19 juli 2005

De huidige bondskanselier Schröder verslaan in verkiezingen is buitengewoon moeilijk. Het politieke instinct van de socialist, die zich begin jaren tachtig nog communist noemde, is boven alle twijfel verheven. Dit is het type dat model kan staan voor Duitse sporters, het voetbaleftal bijvoorbeeld: je hebt er pas van gewonnen bij het allerlaatste fluitsignaal. Tot het laatste moment is nog alles mogelijk.

Als uitdager moet je bereid zijn te doen wat nodig is. Merkel lijkt zover te zijn. Schröder schetst graag het beeld van zichzelf als vredeskanselier en Duitsland als vredesmacht. Die laatste was de slogan waarmee de partij van Schröder de verkiezingen in ging voor het Europees Parlement. Aan de titel vredeskanselier heeft hij voor een belangrijk deel zijn herverkiezing te danken: hij tegen de oorlog in Irak. Ook bij de komende verkiezingen wil Schröder deze troon gebruiken om zichzelf te verheffen boven de opponent.

Merkel countert erg mooi. Haar probleem was dat ze destijds openlijk voor de Irak-oorlog was en dat standpunt niet kan intrekken. We weten inmiddels van de Amerikaan John Kerry hoe flip-floppen tegen je gebruikt kan worden. Merkel weet ook dat ze niet kan verkopen om alsnog troepen naar Irak te sturen, in welke vorm dan ook. Dus heeft ze uitgerekend bij een (‘staats’-) bezoek aan Chirac, ook zo’n tegenstander van de Irak-oorlog, verklaart dat onder haar bewind er geen troepen meer zullen gaan. De setting bij Chirac gaf dat een natuurlijke logica.

Dat is stap één. Beslissend wordt, dat ze bereid is verder te gaan. Door Schröder aan te vallen op zijn zelfbenoemde sterke kant: vredeskanselier. De vreedzame hereniging van Duitsland is tot stand gekomen door de druk van Amerika op de Sovjet-Unie. Met name Reagan heeft dat bereikt, onder andere door kruisraketten te stationeren in West-Europa. Dat leverde niet alleen in Nederland commotie en weerstand op, ook in West-Duitsland.

En laat nou uitgerekend Schröder openlijk gevochten hebben tegen de plaatsing? Terwijl juist die kruisraketten hebben bijgedragen aan het tot stand komen van de vreedzame hereniging. Waarom kan zij dat tegen hem gebruiken, vraagt u zich af? Omdat zij ten tijde van Reagan nog aan de andere kant van het ijzeren gordijn leefde. In Oost-Duitsland. Dat geeft haar recht van spreken.

Als zij echt bereid is om daarmee terug te slaan, dan is zij niet alleen salonfähig maar ook gewinnfähig. Dit alles is alleen mogelijk als bondpresident Köhler later deze week toestaat dat er vervroegde verkiezingen plaatsvinden. Merkel moet aantonen dat ze hard genoeg is. In een verkiezingsprogramma een impopulaire maatregel opnemen als het verhogen van de BTW is niet genoeg. Daar zit voldoende logica in om uit te leggen. Met de hogere BTW is het mogelijk om loonkosten te verlagen, waardoor Duitse producten relatief goedkoper worden.

Maar op een authentieke wijze de tanden kunnen laten zien. Dat scoort. En de keuze voor Reagan zal ook bij de nieuwe Europese lidstaten scoren. Dat biedt nieuwe perspectieven. Als ze de straatvechter Schröder maar niet onderschat, met de grote voorsprong in de peilingen nu.

Update 1 augustus:
De geschiedenis heeft aangetoond, dat het beleid van Reagan succes heeft gehad. Met het plaatsen van kruisraketten en het opvoeren van de militaire en economische druk op de Sovjet Unie. Dit heeft geleid tot de vreedzame hereniging van Duitsland en de beëindiging van de koude oorlog. De harde, consequente en voorspelbare lijn heeft voormalige Oostblok staten, waaronder het Oost-Duitsland waar Angela Merkel leefde, bevrijd van het communisme.

27 maart 2005

De ministerscrisis rondom Thom de Graaf is een schouwspel geweest rondom een machtswisseling binnen D66. Door de hulp van de PvdA in de Eerste Kamer was er een rookgordijn opgetrokken, waarin de kaarten binnen de partij opnieuw geschud zijn.

De prominente D66 kopstukken uit het verleden, als de onvermijdelijke H.A.F.M.O. van Mierlo en oud-fractievoorzitter Wolffensperger, zijn nu definitief uit het verleden. Het beeld dat iedereen bij het begin van de crisis had van D66, zal drastisch bijgesteld dienen te worden.

Het is knap gedaan. De generatiewisseling, metamorfose, (extreme) make-over, transformatie of hoe je het maar noemen wilt. Het D66 van de oprichters is niet meer. En door het rookgordijn van de stemming over de gekozen burgemeester, duurde het dagen voordat de leden en de overige toeschouwers het door hadden.

De eerste en belangrijkste clou stamt uit het debat in de Tweede Kamer, de dag na de avond van Ed van Thijn. VVD aanvoerder van Aartsen kon naar eer en geweten zeggen, dat er die dag geen contact was geweest met de Graaf over de door hem gewenste wijziging van het kiesstelsel. De Graaf had slechts contact gehad met Dittrich om te begrijpen hoe de vork in de steel zat. Aan Dittrich werd de vraag niet gesteld, die wel van Aartsen werd voorgelegd. Maar Boris glom zelfverzekerd in de camera, wetend dat zijn machtsgreep op koers lag. Niemand bevroedde nog wat er gaande was.

Hoe speel je dat slim uit? Door op een cruciale post een medestander te vinden. Je weet dat je de voorzitter mee moet hebben, want een ledenraadpleging ligt bij D66 voor de hand. Hoe bespeel je de voorzitter? Met de mogelijkheid van een mooier baantje. Die is immers te vergeven doordat de Graaf was opgestapt. Of de voorzitter minister wordt, is nog niet helemaal zeker. Maar hij zal er achter de schermen mee gepaaid zijn.

En opeens is D66 een andere partij. Niemand weet nog waar ze voor zijn, wat het nieuwe D66 maakt tot een partij waar behoefte aan is, die onderscheidend is. Wel is bekend waar D66 niet meer voor staat. Bestuurlijke vernieuwing en verdere democratisering. Intern is de democratie even buiten spel gezet. Al zal een congres achteraf best wel vergoelijken wat er gebeurd is. Een goed geleid ledencongres trekt immers de conclusies die de voorzitter vooraf in gedachten had. En dan kan Dittrich de officiële annalen in als de partijleider die het kabinet en de partij heeft gered.

Dat Dittrich nog niet helemaal de regie strak in handen heeft, bleek zaterdagavond bij Nova. Drie microfoons stonden gereed voor de fractievoorzitters om voor de camera’s te vertellen welk herenakkoord er gesloten was. Dittrich stapte naast zijn schoenen naar de middelste microfoon, zichzelf in het middelpunt plaatsend. Erg jammer voor hem was de finale scène bij Nova. Beoogd vice-premier Brinkhorst verlaat het Binnenhof per fiets, maar pas nadat hij een fietshelmpje had opgezet. Om hem overeind te helpen mocht hij onverhoopt komen te vallen, fietste er een politieagent achteraan, met eenzelfde fietshelmpje.

Zalm trok ooit de stekker uit een kabinet en schrok zelf van wat hij teweeg bracht. Waar bijna heel Nederland hoopte dat eindelijk de sterke leider was opgestaan, deinsde hij terug voor de machtsgreep. Dittrich geniet juist intens van de machtspolitiek, maar hij heeft niet door dat hij slechts de leider is van een club fietshelmdragers.

24 maart 2005

Wat gisteren al door nota bene Gerard van As van de LPF werd verwoord tijdens het kamerdebat, blijkt vandaag bewaarheid. De D66 fractie in de Tweede Kamer wenst zich niet dood te vechten voor het kroonjuweel districtenstelsel. Inderdaad heeft de eigen fractie de bewindsman laten vallen. De vraag over de echte oorzaak van het vertrek is hiermee in ieder geval beantwoord.

De fractie gaat nu onderhandelen over de kenniseconomie en onderwijs als wisselgeld voor de enige overgebleven bestaansredenen van de partij. Dit is realpolitik in zijn ergste vorm. Als we maar aan de macht kunnen blijven, desnoods ten koste van onze ziel. Hoe kun je een partij vertrouwen, die niet trouw is aan zijn eigen grondbeginselen.
Het moge duidelijk zijn, dat de fractie niet uit is op een breuk. Want ze hadden gisteren tijdens het debat allang besloten dat het kiesstelsel overboord was. Die conclusie hadden de grote oppositiepartijen nog niet aangedurfd in het debat, dat zeer de moeite waard was om te zien.

Een premier die bijna gaat schreeuwen als hem 'minister-president onwaardig' gedrag voor de voeten wordt geworpen door de oppositieleider. Een VVD-fractieleider die bij gebrek aan verweer alleen met misbaar de GroenLinks fractievoorzitter tracht te diskwalificeren met teksten als 'u ziet weer spoken'. De aanvallen op de PvdA in het debat waren legio. Wouter Bos had zich daar goed op voorbereid. En bleef daarbij meer een 'premier uitstraling' houden dan de werkelijke premier.

Langzaam maar zeker blijkt Thom de Graaf bewust te zijn geslachtofferd. Alle coalitiepartijen hebben zo'n geweldig vertrouwen in een positief resultaat uit de onderhandelingen, dat het verlies van een lastige minister wel goed uit komt. Oud-gediende Hans van Mierlo kan hier niet gelukkig mee zijn. Dat zijn eigen partij zo is verworden onder leiding van Boris Dittrich.

Wie zal D66 tot de orde roepen. Het regeerakkoord willen openbreken om je eigen gezichtsbepalende elementen eruit te halen. Is het al eerder vertoond? Zullen de leden met Dittrich zijn mee veranderd, of zou daar nog enig gevoel zijn voor het democratisch gehalte. Zou D66 het aandurven een referendum te houden onder de eigen leden over de rol van de partij in het kabinet. Zou Dittrich de vragen dan zo formuleren dat de keuze wordt: in de coalitie blijven of de partij opheffen.

CDA en VVD hebben D66 aan het lijntje gehouden door zo lang mogelijk tijd te rekken. Dat is heel goed gelukt, door ook handig gebruik te maken van het EU-voorzitterschap. D66 heeft zich in de wachtstand laten zetten. Alleen Thom de Graaf lijkt ontdekt te hebben dat van uitstel afstel komt. Of nee, hij is de enige D66'er die dat erg blijkt te vinden. Dat kan toch niet waar zijn?

23 maart 2005

Hoe de LPF gereageerd zou hebben laat zich raden: we zijn gepiepeld. D66 is wat meer ingetogen en laat het bij de bijna-tranen van minister Thom de Graaf en de extra motivatie om door te gaan van Boris Dittrich, voorzitter van de Tweede Kamer fractie.

Buiten de ontknoping was het televisie hoogtepunt van de avond het stand up interview met Hans Wiegel, met op de achtergrond het torentje van Balkenende waar het licht niet brandde. Dat gaf goed aan, dat bij de coalitie niemand thuis was om de Graaf te steunen.

Natuurlijk is het eenvoudig om dit de PvdA in de schoenen te schuiven. Maar met de keuze van woordvoerder Ed van Thijn had het licht moeten gaan branden: dit is serieus. Eerste Kamer fractievoorzitter Han Noten is minder bekend, maar van Thijn heeft recht van spreken over de rol van de burgemeester als baas over de politie. Van Thijn was de rode vlag, een duiding dat de PvdA in de Eerste Kamer niet zomaar door de knieën zou gaan. Hij is onafhankelijk, hoeft niet meer aan een baantje geholpen te worden en is dus vrij.

Het onderhandelen in de Eerste Kamer had vrij eenvoudig wel tot een akkoord kunnen leiden. Als de Graaf van de regering enige speelruimte gekregen zou hebben. Het hing uiteindelijk op de keuze wie zou bepalen of een gemeente in 2006 of in 2010 een gekozen burgemeester zou krijgen. En dus ging het ook om het ego van de minister, die zekerheid wilde hebben dat er in 2006 voortgang geboekt zou zijn.

Het is meesterlijk uitgespeeld. Het is een one-man-show geworden van de Graaf. Die wilde de buit graag zelf binnen halen, maar hij bleek daarvoor op het cruciale moment onvoldoende support te hebben. De coalitiepartners konden opgelucht adem hallen, zij waren niet openlijk de reden geweest van de blokkade. En binnenskamers zijn ze ongetwijfeld heel content geweest met de afloop.

De onduidelijkheid resteert wat D66 gaat doen. Ogenschijnlijk is er geen reden voor een breuk. De coalitiepartijen hebben zich aan hun afspraken gehouden uit het regeerakkoord. Aan de andere kant, waar doet D66 het nog voor. Als dit geen aanleiding is voor diepgaand onderzoek binnen de eigen gelederen, wat dan nog wel. Het is ridicuul van Dittrich te claimen dat D66 degene is die de budgetten voor onderwijs in stand houdt. En een vice-premier leveren zonder portefeuille van betekenis, hoe serieus neem je jezelf.

Hoe ziet het politieke landschap er nu uit? De coalitie heeft alle 'zuur' ten uitvoer gebracht. Dat betekent dat het grote karwei erop zit. Na het 'zoet' is het beter om eventuele vervroegde verkiezingen in te gaan. Maar nu al kan met veel bombarie de verbouwing van de sociale zekerheid als verdienste worden geclaimd door de grote coalitiepartijen.

De PvdA kan hard worden aangevallen op hun regentencultuur. Dat is een pré voor het CDA, die nog altijd op verlies staat in peilingen. Niet voor niets heeft Wouter Bos enkele dagen voor het burgemeestersdebat het voorstel gelanceerd om 200 euro terug te geven aan de bevolking. Een preventieve aanval op de te verwachten negatieve publiciteit. Het probleem Wilders is tot normale proporties terug gevallen. Eind vorig jaar was dat schrikbeeld voor D66 nog genoeg om het kabinet in tact te laten.

Voor CDA en VVD kan een eventuele breuk D66 worden aangesmeerd. Wie breekt, betaalt is het oude geloof. Beide partijen hebben genoeg verdiensten te claimen voor zichzelf, alleen D66 niet. Wellicht de belangrijkste vraag is nu, wie de baas is bij D66. Boeggolf verwacht dat de minister van Economische Zaken de ware machthebber is. Zijn wil zou wel eens wet kunnen zijn binnen D66.

Wat wil Brinkhorst, dat is de crux. Dittrich wil blijven in de coalitie. Dat brengt hem vaker op tv dan zijn voorganger, fractievoorzitter Thom de Graaf. Brinkhorst zal gaan voor stabiliteit, geen breuk. Principes zijn D66 toch al vreemd, die zullen geen roet in het eten kunnen gooien.

Hoewel een breuk niet volledig uit te sluiten is, is het niet waarschijnlijk. Als het wel gebeurt, zijn CDA en VVD voldoende voorbereid. Eigenlijk maakt het ze dus niet uit. Dat is misschien wel de meest trieste conclusie voor Thom de Graaf.

16 maart 2005

Afgelopen zondag heeft Geert Wilders zijn programma gepresenteerd in de vorm van een onafhankelijkheidsverklaring. Hij was te zien op Netwerk 's avonds. Wat hij uitstraalde, is goed weer te geven in zijn eigen woorden van pagina twee uit zijn onafhankelijkheidsverklaring: 'alles in mij verzet zich', 'die houding maakt mij boos' en 'ik verafschuw'.

De man was verhard, met een verstard gezicht. Dit was zíjn moment. Zijn timing, zijn enige kans om zich breder te presenteren onder door hem gekozen ideale omstandigheden. Iemand die kiest voor 'vrijheid' als centraal thema, kan niet zo krampachtig zijn. Vrijheid is op zich een prachtig thema, waarbij een vrij gevoel hoort. Wilders was niet vrij van zichzelf.

Het lukte hem ook niet, om invulling te geven aan vrijheid. Geen Nederlander voelt zich onvrij, het bekt niet. Wilders wil aangeven vrij te zijn van de elite en gebruikt daarvoor het woord onafhankelijk. Een term die al lang geclaimd is door lokale partijen, die ongetwijfeld onafhankelijk willen blijven van Wilders.

De strijd die Wilders kiest is tegen de elite. Ook dat is niet een woordkeuze die bij hemzelf aansluit. Hij behoorde jarenlang tot de elite en straalt dat in veel opzichten nog steeds uit. Hij heeft niets volks, hij kiest zijn woorden niet volks. Hij is niet 'één van ons'. Zijn afkeer van de elite komt voort uit Turkije in de EU, maar dat is geen traditioneel anti-elite standpunt.

Wilders is op zoek naar een eigen geluid. De enige conclusie kan zijn, dat hij die nog niet heeft gevonden. Ook al schrijf je een document uit naam van jezelf, je kunt je sterk afvragen of het woord 'ik' daar echt 76 keer in voor moet komen. Dat geeft geen 'wij' gevoel. Je kunt je ook afvragen of de vergelijking met de armoedeval van Argentinië zo geslaagd is. Geen Nederlander voelt zich Argentijn uit het begin van de vorige eeuw. En item drie op ´de agenda voor een nieuwe Gouden Eeuw´ is niet 'de hypotheekrenteaftrek blijft te allen tijde bestaan' mijnheer Wilders.

De VVD moet reageren, Wilders was immers één van hen. De rest zal hem zo lang mogelijk negeren. In de hoop dat het nooit zover komt dat ze moeten reageren, dat ze niet meer om hem heen kunnen. Maar Wilders had publieke support moeten regelen voordat hij met zijn programma naar buiten kwam. Joost Eerdmans is geen pré, er hadden nieuwe namen moeten opstaan, liefst enkele dagen na de publicatie. Proberen met wachten een stunt te bereiken zoals de PvdA met de ´premier vraag´, werkt niet in deze situatie. De geloofwaardigheid is nog niet gevestigd, het nachtkaars scenario is een reële dreiging.

De vraag die opkomt, is of Wilders zich laat adviseren. Dit optreden wekt niet die indruk. Wilders gaat zijn eigen weg en lijkt daarmee onbewust (te) veel mogelijke kiezers af te schrikken. Wees ook mens, Geert. Je wilt uiteindelijk dat mensen op je stemmen. Het is net als in een soap. De hoofdrolspeler is een karakter met meer dan één dimensie, met aardige en nare trekjes. Die soms onverwachte dingen doet en naast een harde kant ook een zachte kant heeft, humor wellicht. Die moet af en toe getoond worden, anders wordt de serie geen succes.

27 januari 2005

De foto onder de link is van AP, staat op de Spiegel site en valt onder copyright:
http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,grossbild-430661-338901,00.html

Om stil van te worden. Zoals gisteren al geschreven werd op dezelfde site, een verslag van een rondleiding met gids door het kamp. Iedereen wordt vanzelf stil en moet wat er te zien is en verteld wordt helemaal alleen een plek geven. Zoals in interviews met overlevenden ook gezegd wordt: je was alleen vanaf het moment dat je daar binnen ging.

De aandacht is goed. Zoals het ook goed is dat er tijdens de herdenking gezegd is door Israëlische President ´de wereld wist het en bleef stil´. De rails in brand, als symbool van wat veel eerder had moeten gebeuren.

25 januari 2005

In de Herald Tribune van vandaag wordt de strategie zichtbaar gemaakt, waarmee Schröder zijn herverkiezingscampagne ingaat. Boeggolf vermeldde al eerder hoe Schröder gebruik maakte van de Tsunami in Azië om zichzelf te profileren als Europese civiele supermacht (Azië versus Hirsi Ali). Maar hij gaat verder.

Geheel in lijn met zijn thema ´Macht voor vrede´ uit de Europese verkiezingen wordt de Duitse tegenstander CDU/CSU wat wij noemen ´gedemoniseerd´. Hoe? Als christen fundamentalisten, die net als Bush een strategie volgt via de ´religious right´ en de ´bible belts´. Anti-Amerikanisme openlijk als binnenlands politiek bindmiddel in een Europees land. Ongekend.

Tegelijk lijkt het net alsof hij de Duitse bevolking zo gewend heeft gemaakt aan 10% werkloosheid met een groeiloze economie, dat het niet eens meer opvalt. Alsof het geen rol meer speelt. En met een derde termijn, met een nog prominentere Joschka Fischer aan zijn zijde, kan hij uitgroeien tot de machtigste politicus in Europa.

Er is al vaak geschreven dat Europa op enige manier meebetaalt aan Irak. Nog eens 80 miljard dollar heeft zijn invloed op de internationale handel. Maar ´four more years´ Schröder is wel een erg hoge prijs. En zijn campagnestrategie een gevaarlijk precedent.

19 januari 2005

Boeggolf vindt dit het nieuws van de dag. De Frankfurter Allgemeine plaatst een uitgebreid artikel, dat verwijst naar onder meer het Amerikaanse tijdschrift Prospect. Daarin heeft Michael Lind onderzoek gedaan naar het geboorteratio in staten die Bush heeft gewonnen en staten die Kerry heeft gewonnen.

Herinnert u zich nog de kaart van Amerika met de uitslagen? Blauw was een Kerry meerderheid, aan beide kusten. De rest van Amerika, in oppervlakte het grootste deel in inwonertal net boven 50%, was rood. Wat blijkt?

In de rode staten worden 2.11 kinderen per vrouw geboren, terwijl in de blauwe staten het op een ‘europees’ niveau ligt. Ruim onder de twee, dus een krimpende bevolking. Dat is een spectaculair verschil.

De dag na de verkiezingen was de verrassende uitkomst van politieke analisten dat normen en waarden zo’n belangrijke rol hadden gespeeld. De Frankfurter verwijst daar ook naar, maar komt ook met iets extra’s.

Bush praatte over de toekomst, vond het Amerika van nu al goed maar haar beste jaren moeten nog komen. Terwijl Kerry het ene na het andere plan lanceerde om allerlei scheef gegroeide ontwikkelingen uit het verleden recht te zetten.

Hoop voor de toekomst. Zou dat het magische verschil verklaren in geboortes? Ja denkt Boeggolf, waarbij in Amerika ook kerkgenootschappen een belangrijke rol spelen die datzelfde uitstralen. Niet zwaar, geen ‘memento mori’. Hoop en het geloof dat er geen valse hoop bestaat.

19 januari 2005

Gisteren stond kamervoorzitter Weisglas Ayaan Hirsi Ali op te wachten als een vaderfiguur. Blij haar weer te verwelkomen na 75 dagen afwezigheid. Hoewel hij haar afgelopen zaterdag in het NRC nog een vaste beveiligde woonplaats toewenste, toont Frans Weisglas zich in datzelfde interview politiek zeer conservatief.

Weisglas roept op tot een einde aan de politieke vernieuwing. Boeggolf kan het waarderen dat de voorzitter zich uitspreekt, maar is het er niet mee eens. Als probleem wordt geschetst, dat er teveel ervaring uit de kamer verdwijnt. En dat daarmee het uitvoeren van de belangrijkste taak – het maken van wetten – onder druk komt te staan. Dit alles zou komen door scoringsdrang van minder bekende kamerleden. Die willen publiciteit om ‘herkozen’ te worden.

Daarnaast geeft Weisglas aan geen voorstander te zijn van het referendum. Maar hij heeft uiteindelijk in de VVD-fractie toch voor het referendum gestemd over de Europese grondwet, omdat hij fractiediscipline boven principes vond gaan. Daarmee is het beeld van de persoon in één keer getekend. Plichtsgetrouw en conservatief. Terwijl hij zich graag als vernieuwende voorzitter wil profileren.

De argumenten van Weisglas over de noodzaak voor continuïteit snijden hout. De conclusies die hij eraan verbindt, is slechts één optie. Boeggolf is voorstander van een andere oplossing.

In ons parlement zitten 150 volksvertegenwoordigers. Ieder parlementslid heeft één beleidsmedewerker en een (lager betaalde) administratieve kracht. Die worden betaald uit subsidiegeld dat iedere fractie ontvangt van de staat. Omdat er op de drukke dagen (di-wo-do) meerdere vergaderingen tegelijk zijn over nieuwe wetsvoorstellen, gaat vaak of de beleidsmedewerker of de andere kracht namens het parlementslid. Zo worden met name de beleidsmedewerkers snel specialist in bepaalde voorstellen.

Het samenstellen van ‘de lijst’ is voor iedere partij een schimmig spel. Vaak willen partij- en fractievoorzitters een goede spreiding in de fractie. Zowel qua kennis als geografisch. Een agrarisch specialist uit het noorden, een visserijdeskundige uit zeeland en iemand voor sociale en uitkeringsvraagstukken uit een van de grote steden. Dat soort afwegingen. Dan worden mensen op ‘de lijst’ gezet. Niet ‘gekozen’ of ‘herkozen’ zoals Weisglas het wil doen voorkomen. Belangrijk criterium is ook nog eens dat ze ‘handelbaar zijn’, ofwel goed luisteren en de grote baas (de fractievoorzitter) niet voor de voeten lopen.

Want dat speelt wel degelijk een rol. De fractievoorzitters moeten in het nieuws, die zijn immers bekend. Het is meestal helemaal niet gewenst, dat nummer 23 op de lijst van een van de grote partijen eigen ideeën heeft, laat staan de pers weet te vinden. Dit zijn parlementsleden benoemd door de voorzitter die bepaalde kennis inbrengen. Voor een onderwerp dat belangrijk wordt geacht voor de komende vier jaar.

Minder parlementsleden, maar met eigen mandaat
Een veel betere oplossing dan stoppen met vernieuwen is minder parlementsleden, maar per parlementslid meer beleidsmedewerkers. Die beschikken toch al over veel kennis en zijn niet bedreigend voor de parlementsleden. En daarin kan de continuïteit in kennis worden gevonden, die Weisglas zoekt. Het geringere aantal parlementsleden moet juist bestaan uit meer mondige en beeldbepalende karakters. Die een eigen mandaat hebben. Want nu heeft maar 10-15% van de parlementariërs een mandaat van de kiezer. De grote meerderheid heeft slechts een mandaat van de voorzitter.

Waar Weisglas een terecht probleem signaleert, heeft hij zichzelf al gediskwalificeerd met de oplossing. Hij zal immers naar zijn baas luisteren en die wil een stop op de bestuurlijke vernieuwing. Niet een beter idee, maar terug naar af.

De eigen verantwoordelijkheid die het kabinet predikt moet van toepassing worden verklaard voor politici. Boeggolf wil af van de lijsten voor iedere partij. Een kandidaat is verantwoordelijk voor zichzelf, voert een eigen campagne en krijgt een eigen mandaat. Dat kan hij doen onder de vlag van een partij.

Maar het verantwoordelijk moeten zijn voor een hele lijst van kandidaten, dat is wel gebleken, is de grootste drempel voor vernieuwing en voor mensen met ideeën. En dat is precies wat de zittende macht beschermd. En waarom zij dit niet zomaar zullen willen veranderen.

10 januari 2005

Eigenlijk verdienen ze de aandacht niet, maar het is een dag met weinig nieuws. En zo siert Martin Dessing de Telegraaf site vandaag. Zoals Fons Schirris ooit Barend en van Dorp haalde met zijn boek over hoe je eenvoudig een bank kon oplichten.

Het boek van Dessing gaat over de invoering van de Euro en daarom – ik zal het toegeven – moest ik even het artikel open klikken. Toen begon de twijfel. Was dit dezelfde Martin Dessing van de Nieuwe Midden Partij. Die advertenties in de dagbladen zette om vijf miljoen op te halen voor een campagne van zijn partij voor de Tweede Kamer verkiezingen? Dezelfde die tegelijkertijd ook nog eens probeerde om op de lijst te komen van Leefbaar Nederland.

Een paar telefoontjes later wist ik dat het dezelfde was. Over een grote geldwisseltruc gesproken. Zou degene die geld hebben gestort voor de campagne van Dessing daar ooit iets van hebben terug gezien. Heeft u ooit iets gemerkt van een campagne van de NMP. Waarschijnlijk niet. Maar de man blijft het proberen.

Eén schreeuwerige titel en je bent toch weer even in het nieuws. Zou er een doel mee gediend worden. Waarschijnlijk wel, althans voor de auteur. Er is immers weer een nieuwe partij in oprichting. En dat brengt bij mensen als Schirris en Dessing iets in beweging. Daar moeten ze bij zijn, hoe dan ook. Ze moeten zich in de kijker spelen. Mocht u geïnteresseerd zijn, er is zo een heel rijtje mensen te noemen, die het ongetwijfeld opnieuw gaat proberen om bij de Groep Wilders aan de bak te komen.

Alleen door heel streng te selecteren aan de poort is het mogelijk om een nieuwe partij op te bouwen. Daarbij is er maar één baas. Een nieuwe partij is zeker geen democratie, hoe gek dat moge klinken. De ervaring heeft het geleerd bij LN. Hou de organisatie klein en vertrouw alleen mensen die zelf ook een risico hebben genomen, die hun nek hebben uitgestoken. Voor iets waar ze in geloofden, niet voor publiciteit.

8 januari 2005

Over één onderwerp is Joost Eerdmans eerlijk in de Volkskrant van 8 januari: zijn nachtmerrie om onzichtbaar te zijn. Zijn angst is terecht, voor iemand die zelf niet gepresteerd heeft en nu denkt voorwaarden te kunnen stellen aan Wilders om samen een partij op te richten.

Eerdmans heeft handig de kant van Fortuyn gekozen, toen die in de peilingen niet meer stuk kon. Hij is in de LPF blijven zitten, maar wel grootse kritiek erop uiten. Met als motivatie: als eenmansfractie krijg ik minder spreektijd in de kamer. Keer op keer heeft hij voor het gemak gekozen. Waar Wilders uit een oprechte innerlijke overtuiging de moeilijke weg heeft gekozen.

Waar was de openlijke steun van Eerdmans in de tijd dat Wilders nog niet zo fabuleus scoorde in peilingen. Toen iedereen op veilige afstand bleef. Nu aankomen met Ronald Sörensen en Marco Pastors en Wilders de les lezen dat hij zich gematigder moet uitdrukken. Please! Dan nog meer respect voor Nawijn’s stap om voor het Vlaams Blok, ehm Belang een spreekbeurt te houden. Nawijn durft tenminste een risico te nemen, hoewel Boeggolf het uiterst onverstandig vindt en zo’n actie afwijst.

Het zijn krampachtige pogingen van de achterblijvers bij de LPF, die hun baantje zien verdwijnen. Die hun hoop in rook zien opgaan zelf iets groots en meeslepends te kunnen laten zien als de oprichter van de LPF. Dat vraagt eigen ideeën, eigen standpunten voordat die door een ander zijn ingenomen.

Kijk eens naar de foto in de Volkskrant.Voor het standbeeld van Pim, het hoofd geknakt naar beneden. Spijkerbroek, halflange jas en daar een lange sjaal overheen. Doe iets mediagenieks, iets theatraals. Maak een knieval, kus de hand van Pim. Denk na over het beeld dat je wilt uitstralen. Maar doe iets, als je jezelf denkt te moeten profileren terwijl de kaarten al geschud zijn.

En heb een antwoord op ‘De grote vraag’ als hij gesteld wordt. Stel u bent premier, wat gaat u doen? Wat komt eruit: alleen anti-islam. Niets eigens, niets origineels. Maar wel durven zeggen dat Wilders teveel anti-islam is en hijzelf niet.

Wat Boeggolf betreft een afscheidsinterview. Gewogen en te licht bevonden. Een welgemeend advies aan Geert Wilders: links laten liggen deze jongen.

6 januari 2005

Natuurlijk zijn de bedragen indrukwekkend, die worden opgehaald met allerlei acties. Maar laten we niet uit het oog verliezen, dat in het getroffen gebied tien dagen na de ramp niemand in leven kan blijven van geld op een Nederlandse of Europese bank.

Een artikel in de Frankfurter Allgemeine draagt de titel: ´weinig respect voor Europa´. Niet ten onrechte. Amerika handelt en Europa praat. Snel kunnen beslissen en kunnen beschikken over de middelen, dat zijn de factoren die tellen. En Amerika verdient daarin alle lof, want er wordt gehandeld. Beelden van Powell ter plekke en US Marines met helikopters, die van vliegdekschepen water en voedsel droppen en gewonden meenemen.

De beelden uit Europa? Het failliete Duitsland dat in een prestigestrijd 500 miljoen doneert. Meer uit binnenlandse politieke overwegingen, om de oppositie de mond te snoeren. Precies zoals met de watersnood tijdens de Duitse verkiezingen. Dit soort rampen zijn een politieke buitenkans voor een man als Schröder. Zijn minister van Financiën zit zo krap bij kas, dat de centrale bank geholpen moet worden door vervroegde schuldaflossingen van Polen. Met een steeds verder stijgende werkloosheid, maar dat geeft niet. Het nieuws is 500 miljoen. Domineer het nieuws, maakt niet uit wat het kost.

Er is ook nog echt ander relevant nieuws. Waarin Duitsland ook een belangrijke rol speelt. De Duitse oppositieleider Stoiber en de voorzitter van de Franse regeringspartij Sarkozy samen op een foto, die alleen gemaakt kan worden van Stoiber. Met een stralende achtergrond van een besneeuwde berg, vandaag in Die Welt. Zij gaan een Frans-Duitse as vormen tegen Turkije in Europa. Terloops wordt erbij verteld, dat zij ook de Oekraïne en Wit-Rusland niet geschikt vinden voor deelname. Een samenwerkingsverdrag kan wel, een volledig lidmaatschap niet. Er zijn toch verstandige politici in Europa. Alleen zijn ze nog niet aan de macht.

Derde nieuwtje rondom Duitsland had de Telegraaf gisteren. Duitsland is afhankelijk aan het worden van Russisch aardgas. Nu al 40% maar dat kan sterk toenemen als Duitsland kerncentrales uitfaseert ten gunste van gasgestookte elektriciteitscentrales. De Telegraaf durft nu ook te melden, dat Poetin bezig is met een renationalisatie van de olie- en gasindustrie en daarmee macht krijgt over landen in Oost-Europa tot aan Duitsland toe. Eindelijk wordt het gezegd.

Luistert er iemand, met alle geldinzamel acties. Of is het juist daarom nu getimed. Zoals Amerikanen onnavolgbaar noemen: take out the trash. Vrij vertaald: breng nu het nieuws dat we toch ooit moeten brengen, maar doe het op een moment dat net even niemand aandacht heeft.

4 januari 2005

U kent de beelden nog wel van de debatten in Amerika. Zowel Bush als Kerry hebben een speldje op het revers met de Amerikaanse vlag. Een symbool van hun land. Waar het een politiek beladen onderwerp is of op scholen ´s ochtends de vlag moet worden begroet.

Amerikanen hebben meer met Russen dan met Europeanen, zo wordt wel eens gezegd. Omdat het beiden grote landen zijn en de binding met het grote land anders zou zijn. Een groot land moet groot zijn in de wereld, macht hebben. De vlag is een symbool van eenheid.

In Europa is dat anders. Hier durft geen politicus zich te vertonen met een speldje van de Nederlandse vlag op zijn revers. Een portret van de koningin is nog wel eens te vinden in een openbaar gebouw, maar een Nederlandse vlag moet je met een lampje zoeken. Een Europese vlag dan? Desgewenst met een Nederlandse driekleur in het midden, met de gele sterren eromheen. Kunt u zich herinneren waar u die voor het laatst hebt gezien.

Vlagvertoon wordt geassocieerd met extreemrechtse jongeren in Lonsdale kleding. Terecht of niet, het lijkt een diepgeworteld sentiment. Zelfs op auto´s is de vlag nauwelijks nog terug te vinden. Een NL sticker had vroeger nog wel eens een vlag erbij, nu is die neutraal wit.

Heeft u wel eens iemand gezien met een Nederlandse vlag om zijn pols? Denk eens goed na, de kans is vrij groot dat u dat heel recent heeft gezien. Waar, de Vara. Programma Kopspijkers op oudejaarsavond. Begint het te dagen. Ali B. dus. Kijk nog maar eens na op uitzendinggemist.nl.

Het viel Boeggolf op. Op Google zoeken op ´Nederlandse vlag om de pols´ levert geen enkele hit op. En toch vindt Boeggolf het nieuws. Als u ons aan een adres kunt helpen waar ze te koop zijn, vult u dan alstublieft het reactieformulier in.

Liever een vlag dan een oranje polsbandje. Heeft al iemand geclaimd welk gevoel hij wil uitdrukken hiermee. Welk goed doel hiermee gesteund wordt. Help het ons te begrijpen.

Boeggolf zou het willen zien als een binding met en erkenning van de Nederlandse staat. Niet Ik ben Amsterdam (´I Am´sterdam) maar wij zijn Nederland.

7 juni 2004

Het vignet voor integratie van allochtonen is een initiatief dat op 2 maart bekend werd. Op 7 juni vond Hans Dijkstal het een geschikt moment om dit te vergelijken met een Jodenster. Niet verwonderlijk volgt een heftige reactie van bijna alle politici van nu, met uitzondering van Wouter Bos. Die lacht in zijn vuistje.

De timing maakt het interessant. Drie maanden na dato, in een verkiezingsweek waar het geen thema is. Is het een interne VVD-rel of verwoordt Dijkstal een groeiend ongenoegen over het uitzettingsbeleid. Nu dat heel dicht bij uitvoering komt, dat is toch anders dan een afstandelijk debat.

Frank de Grave reageert dat het zo ´on-Dijkstal´ is. Hans kan zich dus toch ergens kwaad over maken. Maar goed, wat is het vignet eigenlijk. Op Internet is er weinig over te vinden wat duidelijkheid biedt. De zoektermen vignet en integratie brengen geen eenduidig antwoord. Wel een referentie naar Paul Scheffer, die niet wil geassocieerd wil worden met het idee.

Wellicht had Verdonk er goed aan gedaan de afgelopen drie maanden te benutten om duidelijk te maken wat het vignet inhoudt. Niet ondenkbaar is, dat Dijkstal een concept heeft gezien van een uitwerking, dat nog niet breed bekend is. En de vergelijking met een Jodenster is derhalve niet volledig af te doen, want wat is het dan wel?

Alleen maar blazen dat Dijkstal zijn woorden moet terugnemen helpt dan niet. Nederland kan niet beoordelen of hij mogelijk een punt heeft. Alleen al daarom is het goed van Dijkstal om het aan te kaarten.

4 juni 2004

Hans Hillen was vandaag weer prominent in het nieuws. Dit keer over de aftrekbaarheid van de hypotheekrente. Balkenende voelde zich genoodzaakt hier na het kabinetsberaad nog op terug te komen. Met een nietszeggend antwoord.

Balkenende zegt dat er niet getornd wordt aan de hypotheekrenteaftrek zolang hij politiek leider is van het CDA. Het leiderschap van een partij duurt in Nederland sowieso niet meer dan twee kabinetten. Misschien een halve erbij, maar dan is het echt wel op. Dat is maximaal nog vier tot vijf jaar (liever korter). In die periode zal dit nog niet echt gaan spelen.

Maar iedereen in Brussel en Den Haag weet dat het gaat spelen, als de Europese integratie verder gaat. Nederland is één van de uitzonderingen met de aftrekbaarheid. En verder integreren betekent standaardiseren. En dan zal het CDA, net als met andere onderwerpen, ongetwijfeld bereid zijn de Nederlandse uitzondering op te geven.

Dus ja, het is een onderwerp. Maar niet nu. Blijft de vraag waarom Hillen hier nu mee komt? Met een soort uitleg die u en Boeggolf de indruk geeft infantiel te zijn. Hillen is de overtreffende trap van het CDA-toontje ´wij zullen het u nog één keer uitleggen, want alleen wij begrijpen het´.

Zou hij worden betaald om als eerste alle nog komende ellende vast naar buiten te brengen? Of wil hij zijn vermeende superioriteit nog even tonen, nu het nog kan? Grote uitspraken doen om op TV te komen en een hoge vergoeding te krijgen voor een spreekbeurt in het land? Er moet iets zijn dat hem drijft, iemand zonder actieve politieke functie. Dat zijn pas perverse gedachten mijnheer Hillen.

31 mei 2004

Op financieel gebied blijkt er geen wig te drijven tussen de partijen die in de regering zitten. Dat is vooraf kennelijk voldoende geregeld, iedere nieuwe ombuiging wordt zonder morren geslikt. Ministers die verdere bezuinigingen op hun departement niet zouden meemaken zitten er nog. Dat is onder controle. Gek genoeg lopen de gemoederen veel verder op over een principieel onderwerp. Ja, die zijn er nog. Zelfs voor politici.

De voorpagina van de Telegraaf heeft het voorstel zelfs gehaald de afgelopen week. Het voorstel van minister de Graaf om de Kieswet aan te passen. Met het doel de kloof tussen burger en politicus te verkleinen. Door de kiezer meer invloed te geven op wie er in de Tweede Kamer komt, achter de lijsttrekker aan. Het voorstel is zo complex, dat Boeggolf niet eens een poging doet om het kort uit te leggen. Daar gaat de discussie ook helemaal niet over.

Voor D66 is het moderniseren van de Kieswet een kroonjuweel; dé reden om in dit kabinet te stappen. Plus de wanhoop van Thom de Graaf om met D66 nu eindelijk weer eens in de media te komen als regeringspartij, wat al die tijd in de oppositie niet gelukt was. Dat laatste is gelukt. Dittrich en de Graaf zijn geregeld op TV en zelfs in de peilingen zit er een klein winstje in.

Het draait om Irak en de VVD. De D66 ministers willen eigenlijk weg uit Irak, maar willen hiermee onder protest wel akkoord gaan. Maar in ruil daarvoor willen ze ongetwijfeld de garantie dat de VVD in zal stemmen met het voorstel van de Graaf over de Kieswet. En dan wordt weer eens duidelijk dat de VVD geen eenduidige leiding heeft. Zalm en van Aartsen zijn het niet eens. Zalm zal de VVD ministers nog wel onder controle hebben, de fractie niet.

En de fractie lijkt te worden gesteund door de Telegraaf. Het wordt niet voor niets voorpagina nieuws. En al eerder heeft Telegraaf journalist Jules Paradijs met enige overtuiging bij Business Nieuws Radio gemeld, dat hij niet verwacht dat die nieuwe Kieswet er gaat komen.

Met slechte peilingen voor het CDA en magere voor de VVD is een breuk nu niet gepast. Het voorzitterschap van de Europese Unie komt er aan. Niemand wil dat Nederland daar voor schut gaat met een demissionair kabinet. Het CDA hoopt natuurlijk dat Balkenende het tegen de verwachting in goed doet. Dat hij een beetje staatsman wordt, bijvoorbeeld door Turkije binnen te loodsen. Als dat lukt zit het CDA goed, als dat niet lukt, is JP toch niet meer te redden.

D66 zal de Kieswet ‘over het EU-voorzitterschap heen laten tillen’, maar dan moet het toch echt gebeuren. Direct in het nieuwe jaar. D66 heeft niets te verliezen als kleine coalitiepartners. Hoe veel kunnen ze nog zakken in de peiling als ze de schuld krijgen van een breuk? En het waren hun kroonjuwelen. De VVD zal niet de stekker uit twee kabinetten achter elkaar willen trekken. Maar als ze het een handje kunnen helpen.

Boeggolf verwacht niet dat de nieuwe Kieswet aangenomen gaat worden. De sfeer in het kabinet komt niet onder druk door bezuinigingen, wel door Irak en de Kieswet. Er zijn na bijna twee jaar voldoende onderhuidse conflicten opgebouwd. En oh ja, de PvdA zakt al weer iets terug in de peilingen. En geen enkele nieuwe partij peilt nog boven nul.

14 mei 2004

De partij van de Franse president gaat de Europese verkiezingen in met twee campagnebeloftes: wel een referendum en geen Turkije in de EU. Chirac is de controle kwijt over zijn partij. Beide standpunten zijn 180 graden anders dan hij wil.

De Duitse minister van Financiën heeft een niet te dichten gat van €61 miljard tot 2007. De partijvoorzitter van Schröders partij wordt inmiddels de schaduwkanselier genoemd. En neemt openlijk stelling dat het stabiliteitspact niet moet gaan over een maximaal tekort van 3% maar een investering van minimaal 3% in onderwijs en onderzoek. Kanselier Schröder heeft nu gezegd dat er geen licht zit tussen hem en de voorzitter. Hoe dat ooit met elkaar te verenigen is weet niemand.

Enige terughoudendheid zou op zijn plaats zijn. Niets van dit alles. Beide heren zijn van mening dat zij de Europese agenda bepalen:
* De Europese grondwet zou eigenlijk maar door 20 van de 25 lidstaten bevestigd hoeven te worden
* Landen die de Grondwet niet aannemen, moeten uitgestoten kunnen worden, zodat de rest ongestoord verder kan
* Beide landen gaan hun industriepolitiek op elkaar afstemmen, ze willen schaalvergroting en internationale winnaars
* De belastingtarieven voor bedrijven moeten geharmoniseerd worden, om concurrentie op belasting tussen landen tegen te gaan
* Beide landen gaan nu opeens wel troepen sturen naar Afghanistan
* Onderling hebben ze de belangrijkste posten in de nieuwe EU-commissie over de economie al verdeeld. Precies de landen die niet in staat zijn in eigen land economische hervormingen door te voeren.

Nu Duitsland op 6 juni aanstaande voor het eerst bij de herdenking van de landing op Normandië officieel aanwezig mag zijn, lijkt er een nieuwe tijd aangebroken. In beider ogen heeft Engeland zichzelf buiten spel gezet, nu Blair wel een referendum wil. Waarschijnlijk voelen beide leiders een morele plicht om de Europese kar te trekken. Wie anders?

Daar zit precies het probleem. Wat Schröder en Chirac voorstellen wordt niet aangevochten. Althans niet in dezelfde arena waar beiden hun ideeën lanceren. Uit hun eigen land komt geen tegenspel en andere Europese leiders wagen zich niet op het toneel. De Europese Commissie is geen speler. De Europese Parlementsverkiezing krijgt nauwelijks aandacht.

De sprekende Chirac en Schröder zijn Koning in het kartel der zwijgenden. Dat is inderdaad iets om stil van te worden.

18 april 2004

Heel verongelijkt komt Hoogleraar staatsrecht Elzinga aan het woord in de Volkskrant van dit weekend. Thom de Graaf zou een persoonsgericht kiesstelsel willen, terwijl het huidige een partijgericht stelsel is. De veranderingen gaan Elzinga te snel, te kort op de invoering van het duale stelsel in de gemeenteraad (by the way: heeft u daar iets positiefs van gemerkt?). Maar juist in de partijen zit het probleem.

Mensen die de politiek in willen, die ideeën hebben, die aansprekend zijn voor een groot publiek, moeten langs een partij. Of een bestaande, waar ze al snel veel te bedreigend zijn voor de gevestigde orde. Of ze worden gedwongen zelf een partij uit de grond te stampen.

Want het Nederlands kiesstelsel werkt met lijsten. Je kunt jezelf niet verkiesbaar stellen, zonder een lijst in te leveren met nog eens 29 namen die ook verkiesbaar zijn. En ga dat maar eens regelen. Daar loopt menigeen op stuk. Of je bent kwetsbaar op de kwaliteit van de 29 mensen op de lijst of het zijn 29 mensen die eigenlijk zelf ook een lijst willen aanvoeren. Een mission impossible. Misschien horen we nog iets van Heinsbroek, hij zou de uitzondering kunnen zijn.

Leefbaar Nederland heeft het geprobeerd met regionale kandidaten. Een lijsttrekker die overal op plek één staat en een regionale running mate. Dat was al onbegrijpelijk. Wellicht omdat LN de eerste en enige was, maar welke partij heeft in 19 districten bekende kandidaten. Vrijwel onmogelijk. De nummers twee komen niet op televisie, dus dat leeft niet.

Als een kandidaat alléén zichzelf hoeft te verkopen, dan is de kans groot dat er meer aansprekende mensen in de kamer komen. En de rol van partijen zal veranderen, zeker. Fractiediscipline zal minder worden, want een gekozene zal meer naar zijn/haar eigen achterban moeten kijken. Coalities in de Kamer zullen veel meer verschillen per onderwerp.

En eindelijk zal er eens debat plaats vinden. Want iedereen in de Kamer kan dan met reden zeggen dat hij een achterban heeft. Het beste recept dat brandende problemen niet jaren blijven liggen, omdat het in de partijen onbespreekbaar is. Zoals artikel 23 over het onderwijs een breekpunt blijft voor het CDA.

Thom de Graaf heeft op dit moment weinig speelruimte. Hij moet binnen de grenzen van de Kieswet veranderingen vinden, zonder aanpassing in de Grondwet. Want hij heeft terecht geen vertrouwen dat hem dat gaat lukken. En de huidige partijen willen hun macht natuurlijk niet kwijt. Wetend dat juist hun partijapparaat de beste verdedigingslinie is tegen nieuwkomers, die echt iets willen veranderen.

7 april 2004

Dit kon nog wel eens een naam gaan worden: agent Curveball. De Spiegel meldt dat de Duitse veiligheidsdienst BND in 1998 een jonge Iraakse asielzoeker gescout heeft, een chemicus. Als beste van de universiteit van Bagdad zou hij meegewerkt hebben aan de mobiele laboratoria, waarin Irak biologische wapens zou kunnen maken.

Omdat hij na maandenlang ondervragen hetzelfde is blijven vertellen, is hij als geloofwaardig beschouwd. En is de informatie verspreid, via de regering van Duitsland naar Amerika en Engeland in 2001. In de presentatie van Colin Powell voor de veiligheidsraad heeft hij tekeningen gebruikt hoe die mobiele laboratoria eruit zagen. Toen was de BND nog trots: ´dat hebben ze van ons´. Want het kwam overeen met wat agent Curveball verteld had.

Nu slaat de twijfel toe. Was er wel een tweede, derde of vierde bron. Of is Curveball de cruciale bron van Amerika geweest. Wapeninspecteur Kay heef t ontdekt dat een aantal feiten niet helemaal blijken te kloppen. Zo was Curveball niet de beste, maar de slechtste van zijn lichting geweest en heeft hij voor zijn vlucht uit Irak in de bak gezeten. En de trailers zelf blijken geen dienst te hebben gedaan als wapenlaboratorium.

Dit is in Duitsland de inzet geworden van interne politieke strijd tussen oppositie en de regering Schröder. De CDU klaagt de regering aan met onjuiste informatie juist een bijdrage geleverd te hebben aan de oorlog in Irak.

Deze ontwikkeling is bijna bedreigender dan de opstand van de Shi´ieten in Fallujah. Het gaat veel teveel ons leven beheersen. Dat Ted Kennedy als vooruitgeschoven post van de Kerry campagne Irak het Vietnam van Bush noemt, moest een keer gebeuren. Maar alsjeblieft.

In Europa hebben we onze eigen problemen op te lossen. `It´s the economy stupid´ slaat meer op Europa nu dan ooit op Amerika, toen Clinton zijn eerste verkiezing won met dit thema. De werkloosheid stijgt weer harder in Duitsland. Nu al is de helft van de Europese landen over de 3% norm heen. Dat kunnen we Amerika en Irak niet verwijten. De Europese politiek mag niet steeds gaan over Irak, als vlucht voor de eigen problemen.

4 april 2004

De Islam heeft een geschiedenis waarin het altijd een meerderheid vertegenwoordigde in het land (van herkomst). Deze zin trof Boeggolf. Het stond in het artikel van Paul Scheffer, op zoek naar bouwstenen voor integratie. In de NRC van dit weekend, katern opinie en debat.

Wellicht niet voor iedereen nieuws, maar zeker belangrijk genoeg om bij stil te staan. Zoals Scheffer terecht aangeeft, wordt er vaak verwezen naar het verleden: Nederland heeft altijd immigratie gekend van mensen die een andere godsdienst aanhingen.

De parallel gaat niet op. De eerste reden was al eerder bekend. De welvaartsstaat met zijn sociale voorzieningen. Die is er nu en was er in het verleden niet. De tweede reden komt nu pas goed binnen bij Boeggolf. De religies van de toenmalige immigranten waren religies van een minderheid, nu van een meerderheid.

De scheiding van kerk en staat werd al een belangrijk onderdeel gevonden van de inburgering. Dit dekt echter niet de hele lading. Minstens zo belangrijk is het om over te brengen, dat er meer dan één religie is. Ieder Europees land kent meer dan één religie. En geen enkele religie is zo dominant, dat het een stempel kan drukken op het land.

Het gaat om meer dan een formele scheiding. Een scheiding tussen één land en één dominante religie kan formeel bestaan. In praktijk betekent het onvermijdelijk dat de dominante religie hoe dan ook invloed heeft op de staat. Als er meer religies zijn, zodat er niet één enkele dominant is, dan is dat de beste garantie dat er een scheiding is.

4 april 2004

Spanje is dit weekend opgeschrikt door nieuwe terreur. Het geweld komt angstaanjagend dichtbij, nu er ook bommen zijn aangetroffen in de vorm van gordels die een zelfmoordenaar om zijn middel kan binden. Er wordt in Europa nog niet openlijk een ‘code red’ gegeven, maar het is te verwachten dat diverse diensten al wel in verhoogde staat van paraatheid zijn.

Spanje wordt dus niet met rust gelaten na ‘11-3’ en de verkiezingsuitslag ten gunste van de Socialisten. Die als verkiezingsbelofte de terugtrekking van de troepen uit Irak hadden. Terreur is definitief op ons continent aangeland. Er is in Spanje nu bewezen dat anti-Irak standpunten het gevaar niet kunnen afwenden.

Een dreiging met geweld is niet te voorkomen door politieke uitspraken. Europa moet de realiteit onder ogen zien en de binnenlandse veiligheid niet alleen mondeling de hoogste prioriteit geven.

2 april 2004

De Financial Times meldt vandaag dat de campagne begonnen is voor de opvolging van Prodi. Stond in het artikel Dated Dean, married Lipponen van 15 februari nog, dat er zo weinig bekend was over de kandidaat. Nu wordt een tipje van de sluier opgelicht. Lipponen is 62 en zijn huidige functie is voorzitter van het parlement, zoals Weisglas in Nederland.

* Hoe ziet zijn campagne eruit? Hij bezoekt regeringsleiders in heel Europa. Daar praat hij mee achter gesloten deuren.
* Wat is zijn visie voor Europa? Hij will een horizontale commissie, geen verticale. Precies het thema dat u zo aanspreekt.
* Waarom is hij geschikt? Hij is premier geweest van Finland.
* Waarom zou hij minder geschikt kunnen zijn? Hij is een sociaal-democraat, terwijl de grootste fractie in Europa christen-democraat is.
* Wat gaat hij doen als hij de ´verkiezing´ niet wint? Economisch coördinator, ook een nieuwe rol die nog ingevuld moet worden.

Jobs for the boys. En zo wordt uw vertrouwen herwonnen. Het is beschamend. Eén artikeltje verder (ook één kolom, dertig regels) de afgevallen kandidaat. De premier van Luxemburg gaat proberen met cigaret op de foto te komen in Ierland. Roken is daar verboden in openbare ruimtes. Maar voor Juncker geeft het niet meer, hij wil de baan van Prodi niet. Dat is het niveau in Europa.

26 maart 2004

Op de weblog http://www.maximeverhagen.nl doet de CDA-fractievoorzitter een tweetal voor zijn doen stevige uitspraken. Diverse kranten en teletekst hebben dit bericht direct opgepikt. Al ligt voor velen de nadruk op Schröder, Boeggolf is meer geïnteresseerd in het Turkije standpunt.

Over Schröder meldt Verhagen: ´Ik denk dat Duitsland veel beter af zou zijn als CDU/CSU gewonnen had. Schröder is een van de minst succesvolle en indrukwekkende kanseliers sinds WOII met een kortzichtig opiniepeilingbeleid.´ Het ANP meldt kort hierna: ´De Rijksvoorlichtingsdienst en het ministerie van Buitenlandse Zaken onthielden zich vrijdag van commentaar op de uitlatingen van de parlementariër Verhagen´.

Boeggolf heeft meer dan eens geschreven over de problemen in Duitsland en is het zeker niet oneens met Verhagen. Waar het meer om gaat is timing en signaalwerking. Wat heeft Verhagen hiermee te winnen?

Relevanter voor de toekomst is het ongevraagd aanpassen van het CDA-standpunt over Turkije. Hier gaat de NRC meer op in. Verhagen laat de nuance weg dat het CDA pas een mening bepaalt als het EU-rapport uitkomt in oktober/november. In die tijd is Nederland voorzitter van de EU en moet een EU standpunt worden bepaald. Hij zegt nu dat Turkije niet voldoet. Zonder verwijzing naar het EU rapport, ook dat is opmerkelijk. Hoe zal hij hier weer onderuit kunnen komen.

Boeggolf denkt dat Verhagen een uitglijder heeft gemaakt. Woorden uitgesproken waar hij op terug zal moeten komen. Dan heeft hij ook een ´butsje´. Het is twijfelachtig of Schröder het daarbij zal laten. Die begint al een rechtszaak als iemand durft te beweren dat hij zijn haar verft. Of nog erger: hij wil bewijzen staatsman te zijn door de Grondwet er nog even door te drukken.

23 maart 2004

Deze week draait om antiterreur in Europa. Nieuwe maatregelen, een nieuwe commissaris. Europese regeringsleiders en ministers hebben bijna dagelijks meetings over maatregelen. Vandaag meldt de Financial Times dat Duitsland uitstel vraagt. Meer tijd om wettelijke maatregelen in eigen land door te voeren, die op Europees niveau al besloten zijn.

De Engelse minister van Buitenlandse Zaken, Jack Straw, geeft aan dat er nu deadlines zijn. De meeste maatregelen waren al maanden bekend, dus van voor Madrid. Vrij vertaald: ´Woorden zijn niet genoeg. We moeten actie ondernemen. We kunnen slechts op de snelheid verder van het traagste EU land. Deze landen hebben een speciale plicht om nu aan te pakken. We moeten dit nu doen om geloofwaardig te blijven´.

Een alinea verder staat een anonieme Europese diplomaat verwoord, die zegt: ´dit gaat meer over Berlijn die het geld ergens moet zien te vinden´.

Daar wordt het essentiële probleem weer geraakt. De Duitse regering is niet in staat om tijdig maatregelen door te voeren. Niet in staat de arbeidsmarkt flexibeler te maken en te ontdoen van de enorme werkgeverslasten. Duitsland zit met grote financiële tekorten en een grote werkloosheid.

Dat leidt ertoe dat Schröder wel tijd besteedt aan het fulmineren tegen offshore. Werkgelegenheid die verdwijnt naar landen met lagere lonen. Dat is ´niet patriottisch´, woorden van Schröder. Maar tegelijkertijd mist hij de boot in de strijd tegen terreur. Als er iets ´niet patriottisch´ is?

22 maart 2004

Het nieuws vandaag wordt op twee fronten gedomineerd door terreur. De liquidatie van Hamasleider Yassin en het boek van Richard Clarke, de voormalige coördinator voor terreurbestrijding onder president Bush. In het boek beschuldigt hij Bush ervan alle signalen over terreurdreiging genegeerd te hebben. Een dreiging die al bestond onder Clinton, voor het aantreden van Bush.

Wat de Israëlische premier ertoe heeft gebracht juist nu de liquidatie te laten uitvoeren zal voor ons gewone burgers altijd een raadsel blijven. Of er ooit een geschikt tijdstip is, is een terechte vraag. Of het ooit gerechtvaardigd is, vindt Boeggolf minder een vraag.

Niemand twijfelt eraan, dat Yassin meer was dan slechts een geestelijk leider. Claims van onder meer Arafat, dat hij juist gematigd zou zijn, lijken iets te ver afgedwaald van de waarheid. Politici die de daad veroordelen, maar tegelijk geen traan laten om het slachtoffer vindt Boeggolf enigszins hypocriet.

Het grote risico is dat iedereen koppelingen gaat leggen van het Palestijnse vraagstuk naar internationaal terrorisme. Die koppeling wordt hardop gepropageerd door Al-Qaeda. Dreigingen met terreuraanslagen in Amerika ter vergelding raken kant noch wal. Maar in de publieke opinie kan de link zich gaan nestelen.

De timing brengt het gevaar mee, dat ook Israël de koppeling legt. Binnen anderhalve week na Madrid heeft het de suggestie in zich van vergelding. Europa komt niet veel verder dan een nieuwe coördinator aanstellen. Een in de wereld ongekend ingehouden reactie.

De liquidatie brengt het gevaar van verdere escalatie naderbij. Daar zal niemand het mee oneens zijn. En het risico raakt meer landen dan Israël alleen. Dat maakt het onwaarschijnlijk dat Amerika vooraf niet op de hoogte zou zijn geweest. De kalmte bewaren is uiterst belangrijk. Evenals een verhoogde status van paraatheid, ook in Europa.

12 maart 2004

In het artikel op deze site ´Waarom bleef het bij 9-11 tot dusver´staat de zin: ´Na de grootste terroristische aanslag van de wereldgeschiedenis, willen Al-Qaeda haar reputatie niet bezoedelen door terug te vallen op de goedkope autobom´.

Dat is gebleken slechts van toepassing te zijn op Amerika. In Europa is met de aanslagen van gisteren in Madrid de nieuwe afschrikwekkende norm gesteld. Met 199 doden en tellend zou het na 11 september 2001 de op twee na grootste aanslag zijn van Al-Qaeda en de grootste in Europa. Als Al-Qaeda hierbij betrokken is, dat is nog niet zeker.

Politici zullen 101% zeker willen zijn hiervan, voordat dergelijk nieuws publiek wordt gemaakt. Als het zo is, dan is ons leven in Europa definitief veranderd. In het al eerder genoemde artikel wordt vermeld, dat Europa twee miljard euro zou moeten uittrekken voor bestrijding van terreur. Meer nog dan geld is ons gevoel van veiligheid aangetast. Terrorisme is niet meer ver weg, het is op ons continent. Het is niet iets dat Amerika exclusief uitlokt door haar buitenlands beleid.

En Boeggolf heeft het nog niet opgepikt in de media, maar is er wel bang voor. Deze terreur is geen straf voor het steunen van de gerechtvaardigde strijd van Amerika tegen het terrorisme. Het gevolg mag niet zijn, dat de verwijdering van Amerika doorzet met de gedachte dat daarmee onheil is af te wenden. Dat zou de slechtst denkbare uitkomst zijn van deze verschrikking.

12 maart 2004

Der Spiegel site besteedde gisteren aandacht aan uitspraken van Greenspan, voorzitter van de Amerikaanse centrale bank, over de plannen van Kerry. Kerry heeft zich voorstander getoond van meer protectionisme, om te voorkomen dat Amerikaanse banen verdwijnen naar lage lonen landen.

Greenspan wijst erop dat de (industriële) productie verder groeit en dat daarmee naar alle waarschijnlijkheid de groei aan werkgelegenheid zal toenemen. Nu is de banengroei nog beperkt, 21.000 in februari terwijl 129.000 verwacht werd. Maar dat zal volgens Greenspan spoedig beter worden. Greenspan noemde Kerry´s naam niet, maar maakte zeer duidelijk dat hij sluiten van de grenzen voor produkten uit goedkope landen geen oplossing vindt.

Volgens der Spiegel had Bush het zelf niet gemener kunnen verwoorden dan de onafhankelijke bankvoorzitter: ´dit zogenaamde wondermiddel doet de zaak eerder slecht dan goed´. Boeggolf onderschrijft: er is geen alternatief voor vrijhandel.

10 maart 2004

De Financial Times meldt in een artikel vandaag dat offshore Azië parten speelt. Werk wordt verplaatst uit Hong Kong en Singapore naar nog goedkopere landen. Productie in goedkope landen wordt vaak offshore genoemd, bijvoorbeeld callcenters en software ontwikkeling in India.

Door Kerry is het onderwerp al aangekaart in de campagne. Met name omdat uit de VS banen verdwijnen naar Mexico door het NAFTA vrijhandelsverdrag. Banengroei wordt volgens Boeggolf een belangrijk verkiezingsthema. In januari is de groei van de werkgelegenheid weer achtergebleven bij de verwachtingen van analisten. Bush heeft met belastingverlaging economische groei en record handelstekorten ´gekocht´. Maar dat heeft tot nog toe geen duidelijk effect op de werkgelegenheid in Amerika zelf.

Het is een variant op ´it´s the economy stupid´ waarmee Clinton Bush senior heeft verslagen. De vorm waarin het debat nu kan worden gegoten is het verdwijnen van werkgelegenheid naar goedkope landen (offshore). Opmerkelijk is overigens dat het NAFTA vrijhandelsverdrag met Mexico en Canada uiteindelijk onder Clinton tot stand is gekomen.

Clinton was voor vrijhandel, Kerry is nu tegen. Boeggolf is voor vrijhandel, maar verwacht tegelijkertijd dat dit thema ook in Europa gaat spelen. Als het voor werkgevers nog eenvoudiger wordt om werkgelegenheid te verplaatsen naar de nieuwe EU-landen. Denk aan Volkswagen, dat jaren geleden het merk Skoda heeft gekocht. VW heeft het moeilijk, Skoda draait goed. Omdat het vergelijkbare kwaliteit minimaal 15% goedkoper op de markt kan brengen.

8 maart 2004

De Duitse minister van Financiën, Eichel, wil de schuldenlast herfinancieren. De rentelasten zullen voor de Duitse staat te hoog worden, alleen al dit jaar €38 miljard. De komende drie jaar moet €250 miljard opnieuw gefinancierd worden. Een dermate groot beroep op de kapitaalmarkt doet de angst ontstaan dat er ´boeterente´ betaald zal moeten worden.

Het plan van Eichel is top-secret, maar de Spiegelsite noemt een aantal mogelijkheden die de staat heeft. Obligaties uitschrijven in andere valuta dan de Euro, waardoor een valuta-risico ontstaat. En actief speculeren op de ontwikkeling van de (korte) rente. Niet risico´s afdekken, maar opzoeken.

De staat die risico´s opzoekt, het lijkt een tegenspraak. Maar Duitsland staat met de rug tegen de muur en zal er alles aan doen om te voorkomen dat het de echt moeilijke keuzes moet maken. Want daarvoor hebben Schröder en Eichel niet het politieke krediet.

7 maart 2004

Indrukwekkende televisie vanavond bij Netwerk. Doctors van Leeuwen, onder D66 minister Sorgdrager de hoogste baas van het openbaar ministerie, hield niet langer zijn mond.

Het gaat niet snel genoeg met de hervormingen van het openbaar ministerie en de politie. Slechts 110.000 veroordelingen op 8.4 miljoen delicten. En maar liefst 800 bazen van politie en justitie. Volgens Doctors bevinden wij ons op de rand van een crisis.

In de 2002 verkiezingen was het al een klein thema. De oplossingspercentages van de Duitse politie lag toen belangrijk hoger. Centraliseren van politie werd besproken. Zoals veel onderwerpen werd er wel over gesproken, maar duurt het lang voordat er zichtbaar voortgang wordt geboekt. Te lang voor Doctors.

Huidig minister Donner zat in de studio en reageerde na afloop op de beelden. In de videomontage zaten beelden van Donner 10 jaar geleden, als voorzitter van een werkgroep die maatregelen had bedacht om de problemen bij o.a. het OM te bestrijden. Hij gaf antwoorden die de interviewer niet had verwacht, dat was te merken aan de reactie.

Hij onderschreef veel punten van Doctors waar het ging om de diagnose, wat minder bij de oplossingen. Donner gaf aan dat sommige punten niet zijn prioriteit hadden. Meest in het oog springend politie en justitie onder één ministerie. Wel noemde hij concrete punten waar nu aan gewerkt wordt. Zoals meer personen op één cel en zaken die niet meer naar de rechter hoeven, maar elders kunnen worden afgedaan.

Boeggolf herinnert uit de agenda voor de toekomst van Bolkestein ook een prioriteit voor de rechtstaat. Dit fundament is in de Nederlandse politieke agenda ondergesneeuwd onder bezuinigingen, integratie, gezondheidszorg en vergrijzing. Doctors heeft het niet primair over extra geld, maar over structuur. Achthonderd bazen dienen kan nooit tot resultaat leiden. En 10 jaar geleden wist ook Donner alle problemen al.

Donner liet doorschemeren dat de grote afspraken alleen tijdens een (in)formatie geregeld kunnen worden. Bij de aanvang van een nieuw kabinet dus. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Boeggolf hoopt dat die kans geen drie jaar meer op zich laat wachten. Het onderwerp is te serieus om drie jaar te laten liggen.

6 maart 2004

In Nederland nemen de linkse partijen nu standpunten in, die voor Fortuyn voor rechtse partijen als extreem zouden gelden. De LPF is al bijna verdwenen, nu gaat ook Leefbaar Rotterdam voorgaats (van 17 naar 5 zetels in de raad). En als klap op de vuurpijl heeft zelfs de Europese Unie een handboek integratie aangekondigd.

In Reflex van de Volkskrant (zaterdag 6 maart ’04) geven een aantal linkse kopstukken hun mening over immigratie en integratie.
* Femke Halsema: ik neem afstand van de opvatting ‘integratie met behoud van eigen identiteit’.
* Wouter Bos: ik kies voor grote selectiviteit bij het toelaten van migranten. Als je dat niet doet, gaat je verzorgingsstaat eraan.
* René Cuperus, wetenschappelijk bureau PvdA: de migranten moeten medelanders worden… assimilatie is gelijk aan emancipatie. (Cuperus behoort tot een kleine groep ‘boze witte mannen’ binnen de PvdA, waartoe ook Paul Scheffer wordt gerekend)

Halsema en Bos kijken met name terug, op de vorige migratiegolf. Het EU-handboek zal zich volgens Boeggolf voor een groot deel richten op de verwachte migratie die de nieuwe EU-landen te verwerken krijgen.

Integratie is tot een algemeen bespreekbaar onderwerp verworden. Het bijzondere is ervan af, in Nederland met name dankzij Fortuyn. Leefbaren en LPF verliezen hun rol, tenzij ze het nieuwe front als eerste weten aan te kaarten.

Voor Boeggolf is Europa het volgende front. De nieuwe radiospots voor de Europese verkiezingen van 10 juni geven goed het contrast weer. De spot zegt dat grenzen verdwijnen en geeft een idealistisch beeld. Boeggolf geeft een realistisch beeld en wil grenzen stellen.

De fysieke grens bij Lobith mag verdwijnen, maar daar komen andersoortige grenzen voor terug. Die moet je vooraf durven stellen. Bijvoorbeeld de grens aan wat Europa mag kosten.

2 maart 2004

Van alle EU landen groeit de werkloosheid het snelste in Nederland. Dat meldt Eurostat, het Europese statistische bureau. Geen cijfers om trots op te zijn, al blijft Nederland nog onder het gemiddelde.

De trend is zorgelijk. De overheid was recent de banenmotor, met name in de zorg. Met een liberale minister van Volksgezondheid zullen de bezuinigingen in die sector nog zwaarder worden. En dus is te verwachten dat de geboekte banenwinst in de zorg weer zal verdwijnen. De trend van stijgende werkloosheid versterkend.

Er is geen beleid in Nederland om het percentage werkenden van de beroepsbevolking te vergroten. Er wordt gesaneerd, maar er is geen plan. Geen perspectief. En het ontbreken van perspectief maakt mensen voorzichtig met uitgaven. Wat slecht is voor de economie.

Waar Bush alleen praat over terrorisme maakt hij zich kwetsbaar voor zijn opponent, waarschijnlijk Kerry. Die praat over het mogelijk terugdraaien van vrijhandel om binnenlandse banen te beschermen. Het is sterk de vraag of dat de oplossing is, maar hij praat over werk voor zijn landgenoten.

De Nederlandse regering praat uitsluitend over bezuinigingen. Tijdens de verkiezingen werd de vergelijking gemaakt met kabinetten Lubbers. Die bezuinigden toen procentueel meer dan Balkenende. Wil Balkenende het vaandel overnemen van meest bezuinigende premier ooit? Voor Lubbers was respect, dat heeft Balkenende nog lang niet verdiend.

Het kabinet heeft net zo min een antwoord op de economische vraagstukken als voor de bolletjesslikkers. Waar Fortuyn in de 2002 campagne verfoeid werd met zijn voorstel om ze op te sluiten in kooien op Schiphol, worden ze vandaag vrijgelaten.

Probeer dit nog eens uit te leggen. Boeggolf kan het niet.

27 februari 2004

Turkije heeft de doodstraf afgeschaft. Er mogen meer talen dan Turks worden onderwezen, eerlijke rechtsgang wordt gepromoot. Tegelijk wordt er gerapporteerd dat de invoering nog moeizaam gaat en dat martelingen nog steeds systematisch worden uitgevoerd in Turkije.

Vandaag in de Financial Times het jaarlijkse rapport over mensenrechten van de Amerikaanse State Department. Daar hebben we Schröder niet over gehoord, toen hij min of meer heeft toegezegd aan Erdogan dat het allemaal goed komt.

De mensenrechtencommissie van het Turkse parlement wenste niet te reageren op het rapport. Waarschijnlijk omdat ze weten hoe hierop gereageerd zal worden, het helpt de beeldvorming niet in West Europa.

Dit is een issue, ook voor onze Groen-Linkse europarlementariër Lagendijk. Die gezegd heeft dat er geen weg meer terug is. Een linkse partij kan dit niet negeren, niemand eigenlijk.

25 februari 2004

Greenspan heeft in zijn belangwekkende toespraak gepleit voor een verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd. Kerry heeft al gereageerd dat hij dat niet gaat meemaken als hij gekozen wordt. Waarom kan dit onderwerp alleen bespreekbaar worden gemaakt door niet-politici?

Het verhogen van de pensioenleeftijd is onvermijdelijk, maar politiek onbespreekbaar. Over de prijs van beleid mag niet worden gesproken. Vandaag zegt zowel onze regering, als Zalm op bezoek bij zijn Duitse collega Eichel, dat de kosten voor Europa niet omhoog mogen gaan. Maar even eerder is men al akkoord gegaan met nieuw beleid dat veel geld kost: de uitbreiding met de tien nieuwe landen. En mogelijk met Turkije.

De politieke besluitvorming mag kennelijk niet belast worden met de kostprijs. Die wendt ieder land dan weer af op haar sociale voorzieningen. Maar niet voor toekomstige pensioengerechtigden.

Ontgaat Boeggolf iets wat ieder ander wel duidelijk is? Of wacht ieder land op een ander land om te kijken hoe het valt bij de bevolking. Een pilot. Laten wij dit keer dan eens voorop lopen.

23 februari 2004

Het afgelopen weekend en in de maandagkranten zijn er allerlei reacties gekomen op de VVD-plannen voor migratie. De treurigste is van Herben: De VVD heeft een goed kopieerapparaat. Ofwel: alles gejat van de LPF. Ook aan de heer Bert Snel van het wetenschappelijk bureau van de LPF: we weten het nu wel. U heeft mijnheer Fortuyn bij leven niet eens ontmoet mijnheer Snel.

Het nieuws is niet de inhoud, maar dat de VVD dit nu eindelijk geloofwaardig kan vertellen. Van van Aartsen wil je dit wel geloven. Bij Zalm werkte het niet, bij Dijkstal al helemaal niet. Dijkstal zat op Radio 1 zondagavond. Geïnterviewd door Maartje van Wegen. Aardige man, zegt zinnige dingen. Maar te beredenerend, geen passie. In de auto blijf je luisteren bij gebrek aan ander nieuws, anders haak je af.

Dijkstal is bevlogen wellicht, maar geen bevlogen politicus. Hij zei dat er in de Tweede Kamer best plaats is voor zo´n tien populisten. Als tegenwicht. Maar vooral gebruikte hij de zendtijd om te waarschuwen tegen de macht van televisie. Hij is een idealist, maar voor een rechtse idealist opmerkelijk dat hij geen populist is.

Van Aartsen dus. Hij heeft het voor elkaar gekregen dat CDA en D66 gematigd positief hebben gereageerd. Als het hem lukt om zaken te doen op dit onderwerp, dan is hij politiek binnen. Dit kan alleen nu, alleen zonder de PvdA. Doe het nu Jozias.

13 februari 2004

´De chimpansees krijgen meer AOW dan een 65-plusser´. Met die symbolische uitspraak heeft Hoogervorst zich definitief ontmaskerd als een VVD´er die alleen geïnteresseerd is in geld.

Opeens is €5 voor een huisartsbezoek geen probleem meer. Als een duveltje uit een doosje kwam deze terug. En staat het CDA nu op z´n strot? Niets van te merken. Het CDA heeft onder leiding van de voorzitster een prachtig kool-en-de-geit-spaar-rapport uitgebracht. Het valt allemaal wel mee en de fractie moet maar beslissen wat ze ermee doet.

Wat de gevolgen zijn van de maatregelen, die zich opstapelen voor lage inkomens, is nog steeds niet echt bekend. Want de zogenaamde koopkrachtplaatjes laten dat niet zien voor individuele gevallen. Gezond verstand ontbreekt kennelijk ten enenmale in Den Haag.

Hillen was als ex-CDA kopstuk al naar voren geschoven om de gezondheidszorg op de korrel te nemen. Met zijn uitspraak bij Buitenhof dat we maar moeten sparen voor een rollator, want iedereen weet dat hij oud(er) wordt. En de PvdA is zoals steeds sinds de verkiezingen nergens. Een enkele loze kreet die niet wordt opgevolgd door wat dan ook.

Bush noemt zichzelf een oorlogspresident en heeft het dientengevolge nergens anders over. De VVD praat over niets anders dan geld. Hoe zullen we hun kabinet noemen?

9 februari 2004

Als Volkswagen niest, is Duistland verkouden. De introductie van de nieuwe Golf kent een aantal problemen, terwijl het merk daarop draait. In 2003 blijft door productieproblemen het aantal vervaardigde auto´s achter bij de prognose. Ongepland moet VW nu een aantal maanden gratis airco bijleveren, hetgeen een strop van €400 miljoen betekent.

De internationale pers schrijft dat de Golf weliswaar goed is, maar dat de afstand tot de (goedkopere) concurrentie geslonken is. En vandaag maakt VW bekend dat er met Pasen een verplichte sluiting van de fabriek is afgekondigd. Een symptoom van een crisis. Niet alleen voor VW.

Schröder is gekozen tot kanselier met de belofte de werkloosheid te laten dalen tot onder de vier miljoen. Hij is herkozen door de watersnood, rivieren die ver buiten hun oevers traden. Net als in Nederland destijds. Hij kon als kanselier iets doen, mensen geld geven (dat Duitsland helemaal niet had). De uitdager – Stoiber – kon buiten zijn schuld alleen maar toezien. Stoiber verloor nipt, terwijl dat eigenlijk niet kon.

Schröder is met hervormingen begonnen in Duitsland. Bijna een slap aftreksel van wat de kabinetten Lubbers in Nederland hebben gedaan. Hij verzandt. Hij verliest zijn macht. Dan is er altijd het symbolische signaal dat er iets niet meer klopt. Schröder neemt de tijd neemt om de pers aan te klagen, die over hem geschreven heeft dat hij zijn haar verft.

De Volkskrant meldt zaterdag dat Schröder ´verrassend´ is afgetreden als partijvoorzitter. Dat mag de Volkskrant verrast hebben, maar dat zegt dan iets over haar buitenlandcorrespondent. Schröder heeft al maanden bij bijna ieder besluit het machtswoord nodig en dat lukt niet meer.

Hetzelfde weekend dat Schröder aftreedt, treedt een politiek vriendje naar voren, Frank-Jürgen Weise. Vertaald naar de Nederlandse situatie de nieuwe baas van het CWI. Hij vertelt dat nog dit jaar de werkloosheid kan dalen van 4.6 miljoen naar minder dan vier miljoen. En tot Boeggolfs stomme verbazing bevestigt nota bene een lid van de raad van bestuur van VW, Peter Hartz, dat dit mogelijk moet zijn. Hebt u de eerste alinea nog op het netvlies?

Deze heren leven in een fictieve wereld. Duitsland kampt met enorme problemen en het lukt deze regering niet het land te hervormen. Zoals het kabinetten Lubbers bij ons wel gelukt is. Schröder grijpt zich aan iedere strohalm vast, die hem nog enkele maanden in het zadel kan houden.

Schröder slijt zijn nadagen in de buitenlandse politiek. Proberen Europa te runnen met Chirac. Maar wat er economisch dreigt te gebeuren is angstaanjagend. We willen graag geloven dat het economisch weer wat beter gaat, maar dat is zonder Duitsland onmogelijk. Het is tijd voor een ´regime change´ bij onze Oosterburen.

8 februari 2004

Frits Bolkestein heeft een artikel geschreven in de bijlage M van NRC Handelsblad van dit weekend. Het artikel is acht pagina’s lang en leest vlot weg voor wie eerder van Bolkestein heeft gelezen. Alle belangrijke ontwikkelingen worden in een goede context geplaatst en de onderlinge samenhang van gebeurtenissen worden helder verwoord.

Maar toch. Van de acht pagina’s gaan er zeseneenhalf over het verleden en precies anderhalf over zijn agenda voor de toekomst. Ruim 80% over het verleden, om zijn historisch gelijk aan te tonen? Wat is zijn agenda voor de toekomst dan in anderhalve pagina. Het zijn zes onderwerpen.

Alle onderwerpen zijn bekende Bolkestein thema’s. Bolkestein schiet voor het gevoel van Boeggolf wat tekort in het concreet maken van wat hij aan maatregelen ziet. Met name over Europa, zijn huidige werkgever, blijft hij behoorlijk op de vlakte.

Boeggolf had hogere verwachtingen van de agenda voor de toekomst van Bolkestein. Juist over de rol die Europa als motor zou kunnen vervullen had Boeggolf meer visie voorzien. Ziet ook Bolkestein het perspectief van Europa niet? Lees het hele artikel: Bolkestein´s agenda voor de toekomst

Noot: Bolkestein, die het leeuwendeel van zijn artikel terugkijkt, gebruikt de zin: ‘Men bestuurt geen schip door naar het kielzog te kijken.’ Daarom heten wij Boeggolf.

4 februari 2004

De brief van Ruud Koole heeft elementen in zich, waarbij je kunt denken: hij blijft ingetogen. Aan een zin als: ´stel inhumane effecten aan de kaak´ zal niemand aanstoot nemen.

Heel anders zijn de beelden op het journaal. Koole ruikt bloed, geniet van de aandacht en doet er een schepje bovenop. Opeens praat hij over ´de publieke orde handhaven´. Dat is toch net even wat anders.

Dan slaat de twijfel meteen toe. Is het gemeend of een publiciteitsstunt. Een poging om via het opstoken van publieke onrust het kabinet te laten vallen. Nederland staat niet in brand mijnheer Koole. U doet er goed aan het lont niet aan te willen steken.

Uitzetting is een heel moeilijk onderwerp. Het gaat om echte mensen, met echt leed. Velen zullen dit zo voelen. Erover praten, het niet helemaal eens kunnen worden; voor of tegen zijn. En ieder mens dat je persoonlijk kent is anders dan een anoniem geval in een andere plaats.

Enquêtes hebben dat uitgewezen bij de uitzetting, september 1997, van een Turkse kleermaker uit Amsterdam, Gümüs. Toen het geval anoniem voorgelegd werd was een meerderheid voor uitzetting. Toen de naam werd genoemd was een meerderheid tegen.

Is 18.000 mensen uitzetten humaner dan 26.000? Kun je humaniteit in individuele gevallen afmeten aan de grote getallen. Is het verstandig om mensen te laten blijven die niet bedreigd waren in het land van herkomst. Is het humaan om het signaal af te geven dat als je eenmaal in Nederland weet te geraken, je toch nooit meer weg hoeft. Of dat een kind krijgen de garantie wordt op een verblijfstatus.

Natuurlijk moeten er veranderingen worden doorgevoerd in het beleid. Een jonge alleenstaande asielzoeker, afgekort AMA, jaren afsluiten van de maatschappij. En op de 18e verjaardag uitzetten is geen oplossing om trots op te zijn.

Is het terecht te wijzen op mogelijke inhumane effecten? Ja. Moet het mogelijk zijn in individuele gevallen op de beslissing terug te komen? Ja. Is daarmee de beslissing om de wettelijke stap van uitzetting nu te gaan uitvoeren onterecht? Boeggolf denkt van niet.

2 februari 2004

Vroeger heette het Reaganomics of Voodoo-economics. Het tekort alsmaar laten oplopen voor meer defensie-uitgaven en met lagere belastingen de consumptie opjagen. Reagan zat stevig in het zadel, met een positieve boodschap en hij kreeg achteraf de credits voor het winnen van de koude oorlog.

Hoe moeten we dit zien met George W. Bush? Het tekort laten oplopen tot bedragen waar Reagan zelfs wakker van gelegen zou hebben. Om wat te bereiken? De oorlog tegen terrorisme winnen. En verder de boel de boel laten. Bezuinigen met name op milieu.

De $521 miljard zal nog niet alles zijn. De oorlog in Irak heeft 1 oktober a.s. weer vers geld nodig. De verschillende staten zullen, net als Californië nu, ook tekorten krijgen. Omdat niet alles gestopt kan worden, maar wel gedelegeerd van de unie naar de afzonderlijke staten. Die het geld ook niet hebben.

En miraculeus daalt het tekort in 2009 tot ´slechts´ $237. Volgens de Financial Times Duitsland onvertaalbaar ´rekordverdächtig´. De Clinton-leuzes duiken alweer op: ´het is nog steeds de economie, stupid´.

Veel deskundigen wijzen er historisch op, dat het moeilijk is om een zittende president te verslaan als de groei van het bruto nationaal produkt boven de 3% ligt. Dan gaat het goed met genoeg mensen, die zullen kiezen voor continuïteit. De groei ligt nu ruim boven de 3%.

Maar Bush maakt zich ongekend kwetsbaar met dit recordtekort op de begroting. Met een negatieve boodschap van angst. Voor Boeggolf het signaal dat de kansen keren ten nadele van Bush.

31 januari 2004

Knevel: Nederland 2004, dit kan echt niet.
Staatssecretaris: Het is triest. Ik heb … iemand anders … gevraagd ernaar te kijken.

Zo gedreven, bijna geëmotioneerd, als Knevel twee meisjes – Eefje en Tatjana – laat zien in zijn programma. Zo afstandelijk, bijna emotieloos, reageert de staatssecretaris. Dat het niet haar verantwoordelijkheid is, maar van de provincies. Twee meisjes. Eefje en Tatjana. Beiden voorbeelden van een groep van ongeveer 900 lotgenoten.

Eefje zoekt een pleeggezin. Die blijken er te zijn, maar er is geen geld om een pleeggezin te begeleiden. Haar voorbeeld is de Nederlandse rockster Anouk. Die zich heeft opgewerkt uit vergelijkbare emoties. ‘Wie wil mij hebben’ vraagt Eefje. Dat blijkt dus niet het probleem te zijn. Wel wie betaalt.

Tatjana was ondergebracht bij een pleeggezin toen ze heel jong was, maar blijkt problemen te hebben met haar gedrag. Moeite zich te binden aan mensen. Ze heeft begeleiding nodig, intensief. Die is er niet. Nu zit ze in een gevangenis, terwijl ze nooit iets verkeerds heeft gedaan. Maar er is nauwelijks opvang in Nederland voor kinderen. En dus is Tatjana in een cel belandt waar ze geen enkele begeleiding krijgt.

Knevel refereert aan een rapport dat vrijdag is gepubliceerd van de VN. Die Nederland aanspreekt op de ontbrekende zorg voor onze jeugd. Knevel spreekt de staatssecretaris aan op haar eerdere belofte dat ze specifiek Tatjana zou helpen. Wat nog steeds niet gebeurd is.

Je schaamt je dood. Je moet je doodschamen. Dat ons land hierop wordt aangesproken. En nog terecht ook. Behalve onze staatssecretaris. Het is immers niet haar verantwoordelijkheid.

Boeggolf vindt het onacceptabel dat deze verantwoordelijkheid zo versnipperd kan zijn. Dat moet gecorrigeerd. Hier moeten we één persoon op kunnen aanspreken. En als die persoon deze schrijnende situatie niet oplost, dan moet die persoon weg.

26 januari 2004

Het commentaar van Peter de Vries op de voorpagina van de Gooi- en Eemlander van vandaag gaat over atoomsmokkel. Het was dit weekend in het nieuws. In de Duitse Spiegel stond een interview met de directeur van het Internationaal Atoomenergie Agentschap, Mohamed el-Baradei.

Gelukkig haalt dit nieuws de voorpagina. El-Baradei is onomstreden en zijn angst mogen we niet afdoen als ver-van-mijn-bed. Wat in een serie als 24 als zoete koek wordt gekeken, is minder ver van de werkelijkheid verwijderd dan we graag willen geloven.

Natuurlijk is het makkelijk om president Bush aan te vallen, als hij voorstelt om het defensiebudget te verhogen. Maar beste mensen: wij verlagen het. En dat is niet de juiste richting. Europa mag zich niet veilig wanen.

Europa dient zijn uitgaven voor defensie geleidelijk op te voeren tot 3% van ons Bruto Nationaal Produkt. In NAVO-verband dienen wij meer bij te dragen aan de vrede. Niet in Europees verband. Wij zijn nog lang geen politieke eenheid en zolang zullen we ook geen militaire eenheid kunnen vormen.

Boeggolf heeft veiligheid als één van de vijf bakens benoemd. En is bereid daarvoor te vechten.

25 januari 2004

Na het interview met Wouter Bos in het Parool heeft Boeggolf even getwijfeld. Het waren vreemde woordkeuzes. Zoals: ik ben de laatste partijleider van de PvdA (in haar huidige vorm). In de Telegraaf van dit weekend heeft Hans Wiegel daarop gereageerd. Bos is de weg kwijt, de PvdA stuurloos. Daar dacht Boeggolf ook aan. Maar er zijn een aantal signalen, die wijzen op een ander patroon.

Het belangrijkste tweede signaal is Melanie Schultz, wederom in het Parool dit weekend. Net als Bos spreekt ook zij over 'een grote sociaal-liberale partij, met delen van de PvdA en D66'. Verder viel Boeggolf op, dat de voorzitter van de Tweede Kamer erg nadrukkelijk de media zocht om aan te geven, dat een lijst Lazrak ongewenst was. Lazrak, die zich mogelijk wil afscheiden van de SP, heeft het recht zijn zetel te houden en zelfstandig verder te gaan. Anders dan in voorgaande gevallen, werd dit door de voorzitter als ongewenst gekenschetst.

Drie signalen die duiden op een mogelijk samengaan van de bestaande partijen, nu negen in de Kamer, tot een kleiner aantal. Minder partijen, dan stuk voor stuk groter. In de verkiezingen had Wouter Bos het er al over. Geen formatie meer, maar duidelijkheid. Als een kiezer op een partij stemt, dan moet de kiezer ook duidelijkheid krijgen. Geen compromissen meer in een formatie van maanden, maar snel een kabinet dat zijn verkiezingsbeloftes kan gaan waarmaken.

Minder partijen. Zoals in Engeland, daar zijn twee grote (Labour en Tories) en een opkomende derde partij (de Lib-dems). Zoals in Amerika, daar zijn Democraten en Republikeinen. Maar ook Duitsland kent een stelsel met slechts vier partijen. Twee grote aan beide zijden van het midden, CDU en SDP en twee kleinere, CSU en Grünen. De laatste –tig jaar is de keuze in Duitsland altijd tussen twee coalities: CDU/CSU (rechts) en SDP/Grünen (links).

Duitsland kent een kiesdrempel, waardoor het in praktijk nagenoeg onmogelijk is voor nieuwe partijen om door te dringen. De vraag is altijd om de macht: links of rechts. Een keuze zoals met Fortuyn, oud tegen nieuw, is in Duitsland veel moeilijker.

Juist dat effect willen de gevestigde – oude – partijen bereiken. Een hoge drempel voor nieuwkomers. De oude partijen willen geen Lijst Oudkerk, Lijst Heinsbroek, Lijst Peter R. de Vries of Lijst Lazrak. Als je een aantal peilingen mag geloven zijn deze nieuwe lijsten bij elkaar groter dan de LPF toen zij de Kamer in kwam met 26 zetels.

Boeggolf is niet tegen een verkleining van het aantal partijen. Drie of vier partijen is prima. Voor Boeggolf is het grote punt wie er namens een partij zitting mag nemen in de Kamer. Wie bepaalt wie er hoog op de lijst komt. Dat is het échte vraagstuk voor Boeggolf.

Boeggolf is mordicus tegen de wijze waarop de lijsten nu worden samengesteld in Nederland. Dikke maatjes zijn met de bobo´s in de partij is genoeg. Dat moet doorbroken worden.

Iedereen in de Tweede Kamer hoort een eigen mandaat te hebben. Zelf een campagne gevoerd te hebben, zelf standpunten verdedigd. Zelf kiezers overtuigd en gewonnen van een opponent. En dat mag best namens een geringer aantal partijen dan nu in de Kamer zit. Maar de zetel hoort aan de persoon, niet aan de partij.

Er is iets gaande in de oude partijen. Boeggolf is ervan overtuigd. Als dat gebeurt om een drempel op te werpen voor nieuwkomers om de baantjes veilig te stellen is dat verwerpelijk. Als dat is om meer duidelijkheid te krijgen voor de kiezers. Zodat die vooraf beter weten welk beleid er na de verkiezingen komt, dan is het een stap voorwaarts. Mits het gekoppeld is aan een eigen mandaat voor iedereen die in de Kamer zit.

Er zal een interessant schouwspel gaan volgen dit jaar. Met veel nieuwe partijen. Maar anders dan wellicht verwacht, wordt hier met nieuwe partijen bedoeld: fusies van bestaande.

23 januari 2004

Nieuwe lidstaten vrezen vloedgolf. Dat is de ondertitel bij een artikel in de Gooi- en Eemlander. Ruud Lubbers, oud-premier en huidig VN-Hoge Commissaris voor de vluchtelingen, heeft een verdeelsleutel voorgesteld om asielzoekers beter te verspreidin over de EU-landen.

Volgens de EU-regels moet de asielaanvraag worden afgehandeld in het land van binnenkomst. Vaak is dat een van de nieuwe EU-landen, die liggen starks aan de oostgrens van Europa. Lubbers pleit op termijn voor Europese afhandeling, Europese opvangcentra en uniforme Europese regels.

Onvermijdelijk betekent dit voor de nieuwe EU-landen meer asielzoekers. Daar zal menig land nog niet op zijn voorbereid. Maar deelnemen in Europa is een ´package deal´. Lusten en lasten. Des te opmerkelijker dat de Nederlandse minister Verdonk van Vreemdelingenzaken voorstelt om´eerst maar eens bepaalde minimumnormen voor lidstaten af te spreken´. Van Nederland hoeven de nieuwe EU-landen dus niet te gelijk te delen in de lasten.

Is dit nog uit te leggen? Het kabinet wil tamelijk genereus werknemers toelaten uit de nieuwe EU-landen om hier te komen werken. Waar Frankrijk en Duitsland dat niet doen. Maar tegelijk hoeven die nieuwe EU-landen geen gelijk deel van de asielzoekers op te nemen van Nederland.

Het kabinet rekent er kennelijk nog steeds op, dat Europa in Nederland niet zo leeft. Niet zo wordt gevolgd. En ze wil dat graag zo laten, getuige de indrukwekkende campagne die gisteren is gelanceerd. Nederland, wordt wakker.

21 januari 2004

In Davos is vandaag het ´World Economic Forum´ van start gegaan. De Duitse Financial Times site heeft naar aanleiding daarvan een column met als titel: ´waar blijft Europa?´

Bij de bedrijfswinsten in Amerika die vandaag zijn gemeld, zitten record bedragen. Harley Davidson van de motorfietsen en banken als JP Morgan en Merrill Lynch. Amerika als motor van de wereldeconomie. In Azië boekt China een economische groei van 9.1% en Japan, dat kampt met deflatie, lijkt uit het dal te kruipen.

Amerikanen kopen (Aziatische producten) op krediet, dat verstrekt wordt door Aziatische landen (die kopen de dollars en staatsleningen in dollars). Een sluitende cirkel. Ergens ontbreekt iets in de cirkel: Europa. Europa heeft het te druk met zichzelf; het mist richting en bevlogenheid. Niemand weet waar de Europese kerktoren staat.

Als enige bevlogen spreker wordt ex-president Bill Clinton aangehaald. Hij pleit ervoor om structuren te bedenken die de nadelen van globalisering kunnen bestrijden. Clinton roept op om niet te snel tevreden te zijn, niet achterover te gaan leunen. Er moet iets gedaan worden, nu.

Maar achterover leunen is nu juist waar Europa goed in is. De bevlogenheid ontbreekt om iets te gaan betekenen. Europa is te druk met haar eigen achterhoedegevecht over een kansloze grondwet die alles tegelijk wil regelen.

Terwijl er één vlak is waar Europa een rol kan en moet gaan spelen: economische groei. Handel. Dat eerst. Nu, met voorrang. De rest kan wachten. Grondwet in de ijskast, eerst vrijhandel in Europa.

20 januari 2004

Over het integratierapport trof Boeggolf een opmerkelijke zin in de Volkskrant van vandaag:

De golf van ongenoegen die Fortuyn wist te kanaliseren, overtuigde de 'oude' partijen van de urgentie om integratieproblemen aan te pakken.

Herinnert u zich Balkenende I nog? ´We hebben onderzoek geëntameerd´. De exacte woorden van onze premier. Wij werden geacht ons daarbij in vertrouwde handen te voelen en rustig te kunnen slapen.

De enige die geslapen heeft is de ´oude´ politiek. Een jaar weg aan een onderzoek dat tot niets heeft geleid. De politici hebben een jaar ´gewonnen´ in de hoop dat alles wel zou afzwakken, dat de bevolking wel weer tot rust zou komen.

Nu opeens huilen de fractievoorzitters als wolven dat de commissie heeft gefaald. Nee heren, u hebt gefaald. U hebt tijd willen kopen en toen die tijd opraakte begon u nattigheid te voelen. Een jaar is niet genoeg geweest om alles weg te laten zakken.

Wat gaat er nu gebeuren? Hopen op economisch herstel, zodat de ergste problemen weer een beetje opgelost kunnen worden. Tandarts terug in het ziekenfonds en verder zand erover.

19 januari 2004

De laatste drie dagen is er zoveel over wethouder Oudkerk geschreven, dat ook Boeggolf er niet meer aan ontkomt. Gelukkig treffen we nu ook iets van een motief in het Parool: ´Koole wil Oudkerk ook niet meer horen over de koers van de landelijke PvdA´

Op radio 1 hebben de lokale CDA en VVD al laten weten dat hun wethouder bij dit gedrag al gesneuveld zou zijn. Lijkt me duidelijke taal. Terecht ook. Het cocaïne verhaal is even naar de achtergrond verdwenen, prostitutiebezoek is inderdaad niet strafbaar.

Maar politiek is perceptie. Wie kan Oudkerk nog in de ogen kijken en niet denken aan hookers.nl. Politici zijn ´aangeschoten wild´ gedoopt om minder. De landelijke PvdA top is ongetwijfeld al content dat Oudkerk ´kallt gestellt´ is. Maar daar mag het niet bij blijven.

U dient Oudkerk noch de PvdA door hem te laten bungelen mijnheer Bos, omdat hij niet meer bedreigend is. Leiderschap is niet de morele keuzes aan het tweede of derde echelon overlaten.

19 januari 2004

De enige juiste reactie is door de VVD geformuleerd: ´de VVD-fractie is van mening dat de Commissie Integratie de plank mis slaat met haar hoofdconclusie dat de integratie geheel of grotendeels is geslaagd.´

Verder mis slaan is nauwelijks mogelijk. Dat je als lid van de Tweede Kamer hier een handtekening onder durft te zetten, is een brevet van onvermogen. Het SP-kamerlid Lazrak heeft dit tijdig zien aankomen en was al uitgestapt. Dat blijkt een juiste keuze te zijn geweest.

De bal ligt weer bij de fractievoorzitters van de grote partijen. Geen uitweg meer, geen tijd kopen met commissies heren fractievoorzitters: u moet nu met bindende wetgeving komen. Dit waait niet over. Niets doen zult u terugzien in de komende verkiezingen.

18 januari 2004

Op 8 januari heeft de Amerikaanse professor Benjamin Barber een lezing gegeven in Amsterdam. Frits Bolkestein heeft een lezing gegeven als reactie op Barber. Onder andere over het boek Jihad versus McWorld.

Boeggolf deelt de mening van Frits Bolkestein dat de strijd tegen terrorisme niet is los te koppelen van de strijd tegen staten die terroristen toestaat. Lees het hele artikel: Consument is onze bondgenoot.

18 januari 2004

Marco Pastors geeft zijn visie in het artikel ‘wij lopen voorop, de rest gaat wel mee’. Zijn visie blijkt beperkt te blijven tot dure huizen bouwen. Want die kunnen migranten niet betalen en dan gaan ze vanzelf naar een andere gemeente. Toch vindt hij zelf dat hij voorop loopt en verwacht hij dat zijn telefoon roodgloeiend staat. Nu hij verteld heeft dat hij een nieuwe landelijke partij wil oprichten.

Boeggolf verwacht dat KPN geen extra lijnen hoeft aan te leggen naar de residentie van Marco Pastors. Iemand die alles te danken heeft aan Pim Fortuyn, maar zinnen formuleert als: ‘In een seculiere samenleving wil je in het publieke domein geen last hebben van andermans religie’ heeft niet echt begrepen waar Pim zijn populariteit aan te danken had.

Pim was een origineel. Pastors een kopie, zonder één enkele oorspronkelijke gedachte.

15 januari 2004

Natuurlijk heeft iedereen een indruk overgehouden aan Murat en wijlen conrector Hans van Wieren. Boeggolf zijn twee dingen bijgebleven. De ogen van het meisje die de onvoorstelbare woorden uitsprak: ´Murat heeft op alle manieren geprobeerd om zijn problemen op te lossen, maar iedereen heeft een grens´.

Dit meisje refereert aan de grenzen van eerwraak. Voor Boeggolf is de grens om te moorden er één om niet te overschrijden. Wie dat wel doet, moet voelen dat hij/zij te ver is gegaan. Eerwraak is niet te vergoelijken, niet te accepteren in onze maatschappij.

De directeur van Terra heeft weinig met grenzen stellen. De leerlingen mogen zeggen wat ze willen. Hij komt graag even naar buiten om ze een hart onder de riem te steken. Goed zo mijnheer de directeur. U bent dus al gecapituleerd.

Gelukkig heeft u een woordvoerder van de gemeente die u uit de wind houdt. De Volkskrant citeert: ´Hij wilde daarmee voorkomen dat er een relligere sfeer zou ontstaan, aldus de gemeentewoordvoerster. Hij zei dat hij de leerlingen niet kon verbieden te praten, maar vroeg ze wel enige terughoudendheid in acht te nemen.´

Leerlingen mogen niet zeggen wat ze willen, mijnheer de schooldirecteur. Dat is niet de manier om te bereiken dat leerlingen terughoudendheid in acht nemen.

14 januari 2004

Gisteravond werd al bekend dat de Leefbaar Rotterdam wethouder Rabella de Faria opstapte. Vandaag volgen reacties in de kranten en een reactie van Ronald Sorensen. De fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam.

Niemand stelt nog de vraag wat dit betekent voor het college. Na de uitstroom van al vier raadsleden van Leefbaar Rotterdam is de meerderheid nog maar heel klein. Rotterdam wacht volgens Boeggolf in alle rust af totdat Leefbaar Rotterdam vanzelf in elkaar zakt. Niemand wil het college opblazen. Helaas heeft Gerrit Zalm geen dubbelfunctie in het college. Het licht zal langzaam uitgaan.

De motivatie voor het vertrek voor het vertrek van de Faria is overigens nogal mager. Rabella zou zich onvoldoende presenteren. Ze zou zich te weinig doen gelden. Het vertrouwen was weg bij de fractie. Er werd niet één enkele recente gebeurtenis genoemd, die de befaamde druppel was. Sorensen ging terug naar de periode dat de Faria moest kiezen tussen Leefbaar Nederland en Leefbaar Rotterdam.

Pim Fortuyn heeft bewust Joao Varela en Rabella de Faria op prominente posities neergezet. Als tegenargument voor aanvallen op zijn politieke uitlatingen. Een logica die uitsluitend bij Pim werkte.

Boeggolf kan zich het radio 1 debat nog levendig herinneren, van slechts enkele dagen voor zijn dood. De discussie ging over de gezondheidszorg en over de oplossingen van Fortuyn. Pim kapte de discussie magistraal af met één zin: ´Maar ík heb drie medici op mijn lijst´. En niemand had nog een weerwoord.

14 januari 2004

SP kamerlid Lazrak wil meer geld en een betere behandeling. Op de radio kwamen twee prominente kamerleden met de argumenten.

Lazrak heeft geen carrière gemaakt binnen de SP. Hij heeft niet leren omgaan met de tucht van de SP en de strikte hiërarchie. Er is immers maar één baas en zijn wil is wet. In een documentaire was al eens te zien hoe Marijnissen openlijk fractiegenoten afbrandt als hem iets niet bevalt. Maar dat is opeens niet meer zo erg, want ´we houden elkaar scherp´. Kennelijk moet je je volledig onderwerpen binnen de SP. Dat is toch wel een eng idee. Benieuwd of kamervoorzitter Weisglas een uitspraak durft te doen over de verklaring die SP kamerleden hebben moeten ondertekenen.

Lazrak is uit de commissie gestapt die de integratie onderzoekt. Inmiddels hebben bijna alle fracties voor het rapport van die commissie hun mening al openlijk gevormd, vandaag het CDA nog. Dat is toch ook een teken aan de wand.

Wellicht is het inschattingsvermogen van Lazrak wel goed. Op meerdere fronten.