur verdwijnen. Dan is er geen rem meer mogelijk op nog meer toetredende landen.

Hij verwoordt dat door te zeggen dat de EU door de toetreding van Turkije wel eens te groot kan worden en daardoor verwateren tot een ´opgetuigde vrijhandelszone´.

Boeggolf heeft al vaker gerefereerd aan uitspraken van de heer Bolkestein. Meestal eens. Dit keer niet. De bewoording duidt erop dat het Bolkestein zou spijten als het ´slechts´ een vrijhandelszone wordt. Boeggolf is daarvoor.

En Boeggolf is van mening, dat met de komende uitbreiding (10 landen, waaronder Polen) de EU al te groot en onbestuurbaar wordt. Bolkestein voorspelde zelfs de ondergang van de EU als Turkije zou toetreden. Moge hij gelijk hebben op dit punt.

22 januari 2004

De foto van Roel Rozenburg in de NRC spreekt op zichzelf al boekdelen. Drie mismaakte logo´s, zoals hiernaast opgenomen en vier hoofden die op z´n best uitstralen: ´beam me up, Scotty´. Alsof ze in een beklaagdenbank zitten. Onze Slobodan M. zit daar echt, maar die straalt iets uit waar deze heren een lesje van kunnen leren.

Als op de dag dat de Nederlandse staatssecretaris Nicolaï het europajaar inluidt, er twee berichten opduiken die eerder het einde van Europa inluiden. Dan moet je je haast wel voelen alsof je wordt aangeklaagd. Dan weet je opeens niets beters dan ´Europa. Best belangrijk´. Let op die punt achter Europa, daar is over nagedacht. Zelfs zonder voldoende budget, bij gebrek aan sponsoring.

Welke twee berichten?
Eén: de Europese Commissie zelf maakt bekend dat het licht langzaam uitgaat in de Europese eenwording. Het doorvoeren van wetgeving om één markt te worden wordt voor 2005 niet gehaald. Sinds 1998 worden de prijsverschillen niet meer kleiner en de handel tussen Europese landen wordt sinds 2002 minder.

Twee: de echte Europese nestor van de jaren 80 en 90, Helmuth Kohl, waarschuwt dat de huidige meningsverschillen groter zijn dan velen willen doen geloven. Volgens Kohl kan een Europa met twee snelheden niet bij elkaar gehouden worden. De Euro als bindende factor is te weinig voor landen die in de lage snelheid zitten en alleen vrijhandel kennen.

De timing van de ´lancering´van het Europajaar belooft weinig goeds. Het past in het beeld, dat niets lekker loopt met Europa. Toch zijn het dergelijke beelden die uiteindelijk funest zijn voor het publieke vertrouwen. Net als in de Amerikaanse verkiezingen, waarbij Howard Dean zijn ´cool´ verloor en opeens een driftkikker leek, die niet tegen zijn verlies kon. En dus verliest hij.

18 januari 2004

Voor Boeggolf eigenlijk hét nieuws van dit weekend. De volkskrant geeft een bericht van Reuters weer: ‘Bar beboet na euro(-in)flatie’.

Een gepensioneerde Italiaan heeft de prijsverhoging van zijn cappuccino aanhangig gemaakt. Van 77 eurocent naar 1 volle euro. De rechter droeg de bareigenaar op 23 eurocent terug te betalen, evenals de 1200 euro voor de kosten van het proces.

De Italiaanse consumentenvereniging Codacons spreekt van uiterst belangrijke jurisprudentie en verwacht meer aanklachten.

Helaas is de Volkskrant geen reactie gaan vragen in Nederland, bij de consumentenbond of de Horecabond bijvoorbeeld. Want 23 eurocent verhoging is ook in Nederland geen uitzondering geweest. Hopelijk krijgt dit in Nederland ook nog een staartje.

15 januari 2004

Al dagen wordt uitgemeten dat de heren Zalm en Bot het niet eens zijn over Europa. Het stabiliteitspact vinden ze hoegenaamd beiden belangrijk, maar minister van Buitenlandse Zaken Bot vindt een gang naar het Europese Hof te ver gaan.

Nog maar kort geleden stonden er politieke spotprents in de kranten. Duitsland en Frankrijk groeiden veel harder dan Nederland - klommen uit de put - omdat zij zich niet aan het pact hielden. Weet u nog? Duitsland zou maar liefst 0.5% groeien. Nederland mocht blij zijn als het niet onder nul zou worden.

Wat zeggen de cijfers nu? De Duitse economie is gekrompen, terwijl het tekort opgelopen is tot maar liefst 4%. Laat dat een einde zijn aan de mythe, dat de regels niet naleven loont. Duitsland kampt met enorme problemen. Het heeft een nieuw record gevestigd door 86 miljard euro meer uit te geven dan het ontving.

Nee mijnheer Bot, mijnheer Zalm heeft het bij het rechte eind. Ook in het belang van Duitsland.

13 januari 2004

Zelfde bericht wordt in twee willekeurige kranten weergegeven:
Volkskrant ´Frankrijk treuzelt met EU-wetgeving´
NRC ´Nederland achter met omzetten richtlijnen EU´

Welke kop vindt u het meest pakkend? De eerste toch. Zeker met zinnen in het artikel als:
Eurocommissaris Bolkestein: met treuzelen hebben landen vaak een voordeel ten opzichte van de landen die tijdig richtlijnen opvolgen.
Een medewerker van Bolkestein: het gevaar wordt steeds groter dat we wetten maken voor de economie van gisteren.
Nogmaals dezelfde medewerker: het Europa van twee snelheden is er al als het gaat om invoeren van richtlijnen.

Kortom: niet gehoorzamen loont ook hier.
En ´wetten voor de economie van gisteren´.
Die blijft hangen bij Boeggolf.
Europa is dus niet of nauwelijks bestuurbaar.

13 januari 2004

Uit de Duitse pers had Boeggolf gisteren opgepikt dat de Europese Commissie toch een aanklacht zou indienen tegen Duitsland en Frankrijk. Voor het overschrijden van de norm uit het stabiliteitspact. De NRC had het vandaag weliswaar op de voorpagina, maar men was toch onzeker. De titel van het artikel was voorzien van aanhalingstekens. Alsof er iemand geciteerd wordt. Vanavond om 20.32u verschijnt hetzelfde bericht op de Telegraafsite.

Boeggolf vindt dit een goede stap. Als blijkt dat het Europese Hof hier ook niets aan kan doen, dan hoort dat het definitieve signaal te zijn dat we geen nieuwe verdragen moeten aangaan. Als niemand de spelregels bewaakt, laat dan maar. Dan spelen we niet meer mee.

13 januari 2004

Al binnen een dag nadat het in de Duitse pers was verschenen, is het al weer van de baan. Made in Germany is gered als kwaliteitsstempel. Gelukkig worden niet alle idiote ideeën ten uitvoer gebracht. De site van de Financial Times Duitsland meldt dit nieuws vandaag.

Waar Nederland van kan leren is de reactie die in Duitsland is ontstaan. Echte verontwaardiging en directe aandacht voor dit waanidee. Goed, er is onderhand weinig ´Made in Holland´ meer. Dat is een probleem op zich. De les is wel, dat snelle en duidelijke reactie loont.

12 januari 2004

De Duitse Financial Times site vermeldt hedenmiddag, dat er mogelijk toch een aanklacht komt van de Europese Commissie.

Volgens de krant hebben EU diplomaten zondag laten weten dat er aanklacht komt bij het Europese Hooggerechtshof in Luxemburg tegen Frankrijk en Duitsland voor het overtreden van het stabiliteitspact. Een uitspraak zou al in de zomer gedaan kunnen worden.

Boeggolf zou deze stap toejuichen.

12 januari 2004

In de Duitse krant Spiegel staat online dat het kwaliteitsmerk ´Made in Germany´ in gevaar is. Eurokomissaris Lamy stelt voor dit te vervangen door ´Made in the EU´. Alsof alle landen gelijk zijn in Europa.

Boeggolf vindt dit het zoveelste bewijs dat de Euro-politici het contact met burgers volledig kwijt zijn. Wie wil er nou in een Europese Mercedes of Volkswagen rijden? Is die net zo goed als een Europese Zastava?

Made in the EU is geen vervanging voor made in Germany. De EU is toch maar een grote pot nat. Landen die samen de Europese Unie vormen zijn niet op een gelijk niveau van ontwikkeling. Laten we alsjeblieft niet doen alsof.

Mensen willen ergens bij horen. Laten de politici een keer begrijpen dat mensen niet bij Europa willen horen.

Heeft u ooit een president horen zeggen:"Ich bin ein Europäer"? Of denkt u dat een president dit de komende dertig jaar zal zeggen. Precies.

10 januari 2004
Graag meer ruzie in Europa

Deze titel had Boeggolf zelf graag bedacht. Maar de eer valt toe aan een artikel in de NRC van 29 november 2003. Amerikaans historicus Larry Siedentop wordt geïnterviewd door Bart Lanting.

Boeggolf is het eens met de stelling dat er een gebrek is aan openlijke meningsverschillen in Europa. Er moet meer openlijk voor het nationaal belang worden opgekomen, zoals Polen, Spanje en Groot-Britannië doen.

3 januari 2004

‘Er ontrolt zich een draaiboek…’
Waar gaat Europa over? Bij het ontstaan was het: nooit meer oorlog. Dat was simpel en begrijpelijk. Nu dat geen onderwerp meer is, is er niets voor in de plaats gekomen. Niet openlijk althans.

Wat Boeggolf ziet als rode draad in de uitspraken van met name oud-CDA politici is:
We moeten een machtsblok vormen tegen Amerika.
En daarvoor moeten we bereid zijn Nederland op te geven.
De besluitvorming in Europa is onnavolgbaar. Wat het doel is achter de besluiten is nog veel minder duidelijk. En Polen heeft veel schuld dat we nog geen grondwet hebben.

Lees de uitspraken van de heren Nicolaï (VVD-staatssecretaris), Andriessen (CDA, voormalig Eurocommissaris) en Wellenstein (oud-topambtenaar van de Europese Commissie) in de NRC van zaterdag 3 januari .

16 november 2003

Boeggolf is verbijsterd over een aantal uitspraken van ex-premier Dries van Agt in het blad Lekker 2004.

Hele artikel: Nederland opgeven

Maandag 1 december 2003

Het is tijd de realiteit onder ogen te zien:
Het stabiliteitspact is opgeblazen door de grote landen. Dit kon iedereen van mijlenver aan zien komen. Toen het uiteindelijk gebeurd was, is er slechts even bij stilgestaan. Twee dagen later gaat alles gewoon door.
Er is toegegeven door de meeste Europese landen omdat anders de hele Europese gedachte in één keer weggespoeld zou worden. Dat onze rente op termijn voorspelbaar zal oplopen deert nu even niemand.
Vanaf nu kan – en zal – iedere Europese afspraak ter zijde geschoven worden als het de grote landen beter uitkomt.
Onbegrijpelijk dat de regering gewoon dooronderhandelt over de nieuwe Europese grondwet. We mogen er niet op vertrouwen dat iemand de stekker er wel uit zal trekken, als we dat ook zelf kunnen doen. meer ......

Maandag 1 december 2003

Gekoppeld aan de uitbreiding met nieuwe lidstaten, is er een discussie in het kabinet ontstaan. Over het al dan niet toelaten van goedkope arbeidskrachten uit de nieuwe lidstaten.
Zelfs Duitsland heeft van het recht gebruik gemaakt om minimaal twee en maximaal zeven jaar de goedkope arbeidskrachten te weren. En Nederland twijfelt. In het kabinet is volgens de media D66 voor toelating en de VVD tegen. Een VVD’er uit het kabinet refereerde voor de radio zelfs aan de idealen ten tijde van kabinet Kok II.
In het AD wordt gerefereerd aan een uitzendorganisatie voor Polen in Nederland. Die zou voorspellen dat de toestroom wel meevalt. Als u het gelooft.

Boeggolf niet. Boeggolf is bang dat de VVD wederom zal zwichten onder druk van het kabinet. Wist u dat werknemers na voldoende werkdagen onder de Nederlandse wet recht hebben op een uitkering? Geachte VVD-fractie: geef niet toe.

Zondag 5 oktober 2003

Er is veel gebeurd de laatste tijd.
Grote gebeurtenissen als de regeringsverklaring en de daarin beschreven bezuinigingen.
Bezuinigingen die zeer hard ingrijpen in het dagelijkse leven van vooral de minst draagkrachtige bevolkingsgroepen.De economie gaat niet beter en de werkloosheid stijgt

In het Midden-Oosten loopt het steeds verder uit de hand en in Irak vallen bijna dagelijks doden aan de zijde van de geallieerden. En in Afghanistan komen de Taliban weer aan de macht.
Een kleinere gebeurtenis dicht bij huis is dat een zeer verouderde instelling als de monarchie opnieuw wankelt onder de schandalen.

En zo kan ik nog wel even doogaan.
Het lijkt alsof we de grip op de wereld kwijt zijn.
De kosten van het dagelijks leven rijzen de pan uit, ondanks de steeds groter wordende dreiging halveren we ons leger en eigenlijk geeft dat alles alleen maar aan dat we toegeven machteloos te zijn.
Misschien dragen we onze macht daarom zo graag over aan Europa.

Eerdere publikaties kunt u vinden in het archief.