MEER RUIMTE VOOR ONGELIJKHEID

Een opiniestuk in de Volkskrant van 3 januari 2004 onder de titel ‘Kom, maar op eigen kosten’. In het vrij nieuwe katern opinie en debat. Boeggolf reageert op een aantal stellingen van Jelle van der Meer, die gelieerd is aan het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks.




Stelling  Jelle van der Meer in Kom, maar op eigen kosten"  Reactie Boeggolf 
De vraag is wat de voorkeur verdient: iemand dwingen arm te blijven in eigen land, of hier ongelijk behandelen  Boeggolf kiest voor een derde alternatief: wel de handel, niet de mensen. Sta meer handel toe, zodat mensen in eigen land niet arm hoeven te blijven. 
  Verzorgingsstaat   
Nederland kent een uitgebreide onderlinge zorg en een flinke inkomensherverdeling Hier hoort noodzakelijkerwijs een selectief toelatingsbeleid bij, want als je zoveel deelt moet je op elkaar kunnen rekenen.  Boeggolf onderschrijft deze koppeling als probleemstelling. 
De verzorgingsstaat is ontstaan in een tijd van weinig mobiliteit, controleerbare grenzen en betrekkelijk grote onderlinge eensgezindheid.  De omstandigheden zijn anders geworden. Nu de maatregelen. 
Als je veel deelt, is er bij immigratie veel te verliezen. Ofwel: de verzorgingsstaat is intern sociaal, maar extern a-sociaal.  Theoretisch correct. In praktijk is het juist tientallen jaren geprobeerd om ook extern sociaal te zijn. Daardoor zijn we in de problemen gekomen. 
De combinatie immigratieland en verzorgingsstaat kan dus eigenlijk niet.  Wederom eens: Boeggolf onderschrijft de probleemstelling. 
  Import van ongelijkheid   
Immigratie uit arme landen betekent import van ongelijkheid. Dat hoeft geen probleem te zijn als je die niet meteen wil opheffen. En dat is wat verzorgingsstaten nu juist wel doen.  De spijker op zijn kop.Ook één van de grootste problemen die Boeggolf voorziet in de Europese grondwet. Een Pool die in Nederland komt werken krijgt gelijk dezelfde rechten. 
Immigratie van laag opgeleiden in een verzorgingsstaat vormt een economisch risico.  Precies de reden om dat te ontmoedigen. 
Het openzetten van grenzen is volstrekt na ef: zonder grenzen geen democratie en geen rechtstaat.  Hét motto van Boeggolf: realisten stellen grenzen. 
We moeten onze samenleving inrichten op permanente, beperkte immigratie.  Bij de nadruk op beperkt is Boeggolf het eens. 
  Niet iedere burger krijgt direct alle rechten   
10  Een mogelijkheid is differenti ren in burgerschap: een migrant krijgt niet meteen alle rechten.  Hier is niets mis mee. Doen! 
11  Van belang is, dat het rangverschil tijdelijk is. Naarmate de migrant langer werkt, verdient" hij meer rechten, tot en met het volwaardig burgerschap.  Daar hoort volgens Boeggolf nog iets bij. Het kan ook aflopen in geen volwaardig burgerschap en al dan niet gedwongen vertrek. 
12  Een alternatief is tijdelijke migratie. De omvang van de toelating kan afhankelijk worden gemaakt van de arbeidsmarkt.  Prima, maar daaraan moet ook gekoppeld worden hoe de tijdelijke migratie eindigt. Het mag niet betekenen dat iedereen toch blijft. 
13  De ongelijkheid die gecre erd wordt is ons probleem. Niet van de migrant.  Eens. Dat pleit voor invoering. 
14  Gun de arbeidsmigrant zijn onderneming, maar op eigen kosten.  En op eigen risico. Een onderneming kan failliet gaan, een migratie kan eindigen in ook onvrijwillig terug naar het land van herkomst. 



Migratie
Laat de goederen komen, zodat de mensen blijven