14 juni 2004

Zelfs de analyses van de verkiezingsuitslag zijn saai. Er is één constante: de meerderheid stemt tegen de regering van het eigen land. Je moet ergens tegen zijn, want er is niets om voor te zijn.

Dat is de parallel met Kerry. De grote zorg die doorklinkt in allerlei artikelen is: waar is hij eigenlijk voor. Hij is de kandidaat geworden omdat het hij het meest ´verkiesbaar´ leek. En Bush verslaan leek het belangrijkste. Dean was te extreem om Bush echt te bedreigen.

Maar met het overlijden van Reagan wordt maar weer benadrukt: je moet ergens voor staan. En dat ook voelen. Anders is het onmogelijk om via de media geloofwaardig over te komen. Om mensen te bereiken. Van Reagan wist iedereen waar hij voor stond. Van de huidige president ook.

Over Kerry is die vraag nog niet te beantwoorden. Hij lijkt op Stoiber van Duitsland´s grootste oppositiepartij. Had eigenlijk niet kunnen verliezen van Schröder. Maar kon op geen enkele vraag een kort en duidelijk antwoord geven. Dezelfde site die de beroemde Bush-versprekingen verzamelt, verzamelt nu ook de ellenlange antwoorden van Kerry. Met daaronder een zin hoe het ook had gekund. Besparingen van meer dan 50%!

Welk probleem Europa oplost, dat op geen enkele andere manier opgelost kan worden, is niemand duidelijk. Welke keuzes gemaakt moeten worden, wordt verzwegen. Welke partij welke keuze aanhangt, is onduidelijk. Geen kiezer weet waar ´ie voor moet stemmen. Dus stem je tegen de huidige regering. Dat is tenminste een heldere keuze.

Alleen negatief werkt niet. Alleen verzwijgen en verhullen werkt niet op termijn. Democraten zijn daarom niet gerust op Kerry. De opkomst in Europa was weer lager dan vorige keer en weer was Nederland lager dan het gemiddelde.

Het gaat om de keuzes. En de mensen die geloofwaardig zijn, dat zij de vertegenwoordiger zijn van één van die keuzemogelijkheden.

13 juni 2004

De uitslag van de verkiezingen voor het Europese Parlement zijn in Nederland al donderdagavond bekend gemaakt. De analyses gaan overwegend over Europa Transparant. Ruim 7% en twee zetels voor klokkenluider van Buitenen.

Natuurlijk heeft de PvdA gewonnen ten opzichte van 1999. Maar toen hadden we Paars, met de PvdA als regeringspartij. Met hetzelfde gemak waarmee Wouter Bos nu roept dat de kiezer de coalitie afstraft, kan dat toen ook een rol gespeeld hebben. Partijen aan de macht verliezen, de oppositie wint.

Er is echter een probleem voor Wouter Bos. De PvdA verliest – net als het CDA – bijna vier procent van zijn aanhang t.o.v. de Tweede Kamer verkiezingen van 2003. De PvdA heeft dus geen oppositiebonus. Bos kan roepen dat Balkenende zijn eerste verkiezing verliest, maar hij vergeet even naar zijn eigen resultaat te kijken.

En dus roept Bos maar dat met van Buitenen bewezen is dat het kiesstelsel niet meer deugt. De tweede ‘overval’ door een nieuwkomer. Bos heeft een probleem binnen zijn partij, dat kan bijna niet anders. In tegenstelling tot Balkenende is Bos wel nadrukkelijk bij de campagne betrokken. Op de posters, in de spotjes. Geen procenten winnen t.o.v. 2003 straalt af op Bos.

Het Irak-standpunt, of liever het uitblijven ervan, is het belangrijkste signaal dat hij niet in staat is om twee kampen binnen zijn partij te verenigen achter één besluit. In peilingen voor de Tweede Kamer verkiezingen is de PvdA ook al over haar hoogtepunt heen.

Gelukkig werd in stand.nl vrijdagmiddag uitgesproken, dat de blijheid van alle lijsttrekkers over de uitslag onverdraaglijk was. Alleen de VVD had niets om blij over te zijn en wist terplekke ook niets te bedenken.

Maar Dijkstal heeft wel hout gesneden met zijn opmerking over het bedenkelijke niveau van de huidige fractievoorzitters in de kamer. Dat is donderdagavond wel weer bewezen. En dat betekent dat iedere nieuwe uitdager zeer kansrijk is. Als die net zo geloofwaardig is in zijn boodschap als van Buitenen nu en Fortuyn in 2002.

9 juni 2004

De akoestiek van de zaal was niet goed. De lijsttrekkers verstonden meerdere malen de vraag niet en voelden zich kennelijk genoodzaakt te schreeuwen. Bang dat de microfoons hun stemmen niet zouden oppikken. Dat gaf de televisiekijker een beeld van hard praten om te overschreeuwen dat er eigenlijk niets werd gezegd.

Zover het vol te houden was. Het debat van de Eurolijsttrekkers was niet om door te komen. Wellicht als het woord Europa verboden zou zijn geweest, dat het nog iets was geworden. Het kwam op Boeggolf over alsof iedereen voor méér Brussel was, zonder de zegeningen daarvan duidelijk te kunnen maken. Wat bleef hangen? Het sterke vermoeden dat Eurlings een kastanjebruine kleurspoeling had en dat door de emotie zijn accent sterk doorklonk.

Levendiger was het debat van de Tweede Kamer fractievoorzitters. Hoewel. Wat is er blijven hangen? Van Aartsen stortte aan het eind in op de vraag over de aanval van Dijkstal. Net zoals hij nat ging op de vraag eerder op de dag of hij staatssecretaris Nijs een dolkstoot gegeven zou hebben. Hij lachte ook iets teveel zonder aanleiding.

Dittrich kon op geen enkele manier aangeven waarom D66 in het parlement vertegenwoordigd zou moeten blijven. De peilingen geven aan dat D66 haar zetels waarschijnlijk gaat verliezen. Vliegen afvangen op grachtengordel weetjes. Hij raakte van Aartsen enkele keren aan, dat doet het niet best op TV.

Het CDA dan. Moeizaam preken, vermoeiend standpunten herhalen. Geen weerwoord op de aantijging van de VVD dat het CDA bij de meest conservatieve fractie behoort. Een verongelijkte blik in een gespannen gezicht.

Bos heeft zijn huiswerk gedaan. Maakt zijn duidelijk ingestudeerde punten. Komt keer op keer met Europa als tegenwicht voor Amerika. Daarbij merkwaardigerwijze gesteund door van Aartsen. Probeert op ander bord te spelen dan de andere lijsttrekkers.

´De vier heren links van mij hebben allemaal meegedaan aan de invoering van de Euro. Volgens de SP een historische vergissing.´ Zoals altijd heeft de SP-voorman scherpe uitspraken. Speelt wederom de rol als de enige oppositieleider. Maar zoals Duitser onnavolgbaar zeggen ´wie gehabt´.

Herben dan. Boodschapper en boodschap passen niet bij elkaar. Ferme taal over Turkije van een aimabel man. Het werkt niet. Hij geeft in zijn afsluitende woord ondanks de vraag duidelijk nogmaals zijn Turkije standpunt aan. Maar het klinkt meewarig.

Dat leidt ertoe dat geen enkele uitspraak Teletekst haalt. Of de online kranten. Op het Bos standpunt over de verlenging van de Irak missie na. Hij zal wel akkoord gaan, maar hij wil nog even de sterke jongen spelen totdat de stembureau´s dicht zijn. Bos komt gemaakt slim over, het wordt een patroon.

Ondertussen heeft Turkije weer handig getimed. Net voor de verkiezingen politieke gevangenen vrijlaten om de Europese kiezer gunstig te stemmen, met name in landen als Oostenrijk, Frankrijk en (Zuid-)Duitsland waar dit een thema is. En het aftreden van Nijs leidt even af van de echte problemen op het ministerie. Zij moet weg, maar alle fraudeurs zitten er nog.

Arjo Klamer raadt bij Nova aan om niet te gaan stemmen. Europa maakt geen kans want er is geen Europese burgergemeenschap. Iets te moeilijke woordkeuze, maar wel de koe bij de hoorns.

8 juni 2004

Volgens de Financial Times van vandaag is de poster van de Grünen de spannendste van Europa. Met Bush als duidelijk vijandbeeld. Maar je moet het de Groenen nageven: het zijn de enigen die grensoverschrijdend campagne voeren en de enige met een topman, Cohn-Bendit, die een Europese visie durft te verkondigen. Hoewel Boeggolf die niet onderschrijft, juicht ze dat wel toe.

8 juni 2004

In een bloedeloze campagne heeft de NRC vandaag een vragenlijst voorgelegd aan tien lijsttrekkers. Als laatste vraag is daar de stelling aan toegevoegd: Turkije moet lid worden van de Europese Unie. Eindelijk een duidelijk antwoord.

Het CDA geeft een ontwijkend antwoord, waaruit voor Boeggolf voldoende duidelijk is dat men akkoord zal gaan. Zonder het nu nog uit te willen spreken.

De PvdA is duidelijk: Ja, Turkije moet lid worden.

De VVD geeft een typisch VVD-antwoord. Een beetje ferme taal, eindigend in een pragmatisch ´afspraak is afspraak´. Met andere woorden: we kunnen geen nee meer zeggen.

GroenLinks komt met de voor deze stroming onvermijdelijke drogreden: als we Turkije toelaten brengen we Bin Laden een zware slag toe. Ja dus.

ChristenUnie/SGP. Zoals te verwachten.was een duidelijk Nee.

D66. Ja, met een vaag voorbehoud dat in praktijk niets waard zal blijken te zijn.

De SP volgt een eigen lijn, met kwalitatieve voorwaarden. Is niet principieel tegen Turkije, wel principieel voor vrijlaten van politiek gevangen en vrijheid voor politiek andersdenkenden.

Europa Transparant van klokkenluider van Buitenen is voor Boeggolf verrassend voor. Hij belooft geheime agenda´s boven water te halen. Klinkt niet geloofwaardig.

De LPF wil Turkije net als Oostenrijk destijds tegenhouden bij de Bosporus. Lijsttrekker had zich bij Business Nieuws Radio tweeslachtig uitgelaten. Nu zou een peiling uitwijzen dat Nederlanders tegen zijn, maar als dat ging veranderen dan zou hij ook voor zijn. Ieder principieel standpunt eindigde in twee opties: of ´we moeten er hard over nadenken of we dat willen´ of het is afhankelijk van een peiling / referendum. Zo kan iedereen politicus spelen.

De Partij van de Dieren vindt Turkije nog niet klaar. Zonder te specificeren wanneer Turkije volgens de PvdD wel gereed zou zijn. Waarschijnlijk ligt hier geen weloverwogen partijstandpunt achter.

Een ruime meerderheid is derhalve voor. Terwijl vrijwel geen enkele kiezer zich beseft dat de keuze voor de toelating binnen zes maanden genomen gaat worden onder Nederlands voorzitterschap. Geen heftige standpunten van de lijsttrekkers, om geen ongerustheid te wekken. Past helemaal in deze campagne.

4 juni 2004

Volgens een peiling van Maurice de Hond, vanmiddag op de Telegraafsite gepubliceerd, is de kans groot dat D66 uit het Europees parlement gaat verdwijnen. Zou het aan de campagne kunnen liggen? De poster spreekt voor zichzelf. Niet boe maar bye.

3 juni 2004

Bot doet een aantal ferme uitspraken over de Europese Unie. Hij introduceert de term zelfbeperking. Taken moeten uit Europa terug naar de nationale regeringen en parlementen. Zonder ze met naam te noemen verwijt hij Frankrijk en Duitsland arrogantie (hoe komt ´ie erop). Door ze er fijntjes op te wijzen dat het vreemd is Engeland te dreigen met uitzetting na een negatieve uitslag van een referendum. Terwijl beide landen zelf geen eens een referendum hebben.

Lijkt stoere taal. Maar kijk dan eens naar de context. De lezing wordt uitgesproken aan de Humboldt Universiteit in Berlijn. Sinds jaar en dag de plek waar politici grote stellingen kunnen verkondigen, zonder dat het iets betekent. Het is een soort vrijstaat, wat je daar zegt heeft weinig betekenis voor de alledaagse politiek. Het gaat erom de krant te halen met wat oneliners, terwijl diezelfde krant je er nooit aan zal houden. Ideaal, want het verplicht tot niets.

Neem dan de Telegraafsite weer vanavond. Nederland staat alleen en ´we moeten er met souplesse naar kijken´. Eén dag later, maar dit is de harde realiteit. Met één zo´n opmerking weet je het zeker: we gaan aan het kortste eind trekken. Nederland zal weer met lege handen komen te staan en daar geen consequenties uit trekken.

De CDA slogan is: voor een eigen plek in Europa. Draai het om en dan weet je waar het CDA echt voor staat. Het CDA geeft alle vetorechten op en zal overal mee akkoord gaan. Niks eigen plekje. Opheffen, dan hoeven we ook geen verantwoordelijkheid meer te dragen. Dat mag ieder voor zich.

2 juni 2004

Er was vandaag weinig politiek nieuws, weinig richtinggevend althans. Van Aartsen heeft er ook alles aan gedaan om zijn openingsspeech voor de campagne geen zand te doen opstuiven. Modder en polder waren de meest voorkomende woorden. Typisch de eerste associatie bij Europa. Samenvattend: het was bagger.

Wat had Boeggolf verwacht? Iets over Bolkestein. Die de strijd heeft opgegeven tegen de dealtjes van Chirac en Schröder. De harde gulden, die we hadden en hoe we die ooit weer moeten terugkrijgen. Turkije. In ieder geval niet Neelie Kroes. Het lijkt Boeggolf tijd dat ze nu ook gaat scheiden van de politiek.

Van Aartsen heeft gesproken voor eigen parochie, voor Nederlandse parochie. Geen vurig betoog. Precies wat nodig is om de opkomst niet verder te verhogen.

1 juni 2004

De klokkenluider Paul van Buitenen houdt de onkostenvergoedingen die hij in Brussel ten onrechte zal gaan ontvangen. Dat is een campagnebelofte die Boeggolf kan geloven. Het is echter niet wat je wilt geloven en gezien de reputatie van de man, zou je iets anders mogen vermoeden.

De website vermeldt het gortdroge persbericht. Ook als journalist moet je het willen lezen. De clou begint pas bij het 275ste woord van een bericht van 450 woorden. Geen spanningsopbouw, geen afmaker. Helemaal niets van dat alles. Het geld wordt in ieder geval niet aan een campagne organisatie uitgegeven.

Wat er wel staat is wel wat Boeggolf eigenlijk verwacht had. Openheid wordt geboden over wat er met het geld gebeurt. Nu al staan alle bankafschriften op de site, van een maatschappij verantwoordelijke bank. Er is nauwelijks een cent om het woord te verkondigen. Maar wat wil je van een man die zichzelf een bureaucraat noemt.

Wat hij wil bereiken is geen groots vergezicht. Maar een parlement is er voor de controle op de macht. En het geld. En dat lijkt hem wel toevertrouwd.

14 mei 2004

Wat komt er het eerste bij u op? Probeer dat los te laten, het is niet eng. Hoewel. Google dan. Slechts één hit, over een vredesdemonstratie van Koerden in Keulen. Hou Duitsland even vast.

Boe roepen is makkelijk. Er is een verband met ´macht voor vrede´. U ziet hem niet? Wederom Google. Maar liefst vijf hits, waarvan er twee niet werken. Maar het brengt u wel op het spoor. Dit is de verkiezingsleuze van D66 voor de Europese Verkiezingen.

Macht voor vrede is de verkiezingsslogan van de Duitse SPD, de partij van kanselier Schröder. Verder staat er op de poster nog: ´Politiek met daadkracht´ en ´Nieuwe Sterkte´.

Duitsland is uit op macht, openlijk. Zoveel is al duidelijk geworden. Zo wil Duitsland een permanente zetel in de Veiligheidsraad, om daarmee in de toekomst een veto uit te kunnen spreken tegen Amerika. Dat is niet de officiële lijn, maar een andere drijfveer is nauwelijks te bedenken.

Macht in Europa, macht over het economische beleid van Europa en blokkerende macht waar het gaat om militair ingrijpen. Gezocht door een land met 4.4 miljoen werklozen, een gat in de begroting van €61 miljard en een economie die ver achterblijft. De campagne moet dus over iets anders gaan.

Het wordt de kloof met Amerika en het morele gelijk dat de Duitse regering voelt over haar anti-Irak standpunt. Duitsland moet machtiger worden in een Europa dat in staat is Amerika tegen te houden. Dat is de keuze die wordt voorgelegd.

De SPD geeft Duitsland haar macht terug in de wereld. Alle maskers vallen af.